home

 

pictures Namibie

2010-06-08 namibie

 

Pole Pole Reizen

 

 

 

Reisverslag Namibië

(door Pasca)

 

De gereden route

 

Wetenswaardigheden

 

Namibia google map

 

Alle info:               Namibie startpagina

 

Het weer en de tijd in Nambie:

 Click for Windhoek, Namibië Forecast

Camper voor deze reis gehuurd bij Caprivi carhire via Autohuur Namibie 

 

 

 

                                         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ondertussen zijn we al weer even thuis en min of meer gewend aan de dagelijkse bezigheden en drukte van alle dag, kijken we terug op een fantastische reis door Namibië.

Een avontuurlijke reis, rijdend door weidse vlaktes met prachtige vergezichten, over rode stoffige wegen die oneindig lijken en langs kleine dorpjes met vriendelijke, goedlachse mensen en zwaaiende kinderen.  Ondanks het feit dat we van te voren veel gelezen hebben over Namibië en de routekaart grondig hebben bestudeerd, heeft Namibië ons verrast, keer op keer...

Ter info: de gehele route hebben wij gereden op de landkaarten uit het boek "Reizen wereldreisgids Namibie" (ANWB). In dit boek is veel praktische reisinformatie te vinden. isbn 978-90-18-02696-7

16 en 17 mei 2010  

Na een goede vlucht met Airberlin vanaf Düsseldorf met een tussenstop in München, landen we vroeg in de morgen op het Hosea Kutako internationaal vliegveld nabij Windhoek. De warmte valt ons mee, maar het is ook nog maar 07.15 uur. De rij bij de douane is lang maar de afhandelingen van de formaliteiten verloopt toch redelijk vlot. Onze rugzakken zijn een van de eerste bagagestukken die van de band rollen en zodra we de aankomsthal inlopen zien we al een medewerker van Caprivi Carhire staan, hij heet ons welkom. We moeten nog even wachten op enkele andere reizigers en de medewerker van Caprivi wijst ons de weg naar de pinautomaten zodat we vast kunnen pinnen. Dit blijkt echter alleen met Visa te kunnen dus wisselen we voor de zekerheid wat euro’s. Pinnen doen we later in Windhoek dan wel. We lopen even naar buiten en de zon schijnt al volop, heerlijk! We maken een praatje met twee reizigers die, net als ons, hun auto bij Caprivi hebben gehuurd, Hoe klein is de wereld? Zij komen uit een dorp wat niet zo ver bij ons vandaan ligt. Het is hun tweede Namibië reis en over en weer worden verhalen uitgewisseld, erg gezellig. Het is nog wachten op twee andere en dan kunnen we op weg. We zien op de weg naar Windhoek de eerste apen langs de kant van de weg. Na drie kwartier arriveren we bij Caprivi en worden we hartelijk ontvangen. We krijgen uitleg over onze 4-wheeldrive bushcamper, de nodige papieren worden ondertekend en dan kan ons avontuur echt gaan beginnen! De auto is zo goed als nieuw, de opbouw van de woonunit niet, en dat is wel te zien. Beetje bouwvallig allemaal, maar laten we eerlijk zijn, de woonunit is om in te slapen, spullen op te bergen en een kop koffie te zetten. Als de auto maar goed is! 

Vanaf Caprivi rijden we naar een overdekt centrum om te pinnen en boodschappen te doen. Het links rijden gaat direct goed al is het even wennen aan het verkeer. We parkeren de camper bij het centrum en daar maken we ook direct kennis met “I watch your car”, prima, dat is een geruststellend idee. Het pinnen wil helaas niet lukken, we proberen diverse banken maar het geld blijft uit. We rijden, op aanraden van een bankmedewerker, naar het hoofdkantoor van de bank in Windhoek. Maar ook hier wil het geld niet uit de muur komen. Dan maar naar binnen, het schijnt dat ze deze hele week al problemen hebben met de pasjes die wij hebben en ook een telefoontje naar Zuid Afrika haalt niets uit. Nou, dat is balen, we proberen het toch nog een keer bij de pinautomaat en wonderbaarlijk… daar verschijnen de eerste Namibische dollars! Wat een opluchting, nu eerst maar eens de nodige boodschappen doen en dan op weg! Al met al heeft het pinnen zo’n drie uur in beslag genomen. Volgende keer gaan wij weer gewoon voor de contanten! 

We tanken de camper vol en rijden veel later dan gepland Windhoek uit richting de Spreetshoogte pass. De camper rijdt geweldig. Al vrij snel verlaten we het asfalt, doemen de eerste bergen op en zien we onze eerste gemsbokken. Wauw, wat geweldig, zo’n mooie dieren en we zijn nog maar net de stad uit! Er is haast geen verkeer meer, en de enkele tegenligger die we zien kondigt zich minuten van te voren al aan met een flinke stofwolk. De weg is goed en slingert zich tussen wuivend goudgeel gras door en wij genieten! We stoppen even om van het uitzicht, de rust en de ruimte te genieten en vervolgen daarna onze route over de Spreetshoogte. Het loopt tegen het einde van de middag en we willen wel voor het donker op de Spreetshoogte campsite zijn, dus even doorrijden! Berg op, berg af, het ene vergezicht is nog mooier dan het ander. Net voor het helemaal schemerig wordt zien we het bord van de campsite. Een smal weggetje voert naar ons eerste overnachtingsadres. Er staat één andere auto dus we kunnen een mooi plekje uitzoeken, ruimte genoeg! We hebben op deze campsite ons eigen sanitair, ondergebracht in een huisje met rieten dak, de afwas kunnen we doen in een klein wasbakje dat zich buiten onder het afdakje bevindt. Wat een plek, heerlijk! De stoeltjes en de tafel kunnen uit de camper. Prachtig uitzicht op deze hoogte, we genieten van een mooie zonsondergang en dan is het ook echt in een keer donker! We hebben geen zin meer om al onze bagage een plek te geven, dat doen we morgen wel. De eigenaresse van de campsite komt langs en we kletsen gezellig wat, ze maakt de doucheboiler voor ons aan maar door de wind waait deze constant weer uit. Voor ons geen probleem, douchen we gewoon met koud water. Ze geeft ons nog een kandelaar met kaarsje voor in de sanitaire ruimte, er is namelijk geen electra. Ze wenst ons een fijne avond en een fijn verblijf in Namibië. Ze moet nog een aardig eindje terug rijden door het donker, gelukkig kent ze de weg goed. ’s Avonds vinden we nog een gigantische muis in de toiletpot, de muis leeft nog en probeert wanhopig boven water te blijven hij (of zij) wordt door John netjes buiten neergezet. Vanaf dat moment check ik uiteraard gedurende onze hele Namibië reis de toilethokjes! De temperatuur blijft aangenaam al waait het op de Spreetshoogte Pass behoorlijk. We drinken een pilsje maar die slaat regelrecht naar onze benen, zal de vermoeidheid wel zijn! De camper wordt met gemak omgebouwd tot slaapplek, voor vandaag is het mooi geweest, onze ogen vallen dicht! We hebben er ook een lange dag opzichten, gisteren nog vanuit onze woonplaats vertrokken en vandaag op de Spreetshoogte Pass in Namibië aangekomen! 

Gereden km. vandaag 200 

18 mei 2010  

We hebben prima geslapen! Vanmorgen zijn we er vroeg bij, het is nog geen 06.00 uur maar al met al hebben we zo’n 10 uur geslapen! De zon komt op en wij zitten voor onze camper te genieten van een kop koffie en het fantastische uitzicht. Langzaam veranderen de kleuren van de lucht van donkergrijs en donkerblauw naar roze/oranje tinten als we aan de horizon de zon zien opkomen. De eigenaresse had gelijk “er is geen betere en rustigere plek om je reis te beginnen”, wij zijn het volkomen met haar eens. De buren zwaaien en verlaten de campsite. Daar staan we dan in ons uppie, het zal niet de laatste keer zijn dat we alleen op een campsite staan! We hebben tijd genoeg, vandaag een korte route. We brengen de camper op orde en alle spullen krijgen een vast plekje. Er is niet veel ruimte in de camper; als je wil instappen moeten aan de achterkant van de camper eerste de reservebanden opzij worden geklapt, daarna kun je instappen, rechts een smalle aanrecht over een groot deel van de lengte met daaronder de keukenkastjes, aan de andere kant een bank, tussen de bank en het aanrecht een smal stukje waar je kunt lopen. Gelukkig hangen er her en der opbergzakjes waar we onze spulletjes in kwijt kunnen. De rest van de bagage kan onder de bank en boven in de alkoof. Prima zo! 

Om 08.00 uur rijden we via de Spreetshoogte Pass naar Solitaire. Prachtige route! We rijden het eerste gedeelte door de bergen en daarna wordt het landschap geleidelijk vlakker. Dan is Solitair in zicht, vooral als je het boek van Ton van der Lee hebt gelezen is het heel speciaal om hier aan te komen. We doen enkele boodschappen in de ruim voorziene winkel en eten daarna bij Moos zijn ondertussen beroemde appelgebak. Moos vindt het geen probleem om te poseren voor een foto hij is er ondertussen wel aan gewend. Solitair is voorzien van een benzinepomp, winkel, restaurant, toiletten, camping en heel veel gekleurde oude auto’s. We doen het rustig aan en na ons ontbijt wat dus bestaat uit appelgebak met koffie maken we nog een wandeling door Solitair. Dan rijden we op ons gemak naar campground Weltevrede richting Sossusvlei. Weltevrede ligt aan de C19 tussen Solitair en de Sossusvlei en we blijven hier twee dagen.  

We worden er in het Zuid Afrikaans welkom geheten en als er niet te snel gepraat wordt kunnen we elkaar prima volgen. We krijgen een prachtig gelegen grote plek en ook hier weer eigen sanitair. De camper parkeren we onder de bomen in de schaduw, immense donker gekleurde bergen op de achtergrond, stoeltjes en tafel naar buiten en genieten! We zwaaien naar het enige andere stel op deze campground. ’s Middags maken we een leuke wandeling naar de bergen. We gaan er even zitten om te genieten van al het moois om ons heen en beseffen dan dat het hier echt stil is, zo stil dat het bijna pijn doet aan je oren! Nooit geweten dat stilte zo “oorverdovend” kan zijn. Op hetzelfde moment beginnen we allebei te praten om de stilte te doorbreken en om toch maar weer iets te horen. 

Bij de campground staan enkele huisjes, de bewoners werken op de campground en houden er schapen. De schapen worden aan het einde van de middag gevoerd en ze komen overal vandaan. Nadat ze hun voer op hebben en water hebben gehad zwerven ze weer uit over de weidse vlakte. De zon gaat bijna onder, wat een heerlijke rust hier! We horen alleen het geluid van de belletjes die de schapen om hebben. 

Na een douche maken wij er avond van.  

Gereden km vandaag 80 

19 mei 2010  

Om 06.00 uur koffie! Om ± 07.30 uur rijden we vanuit campground Weltevrede naar de Sossusvlei. Onderweg zien we veel springbokken enkele gemsbokken en struisvogels. De omgeving is weer prachtig, om ons heen bergen, lege vlaktes en hier en daar toefen geel/groen wuivend gras. We vinden het zo ontzettend mooi.  

Bij de Sossusvlei kopen we onze permits voor de Sossusvlei én voor onze overnachting morgen in het Naufkluft park. Vanaf de ingang van de Sossusvlei is het 60 km rijden naar de vlei. En hier ligt, jawel, asfalt! Een mooie nieuwe strook zwart asfalt voert ons naar de vlei. De eerste rode duinen komen in zicht, we stoppen diverse keren om foto’s te maken en vooral om te genieten. We komen bijna niemand tegen. Oja, een slang, weliswaar een kleintje, maar toch. De laatste 5 km. naar de Sossusvlei zijn alleen af te leggen met een 4-wheeldrive en ja, aangezien we die hebben, wagen we het er op al is het één grote zandbak wat we zien. De eerste paar honderd meter zijn goed te doen, maar dat bord met “only 4wheel” staat er niet voor niets! Het wordt een hele tocht, en met het zweet in de handen bereiken we de vlei. We parkeren de camper zo goed mogelijk in de schaduw van de enkele bomen die hier staan, maar op dat idee zijn er meer gekomen. En toch, ondanks dat dit een vrij “toeristische” plek is, is het best rustig. We nemen twee flesjes water mee en wandelen rustig door de vlei, de duinen zijn prachtig, zo mooi oranje en door de helder blauwe lucht wordt dit nog eens extra benadrukt. We zien vreemde torren in het zand die een grappig spoor achterlaten. Als we om ons heen kijken kunnen we best snappen dat je in een woestijn de weg makkelijk kwijt raakt, je denkt herkenningspunten te hebben maar een paar stappen verder en je bent ze kwijt omdat er veel gelijkenis is. Overal rood oranje duinen en gele plukjes gras. De deadvlei is bijzonder om te zien en heeft niet voor niets deze naam. Ondertussen is het behoorlijk heet geworden en onze flesjes zijn bijna leeg. We besluiten terug te lopen naar de camper. Even een korte pauze en dan moeten we toch onder ogen zien dat we ook nog door de zandbak terug moeten.  

Een keer denken we vast te komen zitten, maar de camper ligt zo diep in het zand dat deze een hele berg zand voor zich uit schuift, een flinke dot gas doet wonderen. Voor ons zien we twee auto’s staan die vast zitten, wij moeten dus even uit het spoor om deze voorbij te gaan en ook dat gaat net goed. De mensen van de vastgelopen auto’s gebaren dat we door kunnen rijden, hulp is al onderweg. Gelukkig maar, want onze camper heeft er ook moeite mee. En dan eindelijk (5 km kan best lang zijn in sommige gevallen) is het eindpunt in zicht! We halen het en hebben de grootste lol als we het parkeerterrein op rijden.

Op de terugweg stoppen we nog even bij Dune 45, enkele enthousiastelingen proberen nog naar boven te klimmen maar het is ondertussen zo heet geworden, dat er halverwege wordt afgehaakt. 

Bij de ingang van de Sossusvlei is een klein winkeltje waar ze oa. souvenirs verkopen maar ook wat dagelijkse boodschappen. Nadat we de hoognodige spullen hebben ingekocht rijden we terug naar Weltevrede, we zien weer veel springbokken en gemsbokken onderweg. We zien ook dat onze buren bij Weltevrede zijn vertrokken.

’s Avonds komen er wat kinderen uit het “dorpje” een kijkje nemen, heerlijk nieuwsgierig zijn ze. Het is voor ons een mooie gelegenheid om enkele jojo’s uit te delen. Je moet de gezichtjes eens zien! Ze zijn er zo blij mee en uiteraard heeft iedereen broertjes en zusjes, gelukkig hebben we meer dan voldoende jojo’s bij ons. De kinderen maken zelf ook speelgoed, echt heel knap gedaan, van ijzerdraad en blikjes maken ze speelgoedauto’s die ze ook nog eens kunnen besturen, dmv. een lang stuk ijzerdraad waar een stuurtje aan zit en dat verbonden is met de wielen kunnen ze alle kanten opscheuren en daar maken ze enthousiaste formule 1 geluiden bij. Het uitdelen van de jojo’s en dan al die stralende snoetjes zien is een geweldige afsluiting van een geweldige dag! 

Gereden km. vandaag 222 

20 mei 2010  

Vroeg op! Om 05.15 uur zitten we al aan onze eerste kop koffie. Het is nog donker maar het is zo ontzettend mooi om de zon te zien opkomen, de lucht krijgt allerlei mooie kleuren van diep paars tot lichtroze. Overigens genieten we ook elke avond van de mooiste zonsondergangen. Vandaag is het tijd om Weltevrede gedag te zeggen en onze weg te vervolgen. Eerst rijden we terug naar Solitaire, halen daar nog wat kleine boodschappen en een heus “Moos” brood. Helaas is de diesel op in Solitaire, maar gelukkig hebben we nog meer dan voldoende. Maar ja, als we kunnen tanken doen we dat ook, gewoon constant bijvullen.  

De route van vandaag is wederom prachtig, de weg op sommige stukken uitermate slecht. Vanuit Solitaire rijden we eerst naar de Gaub Pass en laten we de vlaktes met geel gras achter ons. Vervolgens passeren we de Aruvlei en rijden we vandaar uit de Kuiseb Pass in. Prachtig! Bij een geweldig uitzichtpunt eten we de bij Moos gekochte Gemberbroodjes, eerlijk gezegd gaat onze voorkeur toch uit naar zijn appeltaart. Het uitzicht: immense bergen en een oneindig vergezicht. Vandaag overnachten we op een van de campgrounds in het Namib Naukluft park. Daar hebben we gisteren de permit voor opgehaald bij de Sossusvlei. Je hoeft geen plek door te geven, je kijkt gewoon welke campground je het meest bevalt. Onderweg zien we springbokken, gemsbokken, struisvogels, een wild paard, grondeekhoorns en gieren. Nabij de afslag D1998 zien we onze eerste zebra’s. Super! Een eindje verderop zien we Pumba, oftewel zwijntje met antennestaartje. Als eerste rijden we naar campground Ganab. We worden er allebei niet zo enthousiast van dus besluiten we door te rijden naar Bloedkopje. Het eerste gedeelte van de route (de route naar Holsas) wordt aangegeven als 4-wheel, vreemd, zou dat alleen in de regentijd gelden? Na onze ervaring in de Sossusvlei, gaan we er toch voor, het kan toch niet veel erger zijn? Dat is het ook niet en we rijden over een redelijke weg naar Bloedkopje. Op de helft van de route staat een auto met een lekke band, duim van de bestuurder gaat omhoog (alles dus goed) en wij rijden door. Bij Bloedkopje aangekomen weten we niet wat we zien! Wat ontzettend prachtig!  

Hierbij een letterlijk overgeschreven stukje uit ons reisdagboek: “Ik zit hier in de schaduw van een boom, vogels vliegen af en aan en kwetteren er op los, het is het enige geluid wat we hier horen. Voor mij ligt een enorme rotspartij in goud – oranje kleuren, overal zie ik geel wuivend gras en kleine zilverkleurige struikjes. Achter mij een enorme weidse vlakte gevuld met plukken gras, struikjes en kokerbomen. In de verte de bergen. Dit is echt: wauw! De zon gaat nu bijna onder en de bergen lichten rood op, de lucht is paars met roze strepen…het is hier een kleurenpracht!”. 

’s Middags maken we nog een mooie wandeling over de rotsen rondom Bloedkopje.  

Bij Bloedkopje staan we helemaal alleen, en dat maakt het toch wel heel bijzonder. Het enige licht komt van de buitenlamp van de camper en van onze zaklampen. Electra is er niet. Vanavond gaat voor de eerste keer de braai aan en we eten overheerlijk! Nog lang zitten we te kletsen en te genieten bij ons kampvuurtje. In de avond blijft het warm. 

Gereden km. vandaag 220  

21 mei 2010  

We zijn er weer aardig vroeg bij. Het inpakken van de camper is al routine dus dat is ’s morgens snel geregeld. We voorzien de meeste spullen van een nieuwe plastic zak, we hebben vanaf de tweede dag alles in plastic zakken gedaan, ook onze rugzakken, om de spullen te beschermen tegen het stof. De plastic zakken wisselen we regelmatig want ook die zijn na een dag rijden van een stoflaag voorzien.  

Het eerste gedeelte rijden we over de C28 richting Swakopmund en we verlaten deze weg na enkele kilometers om de Welwitschia route te rijden. Al na een paar honderd meter zien we de eerste Welwitschia, deze plant verdient geen schoonheidsprijs maar is wel uniek in zijn soort, deze plant kan namelijk wel 2000 jaar oud worden. De plant staat/ligt in een cirkel van keien. De wortels liggen namelijk vlak onder het oppervlak en deze zou je beschadigen als je te dicht bij de plant in de buurt komt. Aan de plant zitten een soort vruchten of knoppen, we weten niet of dat altijd zo is of dat het met de tijd van het jaar te maken heeft. Ik zie John bedenkelijk naar de plant kijken en ik hoor hem bijna denken “ben ik daar nou voor omgereden”? Ja dus. De route gaat verder via de maanlandschap route, mooi om te zien maar de camper rammelt haast uit elkaar op deze wel heel slechte weg. We zijn aan het eind van de route blij dat we de C28 weer kunnen opdraaien. Voordat we Swakopmund in willen rijden zien we een benzinepomp waar ook een pinautomaat is. En wonderbaarlijk, het geld komt gelijk uit de muur! Na het tanken overleggen we even, we hoeven nu Swakopmund niet meer in om te pinnen en aangezien de stad ons echt niet aantrekt rijden we door richting Henties Bay. Net buiten Swakopmund treffen we een mega Spar en doen hier onze boodschappen. Na een klein uurtje (de winkel is echt ontzettend uitgebreid) zijn we weer van alles voorzien.

We rijden nu langs de kust naar Henties Bay (spreek uit als Henkies). De route is vrij eentonig, het landschap erg kaal. Henties is een plaatsje wat de laatste jaren flink is gegroeid. Het ligt pal aan de zee en het is dan ook een echt vissersplaatsje, wat de laatste jaren steeds meer toeristen trekt, hebben wij ons laten vertellen. Henties ziet er gemoedelijk en overzichtelijk uit. Bij de plaatselijke supermarkt vragen we de weg naar Buck’s campground wat we na twee keer rondrijden door Henties maar niet kunnen vinden. De dame in kwestie weet het ons haarfijn uit te leggen, dus we kunnen weer op weg. We weten dat we nu in de goede richting rijden maar nog steeds geen Buck’s. Dan zien we een informatiekantoor en informeren nogmaals. Het blijkt dat Buck’s  een straat voor het informatie kantoor ligt en niet staat aangegeven, ja, dan wordt het lastig. Zelfs als we er naartoe rijden zien we het nog niet, het blijkt dat Buck’s campground achter een hoge lange muur verscholen ligt! Van buitenaf zie je dus niets, maar omgekeerd geldt dat dus ook. Het lijkt wel of we een gevangenis inrijden! Het is al wat later op de middag dus besluiten we te blijven, belangrijkste reden daarvoor is dat we elektra hebben en al onze apparatuur kunnen opladen. Tevens sanitaire voorzieningen voor onszelf en een heus keukentje. Wel raar hoor, zo’n hoge muur en daar mogen we niet bij in de buurt komen want dan gaat het alarm af…Ook loopt er bewaking. Maar goed, wij laden onze apparatuur op, doen de nodige wasjes en na een uitgebreide douche genieten we van de avond.  

Gereden km vandaag 198 

22 mei 2010 

Om 04.00 uur kunnen we allebei niet meer slapen, dus staan we op en nemen we deze morgen maar een drie-dubbele koffie. We doen het rustig aan het is toch nog te donker om te gaan rijden, maar zodra het licht genoeg is rijden we aan. Henties Bay ligt er nog slaperig bij als wij de weg inrijden naar Cape Cross. De weg is goed, links van ons de zee, rechts wederom een grote leegte. We komen voorbij een zoutwinningbedrijf en zien hier volop tafeltjes langs de kant van de weg waar steentjes en stukjes zout worden verkocht. Het tafeltje bestaat veelal uit een paaltje in de grond waar een plakje op vast is gemaakt. Op elk tafeltje staat een blikje waar je het geld in kunt doen als je iets wil kopen. Het is nog zo vroeg dan er nog geen verkopers zijn. Of die in de loop van de morgen wel aanwezig zijn? Wij zouden ook geen uren in deze hitte gaan staan voor die enkele auto die langskomt. Af en toe stoppen we onderweg om te genieten van het uitzicht op de Atlantische Oceaan. Er staat een briesje maar het is vanmorgen al flink warm.  

Het is 07.30 uur als we bij Cape Cross aankomen, om 08.00 uur gaat de poort open, dus is het eerst tijd voor een ontbijtje. Iets over achten gaat de poort open en kunnen we naar binnen. We laten ons registreren bij het kantoor en betalen de permit. Cape Cross staat bekend om zijn Kaapse pelsrobbenkolonie, geen duizenden maar honderdduizenden zeerobben verzamelen zich hier aan de kust. Cape Cross seal reserve is daarmee de grootste van de 23 robbenkolonies langs de kust van Zuid Afrika en Namibie, waar bij elkaar 1.6 miljoen robben leven. Bij aankomst op de plek van bestemming kunnen we nog niets zien maar zo gauw we de deur van de camper openmaken, horen en ruiken we dat hier iets unieks moet zijn! We lopen vanaf het parkeerterreintje richting zee, het geluid is oorverdovend, honderdduizenden zeerobben bij elkaar maken een gigantisch geluid. Aan de geur zijn we eigenlijk zo gewend al wordt deze nog intensiever als we het strand naderen. Het is een ongelooflijk gezicht. Waar we ook kijken overal zeerobben, op het strand en in zee, het ziet er zwart van. Jonkies drinken bij hun moeder, andere liggen te slapen in het zand, sommige merken ons op en waggelen richting zee, weer andere liggen op rotsen te zonnen, en enkele waarschuwen ons om niet dichterbij te komen, je weet hier eigenlijk niet waar je moet kijken! Heel rustig, om de kolonie niet te storen, wandelen we langs het lage muurtje wat ons scheidt van de zeerobben. Het is machtig om te zien. We lopen nog naar de twee kruizen op het strand en lezen hier een stukje geschiedenis van Cape Cross, het is geschreven in het Zuid Afrikaans.  

We rijden terug richting Henties Bay en nemen net voor Henties Bay de afslag C35 naar Uis. De weg naar Uis is echt eentonig en het opwaaiende zand maakt het rijden lastig. Overal liggen kapotte autobanden, we komen op de gehele route twee auto’s tegen. Net voor Uis nemen we een korte pauze om de benen te strekken. Het laatste stukje naar Uis zien we weer kraampjes langs de kant van de weg, veelal worden er steentjes verkocht, maar ook groente en fruit. De Brandberg, ons eindpunt van vandaag, zien we al enige tijd liggen. In Uis doen we wat boodschappen nadat de jongens op het parkeerterrein eindelijk onderling hebben uitgemaakt wie onze camper mag “watchen”. Twee andere willen direct een bedrijfje beginnen met John, van een ander moeten we weer iets kopen enz. enz.  

Na onze boodschappen tanken we de camper vol. In Uis zien we groepjes mensen op de stoepen en in de schaduw zitten, met de nodige lege bierflesjes om zich heen. Onvriendelijk worden we bekeken en we krijgen zelfs commentaar. Het zal wel…Alcohol op dit tijdstip in deze warmte kan negatieve effecten hebben… 

We rijden via Uis naar de White Lady lodge. Het is bijzonder mooi om de Brandberg steeds dichterbij te zien komen.  Als we nog 27 km te gaan hebben zien we een jongeman langs de kant van de weg lopen. Als we vaart minderen laat hij ons zijn lege waterfles zien. Wij stoppen en geven hem een volle fles water. Hij bedankt ons er ervoor en wij vragen waar ie naar toe moet. Naar de White Lady lodge! Nou dat komt mooi uit want daar gaan wij ook naar toe, dus stap maar in. Hij stelt zich aan ons voor, zijn naam is John en we kletsen gezellig tijdens de rit. Tot onze eerste lekke band een feit is! John (uit Namibië) stapt direct lachend uit met de woorden “dat hoort erbij in Namibië!” Beide John’s gaan aan de slag om de band te verwisselen, wat een teamwork, voor we het weten kunnen we weer op weg. Als we John uitzetten bij het huis van zijn familie geven we hem nog wat kleertjes mee voor zijn zoontje van vijf en bedanken hem voor het meehelpen met het wisselen van de band en voor de gezelligheid! Op de campsite vinden we een prachtig plekje, nou ja plekje, zeg maar plek! Tot nu toe zijn de campplekken ronduit riant! De camper staat beschut in de schaduw van een boom en we hebben uitzicht op de Brandberg. In de middag maken we een wandeling door de omgeving, echt prachtig hier. 

De lodge is mooi gelegen en heeft prachtig uitzicht. We besluiten om op het overdekte terras een kop koffie te nemen. De huis-papagaai verstoort onze rust en stapt dapper over de tafel, gooit peper en zout om, jat onze lepeltjes van de schoteltjes, pikt tegen onze camera en gaat uiteindelijk naast John op de stoel zitten. Lachen natuurlijk! 

Eind van de middag komt John (ja, uit Namibië) nog gezellig bij ons langs op de campsite. Hij heeft z’n familie bezocht en gaat nu naar zijn eigen huis 8 km verderop. Ons aanbod om hem te brengen slaat hij af, hij vindt het heerlijk om te wandelen. Het is erg gezellig en wij hebben allerlei vragen aan hem over Namibië en hij wil alles weten over Nederland. John vertelt ons veel over Namibië, hoe de mensen leven, waar ze van leven, onderwijs, politiek, geloof enz. Hij verteld ons ook over de dieren in Namibië, oa. dat de campsite waar we nu staan een olifantenroute is. John adviseert ons ook om onze band te laten repareren in Twijfelfontein, dan hoeven we niet eerst helemaal naar Uis terug te rijden. Als het schemerig wordt nemen we hartelijk afscheid van elkaar. Geweldig, zulke ontmoetingen! 

Wij maken de braai aan en genieten van de zonsondergang die wel heel speciaal is. Nu weten we waarom de Brandberg deze naam heeft. De gehele berg kleurt knalrood bij het ondergaan van de zon. Het is een prachtig gezicht de berg lijkt te gloeien.  

In het donker horen we geritsel in de struiken achter ons, we speuren met onze zaklamp en zien twee oogjes oplichten, wat is het? Het diertje klimt een boom in en blijft daar zitten. We kunnen niet achterhalen wat het is.  

Gereden km. vandaag 268     

23 mei 2010  

Vanmorgen op tijd vetrokken uit Brandberg. Niet omdat we zo’n lange route voor de boeg hebben maar wel omdat we heel veel willen zien vandaag. De route gaat vandaag naar Twijfelfontein. Na enkele km. rijden we Damaraland in. We zijn het er over eens dat dit weer een fantastische route is. Rode bergen, groene struikjes en een weg die zich daar tussendoor slingert met daarboven een strakblauwe lucht. We rijden tussen de bergen door, hier en daar een klein dorpje of enkele huisjes. We zien een waarschuwingsbord met de afbeelding van een olifant erop, waar zie je die nou? In Namibië! De weg is redelijk goed. Ook vandaag is het weer heerlijk warm. Nabij Twijfelfontein rijden we eerst naar ons overnachtingsadres Aabadi Mountain camp en kiezen een mooi plekje uit. De campsite grenst aan de ene kant tegen een berg en aan de andere kant zien we een rivier die nu droog staat. Tijd voor ons late ontbijt (of een vroege lunch). Heerlijk rustig hier, er staat nog één ander stel op de campsite, maar ook al zouden er meer mensen zijn dan heb je toch je eigen heerlijke privé plek op deze campsite. Na een wandeling over de campsite gaan we richting Twijfelfontein waar we de rotsgravures gaan bekijken. We zien onderweg een bordje met bandreparatie en besluiten dus eerst om onze band te laten plakken. Nou dat plakken haalt niets meer uit. Lachend komt de medewerker van de garage ons de drie enorme scheuren in de band laten zien. Dat wordt dus een geheel nieuwe binnenband. Ze hebben het zo geregeld en wij gaan weer op weg. Zoals gezegd eerst naar de rotsgravures. Deze rotsgravures zijn gemaakt door de Bushman, oftewel door de Bosjesmannen. Dit zijn de enige gravures in Namibië, om verwarring te voorkomen; de andere tekeningen zijn beschilderingen. De gravures in Twijfelfontein zijn 2000 tot 6000 jaar oud. Na onze wandeling met gids zie ik een rots die me erg bekend voorkomt, het blijkt inderdaad de waverock te zijn die, zoals onze gids aangeeft, op alle afbeeldingen veel groter wordt afgebeeld als dat hij daadwerkelijk is. En dat klopt…deze waverock is echt ienieminie! 

Wij vervolgen onze route naar de Organ pipes. Deze basaltzuilen zijn wel tot 5 meter hoog en staan in een rivierbedding. De Organ pipes zijn meer dan een 100 miljoen jaar oud, wij vinden het prachtig. Via een steile afdaling kunnen we deze basaltzuilen van dichtbij bekijken. Vanuit de Organ pipes rijden we door naar de verbrande berg (Burnt mountain), deze ligt op 2 km afstand van de Organ pipes. De verbrande berg dankt zijn naam het feit dat de platte berg, bestaande uit zwart geworden kalksteen en doleriet, eruitziet alsof hij net door een brand verwoest is. De berg lijkt zwartgeblakerd. Eerlijk gezegd boeit de berg ons niet zoveel, voor ons is het een donkere berg “and thats it”. Op de weg terug naar de campsite komen we langs een Culturale village. Het blijkt dat ze in februari 2010 de deuren hebben geopend en wij willen graag een kijkje nemen. Het nagemaakte dorp laat zien hoe de Damara vroeger leefden. Het is ontzettend interessant en we zijn blij dat we er voor zijn gestopt. We krijgen uitleg over oude tradities, medicijngebruik, de verschillende dansen enz. De dame die ons rondleidt heeft zo ontzettend veel te vertellen, ze laat ons zien hoe huiden worden schoongemaakt, hoe vuur wordt gemaakt, hoe ze hun sierraden maken (van struisvogelei) en hoe ze messen smeden. Als laatste wordt er een traditionele dans voor ons opgevoerd. We luisteren en kijken geboeid. Dan is het echt tijd om terug te rijden naar ons overnachtingsadres, de zon gaat al onder.

Op de campsite nemen we een verfrissende douche in de open lucht, helemaal geweldig. Een emmer met gaatjes erin en het werkt perfect! ’s Avonds heerlijk de braai aan en nagenieten bij het vuurtje. Vandaag veel springbokken, struisvogels, ezels, koeien en grondeekhoorns gezien. In de avond blijft het warm al waait het flink. 

Vandaag gereden km. 216 

24 mei 2010  

Geen wekker nodig, zodra het licht wordt staan we op. We verlaten Twijfelfontein via een wederom prachtige route, we rijden verder naar het noorden. We zien springbokjes, struisvogels en zebra’s van heel dichtbij. Onderweg stoppen we zo nu en dan om van het uitzicht en de omgeving te genieten. De reis verloopt vlot.  

Onderweg zien we iemand langs de kant van de weg bij een auto staan. Wij stoppen en vragen of we kunnen helpen, er is iets mis met zijn auto geeft de persoon aan. Naast de auto zitten twee vrouwen die ons niet aankijken. Wij vragen hem hoe lang hij hier al staat, hij geeft aan een dag en een nacht. Wat vreemd hier komen nog voldoende auto’s langs en wij vragen waarom er niet eerder iemand is gestopt. Hier heeft hij geen antwoord op en eerlijk gezegd vertrouwen wij het niet, oftewel we geloven zijn verhaal niet (helemaal). We bieden water aan maar de persoon in kwestie geeft aan dat hij voldoende heeft. Dit is de eerste keer dat we het niet helemaal vertrouwen en we volgen onze intuïtie op. We groeten hem en rijden verder, hij schijnt er eerlijk gezegd niet zo mee te zitten. Later zit ik nog te denken waarom we al twijfels hadden, misschien nadat de persoon aangaf al 24 uur te staan wachten terwijl de vrouwen die bij hem waren ons geen enkele keer aankeken. Als er dan iemand stopt, reageer je toch anders? Tenslotte was er 7 km. verderop een campground waar hij hulp had kunnen halen ipv. staan wachten. Ik weet dat we de juiste keus hebben gemaakt, omdat we er allebei een raar gevoel bij hadden, maar toch blijf je er over inzitten… Lastig. 

In Palmwag stoppen we om te tanken en helpen we twee Fransen die voor het eerst een band moeten wisselen. We zijn er op zo’n momenten om elkaar te helpen en je rijdt niemand zo maar voorbij. We kletsen nog wat met hen en vervolgen daarna onze weg. Onderweg zien we kraampjes waar steentjes en houten figuurtjes worden verkocht. Geen verkoper te zien maar we zien wel de bekende blikjes met daarop “bank”. Ik koop een steentje en maak een foto van het kraampje en stop het geld in het blikje. Verderop moeten we stoppen bij een soort controlepunt, waar het e.e.a. wordt geregistreerd, merk, soort, kleur en kenteken van de auto. Tevens moet John z’n rijbewijs laten zien, geeft z’n internationale rijbewijs (dan hebben we die ook niet voor niets aangeschaft) en daar nemen ze inderdaad genoegen mee. Een pientere verkoper weet ons nog een souvenir te verkopen, hij doet het zo knap en heeft er zo’n mooi verhaal bij dat we beide moeten lachen om z’n verkooptechniek en hem betalen. Hij blij, wij blij zullen we maar zeggen.

De slagboom gaat omhoog en wij rijden verder naar het noorden. We zien onderweg Himba dorpjes, zien de prachtige Himba’s in groepjes onder een boom zitten of langs de kant van de weg om de geitjes te hoeden. Tevens komen we Herero vrouwen tegen in rijkelijk gekleurde lange jurken en traditionele hoeden.  

In Warmquelle nemen we de afslag naar Ongongo campsite. Een van de medewerksters heeft ons via de mail laten weten niet te laat te arriveren zodat we nog heerlijk in de “natural pool” kunnen zwemmen, we zijn benieuwd! De route naar de campsite gaat over een rotsige weg, eigenlijk kun je haast niet meer spreken van een weg het is een en al keien. Onderweg stoppen we om hout te kopen voor de braai, de jonge verkopertjes rennen hun huisjes al uit als we de camper stoppen en zijn erg behulpzaam bij het inladen van het hout. Een van de kleine mannekes houdt zijn handje op en vraagt letterlijk om “lekkers”, Ik leg uit dat dat niet goed is voor zijn tanden, daarbij hebben we geen lekkers maar wel een jojo waar hij tevreden mee wegloopt. Een eindje verderop zit een jonge moeder met haar baby’tje en wij vragen of ze kleertjes wil voor de kleine, ze is er reuze blij mee.  

De weg wordt steeds slechter en we weten eigenlijk niet of we nog wel goed zitten. Dan herinner ik me wat onze landgenoten op het vliegveld ons vertelden, “als je denkt dat je verkeerd zit moet je de waterleiding aan de linkse kant volgen, dan kom je bij de campsite uit”, en inderdaad net als we overwegen om te draaien omdat de weg in geen enkel opzicht nog een weg is, zien we de waterleiding liggen, deze blijven we volgen en daar is dan het bordje “Ongongo campsite” met een pijl naar rechts! Dank! We moeten op het laatst een vreselijk stijl stuk over de rotsweg naar beneden, ojee dat is best heftig (in gedachten “we moeten morgen ook weer naar boven”). Beneden aangekomen staan we voor een riviertje aan de overkant ligt de campsite. Er komt een medewerkster aanlopen die ons aangeeft dat we door kunnen rijden en aan de overkant van het riviertje staan we dan in een paradijsje! Wederom zijn we de enige op de campsite en er staat zelfs een bordje “gereserveerd Pasca & John”. We zetten de camper op z’n plek en nemen meteen een kijkje bij de natural pool, deze ligt achter de rotsen en is werkelijk fantastisch, een kleine waterval en daaronder glashelder water. Snel terug naar de camper en badkleding aan! Het water is niet heel erg koud maar wel heerlijk verfrissend. Dit is weer echt zo’n “wauw” plek. De rest van de middag vermaken we ons prima in ons privé “zwembad”.  

’s Avonds douchen in de open lucht en een kampvuurtje maken. Helaas hebben we op de route hiernaartoe geen vlees kunnen kopen dus moeten we het vanavond doen met spaghetti uit blik. Het blijft de hele avond heerlijk warm. 

Gereden km. vandaag 198 

25 mei 2010  

Vrij laat voor ons doen staan we op, het is 06.30 uur en de zon is al op. We verlaten Ongongo via dezelfde route, en de klim naar boven valt achteraf best mee, onze camper redt het prima. Eenmaal in Warmquelle slaan we rechtsaf richting Opuwo, één rechte route over de C43. De weg gaat door dalen en over bergen, het valt op dat de omgeving steeds groener wordt. De weg is het eerste gedeelte goed, maar hoe verder we komen hoe slechter die wordt. We komen bij een stuk waar de weg gewoon verdwenen is, overal rotsen die in de regentijd vanaf de bergen naar beneden zijn komen rollen. Aangezien dit de enige route is moeten we er wel overheen, de camper heeft er moeite mee en helt behoorlijk naar een kant, ik heb het zweet in de handen staan en geef John, die rijdt, zo goed mogelijk aanwijzingen. En het komt goed! We stoppen en kijken achterom, jee, zijn we daar net echt overheen gereden? “Makkie” zegt John. Dat is inderdaad makkelijk praten als je de blokkade voorbij bent! We passeren dorpjes en zien veel herders met geitjes en koeien. Omdat de weg erg slecht is doen we een behoorlijke tijd over de route van vandaag en in de middag komen we in Opuwo aan.  

Het is er druk, maar dan ook erg druk! Vandaag is het African Day en iedereen viert feest. Het is mooi om te zien, een bontgekleurde menigte, Herero vrouwen geheel in hun mooiste traditionele kleding, Himba vrouwen met ontbloot bovenlichaam en de prachtigste sierraden, de mannen met mooi gekleurde doeken of juist modern met spijkerbroek en shirt.

De supermarkt is gesloten, maar ook al zou deze open zijn dan waren we met onze camper nog niet door de menigte heen gekomen. De straten zijn vol met feestende mensen dus besluiten we om door te rijden naar de campground en morgen inkopen te doen. De Opuwo country camping ligt boven op een berg en is niet zo heel bijzonder, wel weer elektra en water. Tijd om de camper eens grondig schoon te maken, we halen alles eruit zelfs de gordijnen om alles stofvrij te maken. Het is maar voor het idee want morgen zit alles weer onder, maar toch een prettig dat straks weer alles stofvrij en schoon is, ook al is het maar voor even.

De rest van de middag zijn we eigenlijk gewoon lui, boekje lezen, wachten tot de gewassen gordijnen droog zijn, de boel weer ordenen…

In de avond koelt het flink af. In de stad gaat het feest tot in de late uurtjes door.

Gereden km. vandaag 154 

26 mei 2010  

Om 08.00 uur zijn we in de supermarkt in Opuwo. Het is nog rustig, misschien slaapt iedereen z’n roes uit. We doen flink wat inkopen en gaan daarna op weg naar Kunene aan de grens van Angola. De rit verloopt vlot, de weg is goed. Hoe noordelijker we komen hoe groener de omgeving wordt. We houden de route aan naar Swartsbooidrift. We rijden heuvel op en heuvel af, mooie vergezichten en we stoppen af en toe om er van te genieten. Op de laatste berg stoppen we en genieten hier van een fantastisch uitzicht, we zien de Kunene rivier en aan de overkant ligt het groene Angola. Overal langs de rivier zien we palmbomen, hier en daar enkele hutjes. Het laatste stukje naar de Kunene River lodge is de weg erg slecht, zit vol gaten dus het is oppassen. We rijden nu pal langs de rivier, deze is bruin en er zit een flinke stroming in. We zien afgezette stukjes grond waar geitjes staan, een eindje daarvandaan ligt een hutje waar kindjes spelen. Zodra ze de camper zien zwaaien ze enthousiast.  

De Kunene River Lodge is weer zo’n heus paradijs. Het is er ontzettend groen en de campplekken zijn gigantisch groot. Wij krijgen een plek pal aan de rivier. In de middag wandelen we wat rond, en zijn mooie bloemen en veel soorten vogels te bewonderen en overal zitten eekhoorns (Tree squirrel). We treffen zelfs een zwembad aan! Het water is ijskoud, maar een boekje lezen met de benen in het water is heerlijk.

Eind van de middag komt de eigenaresse nog even langs. Van te voren hebben wij deze campground geboekt en daarbij aangegeven dat we graag een Himba familie willen bezoeken. Ze vraagt ons of we dit morgen willen doen en dat is prima wat ons betreft. Ze geeft aan dat ze contacten hebben met kleine families, hier stoppen geen grote safaribussen, geen zang en dans en verkoop van souvenirs. Gelukkig want daar zijn wij absoluut niet naar op zoek. Een van de medewerkers gaat vanavond bij de familie langs om te vragen of het uitkomt dat we op bezoek komen en zal het ons laten weten.

Aan het begin van de avond drinken we een kop koffie op het terras van de lodge, het terras ligt boven het water, een mooie plek met uitzicht op de rivier.  

Als we aan de braai zitten komt de medewerker ons doorgeven dat we morgen de Himba familie kunnen bezoeken. Of 08.00 uur oke is? Tuurlijk, mooie tijd. We kijken er naar uit.  

’s Avonds is het fris en een shirt met lange mouwen is vanavond wel nodig, ik heb er zelfs een dun jasje overheen maar ik ben dan ook wel een echte koukleum. Overigens hebben we geen last van muggen, we hebben in andere reisverslagen wel eens anders gelezen maar het ligt dus inderdaad aan de periode van het jaar. In het noorden schijn je meer last van muggen te hebben maar het valt echt mee.  

Gereden km. vandaag 133    

27 mei 2010  

We hebben prima geslapen en om 06.00 uur staan we op. We drinken op ons gemak een kop koffie en genieten van de rust en van het ontwaken van de vogels en andere beestjes. De zon komt aan de overkant van de rivier achter een berg op, en direct is het ook een stuk warmer. We merken dat het in de morgens en in de avonden kouder is geworden.  

Om 08.00 uur stappen we in de laadbak van een pick-up en rijden we naar de Himba familie. We hebben een vriendelijke gids bij ons die voor ons ook zal tolken. Bij het huisje aangekomen moeten we even wachten en gaat onze gids de familie halen die al op het land aan het werk zijn. Een van de kinderen komt ons een handje geven en gaat trots voor het huisje op de foto. Op het stukje land waar de familie woont, staat dus hun rieten huisje, is een kraal waar koeien liggen, staat nog een ander rieten huisjes waar ze de voorraden bewaren en ligt op een verhoging maïs. Er lopen enkele honden, kippen en geitjes rond. 

En daar is de familie! Ze komen enthousiast aanlopen en er worden druk handen geschud. Deze man en vrouw wonen hier samen met hun vijf kinderen. De man des huizes laat ons weten dat we van harte welkom zijn en dat we alles aan ze mogen vragen als zij ook alles aan ons mogen vragen. Geweldig! Terwijl de vrouw met haar dochtertje het huis in gaat, laat de man ons de voorraad in het rieten huisje zien. Hier bewaren ze van alles, en het is er koel. Hij laat ons verschillende kruiden, boter en melk in een kalebas zien. Al deze spullen worden bewaard in een van klei gemaakte grote ronde bak die ze kunnen afsluiten. Een soort koelkast dus.  

Dan lopen we naar het woonhuis en worden uitgenodigd om binnen te komen We mogen plaats nemen op een deken. Anderhalf uur zijn we volop aan het kletsen, de tolk doet z’n best om alles bij te houden. Wij zijn nieuwsgierig naar hun leefwijze en zij naar die van ons. Over en weer dus vragen, antwoorden en grappige reacties, het is geweldig. Hoe oud ze zijn weten ze niet precies, dit wordt meestal geschat. Ze weten nog wel dat het dat jaar erg koud of warm was en of het regende of niet. De man is ongeveer begin zestig en zij is rond de 45 jaar. 

Ja, ze zijn getrouwd en leggen uit hoe de ceremonie gaat. Hoe ze elkaar hebben ontmoet? “hij had haar al uitgekozen toen ze werd geboren”. We hebben het over het geloof, school, werk en uiteraard over de rode vettige substantie waar de vrouw zich mee insmeert. Ze laat het ons zien en mijn arm wordt flink ingevet, het ruikt sterk naar boter, dat is ook precies een van de ingrediënten (het hele huis ruikt er naar). Ze hebben vijf kinderen die bijna allemaal naar school gaan, de jongste een meisje blijft nog thuis. Deze familie is zo openhartig en vriendelijk en ze hebben een flinke dosis humor! En bovenal zijn ze ijdel! Ze dragen prachtige sierraden, zijn volop in de weer met hun haren en met hun huid. Voor elke gelegenheid zijn er verschillende sierraden en verschillende haardrachten en ze laten ons alles zien.

Buiten zien we hoe ze de melk karnen en hoe ze meel vermalen door middel van een platte steen.  

Helaas wordt het tijd om afscheid nemen en er worden nog mooie woorden gewisseld, wij vonden het geweldig en danken ze voor de gastvrijheid! We worden uitgezwaaid door deze fantastische mensen. Wat een hele belevenis! 

Terug bij onze camper is het tijd voor de lunch en daarna besluiten we om de rest van de middag lezend door te brengen. Tegen de avond wandelen we nog wat rond, het is rustig op de campsite. Er is een Afrikaanse familie gearriveerd, met bedienden, kindermeisjes en koks. Chique bedoeling hoor.  

’s Avonds de braai aan en terugkijken op een superdag! 

Gereden km. vandaag 0 (in ieder geval niet met onze eigen camper) 

29 mei 2010  

Aangekomen in Etosha! Maar laten we bij het begin beginnen.

Vanmorgen om 05.00 uur opgestaan, we hebben een lange route voor de boeg dus we willen op tijd wegrijden. We maken wat boterhammen voor onderweg en drinken een kop koffie. De spulletjes worden ingepakt en om 06.30 uur verlaten we bij de eerste zonnestralen Kunene.

We volgen eerst de Kunene rivier. De weg is geen weg te noemen maar het uitzicht is weer prachtig, de bruine Kunene rivier links van ons en rechts de bergen en velden. We zien enkele hutjes en we stoppen om jojo’s weg te geven. We rijden over rotsen en door rivierbeddingen, het gaat goed al voelen we de camper één keer flink wegzakken in de modder, het is hier veel vochtiger dan in de rest van Namibië. Langzaam veranderen de houten hutjes in golfplaathuisjes. In de verte zien we de Ruacana watervallen en overal, zoals in de rest van Namibië, zwaaiende mensen. De golfplaathuisjes nemen af en maken plaats voor stenen huisjes, het verkeer wordt drukker, we naderen de stad Oshikati. In Oshikati tanken we de camper vol (en wordt onze ruit weer ontdaan van alle stof, vliegen en andere ondefinieerbare dingen), en doen we boodschappen bij de Spar. Wederom een mega Spar waar alles te krijgen is. Oja, pinnen kan er ook. De benzinepomp en de Spar liggen naast elkaar dat is dus makkelijk. De eigenaar van Kunene had voor ons een plattegrondje getekend en het klopt dus allemaal precies. Een klein uurtje later vervolgen we onze weg, het schiet nu op we rijden al weer op asfalt.  

We verlaten de B1 en slaan rechtsaf richting Etosha park, het is nog 13 km tot de King Nehale Gate. Daar aangekomen worden de nodige formulieren ingevuld en mogen we tekenen voor het “betreden eigen risico”.

Het is vanaf de gate nog 40 km naar ons eerste overnachtingsadres Namutoni. We rijden een enorm grote vlakte in en vinden het spannend. Hier hebben we naar uitgekeken. Nog geen 3 km op weg zien we onze eerste olifant!

Deze staat op een afstand van 25 meter van de weg bij een poel te drinken, kijkt ons een keer aan en vindt het wel best. Wat een machtig dier, wij voelen ons heel nietig. Veel springbokjes, zebra's en giraffen, deze laatste staan bij een poel en willen net gaan drinken, de voorpoten uit elkaar en hun sierlijke lange nek wordt gebogen om het water te bereiken. Een luid geslurp volgt. 

Ons eerste overnachtingsadres is Namutoni. We arriveren wat later in de middag en melden ons bij de receptie. We worden vriendelijk ontvangen en krijgen de nodige informatie. Omdat het niet al te druk is mogen we zelf een kampeerplekje uitzoeken. Eerst doen we nog wat inkopen bij het winkeltje, vanavond gaat uiteraard de braai weer aan en de vriezer van Namutoni is goed gevuld, voldoende keus. Tevens schaffen we de Etosha map aan, hierin staan alle diersoorten en alle routes aangegeven, dus deze moeten we echt hebben, leuk om op te zoeken welke dieren we allemaal zien en het volgen van de diverse routes gaat met de kaart uiteraard een stuk makkelijker. Op het grasveld voor de receptie zien we een hele groep zebra manguste. Kei leuke beestjes die niet stil kunnen zitten! Dan gaan we op weg naar de campground en vinden we een mooi rustig plekje. De rest van de middag ruimen we de camper weer een beetje op en lezen een boekje. In de loop van de middag wordt het wat drukker op de campground maar het staat bij lange na niet vol. Tegen de avond eerst lekker douchen en daarna de braai aan. ’s avonds zien we menig jakhals rondsnuffelen, ze zijn nieuwsgierig maar ook erg schuw.  

Gereden km vandaag 401 

30 mei 2010  

Vanmorgen een klein beetje uitgeslapen, maar om 07.00 zitten we al aan de koffie. Links en rechts rijden er al mensen het park in en de campground ziet er nu wel verlaten uit. Ook wij pakken ons boeltje in en zijn klaar voor een nieuwe dag Etosha. Eens kijken wat het vandaag brengt, om 07.30 rijden we het park in, op naar de beestjes! We rijden leuke routes, via Okerfontein en Springbokfontein gaan we richting Halali, ons volgende overnachtingsadres. Als eerste zien we springbokjes en even later giraffen, wat zijn die groot van zo dichtbij! Prachtige dieren, als ze rennen lijkt het net in slow motion te gaan. Dan spotten we ineens een spottend hyena, wat kijkt die gemeen. De jakhalzen op de camping zijn schuw maar dat kun je van deze hyena niet zeggen. Hij loert op iets, helaas kunnen wij niet zien wat, en heeft totaal geen oog voor de camper. Hij komt tot vlakbij en wij kunnen hem goed bekijken. Op de route zien we zebra’s, struisvogels, wildebeesten en olifanten. Ook zien we prachtige vogels, van bontgekleurd tot diverse rovers. De wegen zijn uitstekend en de route is prachtig. We stoppen onderweg op twee picknickplaatsen maar hier blijf je op je hoede, de omheining is laag en op veel plaatsen stuk en daarbij staan de poorten van de picknickplek open, spannend! We rijden de Eland drive en Rhino drive en zien op deze route veel giraffen en een steenbokje. We vinden het machtig om in dit park met z’n 2e rond te rijden en op zoek te gaan naar alles wat er leeft. Een hyena is de restjes aan het eten van een achtergelaten prooi en een jackhals doet pogingen om wat te pikken, wat de hyena duidelijk niet goed vindt. 

Bij Halali aangekomen checken we ons in halen we in het winkeltje het nodige brandhout. We vinden een mooie grote plek voor onze camper en ook hier is het erg rustig. We hebben nog mooi de tijd om de was te doen en deze te laten drogen. Rond 17.00 uur wandelen we naar de verlichte drinkplaats en wachten gespannen af. Helaas twee uur later, het is inmiddels pikkedonker, hebben we nog geen dieren gezien, wel een mooie zonsondergang. We hebben honger gekregen en wandelen terug naar ons plekkie, de braai gaat aan en we genieten van de avond.  

Gereden km vandaag 140

31 mei 2010  

Vandaag verlaten we Halali en is onze eindbestemming Okaukuejo (spreek dat maar eens foutloos hardop uit). Om 07.15 uur zijn we op weg. Nog maar net zijn we de poorten van Halali uit of we worden door andere toeristen die met hun auto langs de kant van de weg staan, gewezen op een leeuw. Wauw, de eerste die we zien, prachtig! We krijgen de kans om een foto te maken maar dan verdwijnt de leeuw in de struiken en wij vervolgen onze weg. Een paar kilometer verderop ziet John een leeuw in het struikgewas. Als we stoppen en de motor uitzetten zien we nog twee leeuwinnen en drie welpjes pal langs de kant van de weg! Dit is zo ontzettend machtig om te zien. Papa leeuw vervolgt zijn weg en loopt voor de camper langs om aan de andere kant van de weg in de struiken te verdwijnen. De twee leeuwinnen volgen hem en steken ook de weg over. De welpjes weten even niet wat ze moeten doen, kijken naar de camper en dan weer naar de leeuw en de leeuwinnen. Een dapper welpje waagt het erop en steekt ook over, de andere twee blijven staan waar ze staan en vertrouwen het niet helemaal. Een van de leeuwinnen komt terug en spoort de welpjes aan haar te volgen. We merken dat ze de welpjes niet mee krijgt en wij rijden een stukje door om de welpjes alle vrijheid te geven. Dapper lopen ze nu met mama mee. Prachtig om te zien en zo ontzettend dichtbij. Wij rijden naar Rietfontein en zien uit de verte al de leeuwen familie aankomen, een eindje verderop staat een grote groep zebra’s te drinken uit een poel. Ze houden de leeuwen goed in de gaten maar maken geen aanstalten om te vertrekken. De leeuwenfamilie drinkt uit dezelfde poel maar blijft op afstand van de zebra’s, waarschijnlijk hebben ze hun buik al vol. Even later loopt de leeuwenfamilie weg om lui onder een boom te gaan liggen. Via Rietfontein rijden we naar de poelen Salvadora en Sueda, maar deze poelen staan droog en er zijn dus ook geen dieren te bekennen. Een mooie route brengt ons naar Olifantsbad, helaas geen olifanten hier al doet de naam anders vernoemen, maar wel veel springbokjes en impala’s. Bij Olifantsbad is een omheinde picknickplaats met een gesloten hek en hier nemen we een uitgebreide pauze. Ook al zit het hek dicht, je blijft wel rond kijken, je weet immers maar nooit. 

Bij de Gemsbokvlakte is het een drukte van belang, hier loopt alles door elkaar, zebra’s, struisvogels, springbokken en gemsbokken. Ook in Nebrowni worden we verrast door de grote groepen dieren. We besluiten nog naar de Etosha Pan te rijden en zien de immens grote witte vlakte voor ons, erg bijzonder. 

Bij Okaukuejo checken we in bij een norse dame die er duidelijk helemaal geen zin in heeft vandaag. Op de automatische piloot geeft ze ons de informatie door en we krijgen een plek toegewezen. Dat is de eerste keer, bij de overige overnachtingsplekken in Etosha mochten we zelf kiezen. We lopen eerst even naar het winkeltje en treffen er bijna lege schappen aan, geen vlees, groent of brood. Gelukkig nog wel braaihout en enkele blikjes bier.  

We zijn het absoluut niet eens met de aangewezen campplek. Deze is veel kleiner dan de overige vrije plekken, ligt pal lang het toiletblok en heeft geen waterkraan. De braai ligt van z’n standaard dus daar kunnen we niets mee. Overigens heeft Okaukuejo de minst sfeervolle camping van wat we tot nu toe in Etosha gezien hebben. Vreselijk kaal en geen enkele uitstraling. Het mag duidelijk zijn dat we een ander plek willen en dit is bij de receptie zo geregeld. We hebben nu een plekkie met enige privacy, waterkraan en een fatsoenlijke braai. Het leukste van alles is dat er overal holletjes zijn van eekhoorns, schattige beestjes die ons gelijk komen bezoeken! Wat ook gezegd mag worden is dat wij vinden dat Okaukuejo de mooiste waterpoel heeft! Deze is echt schitterend en heel overzichtelijk met rondom allemaal bankjes waar je rustig kunt zitten. Eind van de middag zien we hier grote kuddes zebra’s, elke kudde wacht geduldig tot de vorige kudde klaar is met drinken en ze lossen elkaar daarna pas af, we zien ook nog wildebeesten, springbokjes en zelfs een olifant. ’s Avonds gaan we nog een keer kijken bij de waterpoel en wat een verrassing, we zijn er nog maar net of vanuit het donker komt een neushoorn bij de poel drinken, wij kei blij, deze hadden we nog nooit gezien, zelfs in Kenia niet.  

Tijdens de braai komen de jakhalzen nog langs om te kijken of er wat over is.  

Gereden km vandaag 124 

1 juni 2010 

Wat vliegt de tijd, het is alweer 1 juni. We zijn om 05.00 uur al op en lopen om 05.45 uur naar de waterpoel. Een grote kudde zebra’s is al aanwezig. Het blijft een prachtig gezicht om deze dieren op een rij in de waterpoel te zien staan. Het is overigens vanmorgen weer erg koud, evenals de afgelopen dagen. Onze fleecetruien komen goed van pas! We blijven een klein uurtje bij de waterpoel en pakken daarna ons boeltje in om richting Namutoni te rijden. We zijn het er beide over eens dat Okaukuejo de minste plek is om te verblijven. Het is op deze campplaats veel te druk en er is een boel herrie ’s avonds, er zijn verstopte toiletten en overgelopen douches waar niets aan gedaan wordt. De eekhoorns bij ons plekje maken echter een hele boel goed!  

Enkele kilometers van de campsite rijden we pardoes een neushoorn voorbij, voordat we hebben gekeerd is de neushoorn al in de struiken verdwenen maar we hebben er toch mooi een glimp van opgevangen! Vandaag houden we de hoofdroute aan naar Namutoni want die hebben we nog niet gereden. De heenweg zijn we via allemaal afslagen en omwegen gegaan. We zien weer ontzettend veel dieren ook het rode hartebeest en die hadden we nog niet gezien. In Halali doen we boodschappen omdat deze winkel in het park het meest uitgebreid is. We ontmoeten een Engels stel waar we gezellig een praatje mee maken. We wisselen ervaringen uit over Namibie en over nog heel wat andere landen. Erg leuk! 

Via Halali rijden we naar de Etosha lookout. Heel bizar, een grote witte vlakte met helemaal niets! Zo ver als we kunnen kijken, gewoon niets! Het waait er ontzettend en dus ontbijten we in de camper. Telkens als je over de witte vlakte kijkt denk je water te zien in de verte het is er echter gortdroog. Op dit punt mag je de auto uit en we lopen een stukje de zoutvlakte in. Ondanks de wind voel je de zinderende hitte van de grond opstijgen. We zien geen dieren hier maar ja, wat is hier ook te vinden? We rijden door naar Batia, maar helaas staat de poel droog, dus geen dieren. Op de route zien we nog veel wild zoals zebra’s, impala’s struisvogels en een heuse kameleon. Als we bijna bij Namutoni zijn komen we nog giraffen en twee olifanten tegen, wat is het toch geweldig om hier rond te rijden. Bij Namutoni worden we weer hartelijk ontvangen en mogen we onze eigen plek uitzoeken. We vinden een geweldig stekkie, met waterkraan. Even denken we dat het twee campingplekken zijn, maar het is er echt één! Dus veel ruimte en onze camper kan mooi in de schaduw van de bomen staan. We kunnen het niet laten en gaan even bij de waterpoel kijken. Hier komt juist een kudde wildebeesten aan om te drinken, wat een geluk weer. Na de wildebeesten volgen de impala’s en gemsbokken. Daarna zien we een groepje kudu’s met hun prachtige gedraaide hoorns. Laat in de middag de camper opgeruimd, dat was wel weer nodig! Na een lekkere douche maken we er avond van en gaat de braai aan. Op de campplek is het heerlijk rustig, wat een verschil met onze vorige overnachting.  

Gereden km. vandaag 165 

2 juni 2010

Beetje later op vandaag, we hebben geen lange route dus we doen het rustig aan. Na onze kop koffie gaan we eerst tanken bij Namutoni en even naar de winkel. We willen wat vlees inkopen voor de braai vanavond en in Namutoni is er veel keus. De medewerker weet ons te overtuigen om ook verse boerenwors te nemen, inderdaad zonder “t” op het eind. Dat willen wij wel proberen. In Etosha rijden we eerst naar klein Namutoni, een waterpoel vlakbij de campground. Er is voldoende water in de poel maar we zien geen wild, wel watervogels. Hierna rijden we de dik-dik route en deze route doet zijn naam eer aan. We hebben geluk en zien in totaal vier van deze “bambies” van heel dichtbij. Wat een ontzettend lieve beestjes! De route is wederom prachtig.  

We verlaten Etosha via de Von Lindquist gate en vervolgen onze weg naar Tsintsabis waar we in Treesleeper camp twee nachten verblijven. De weg is uitstekend. De laatste 80 km. komen we langs veel farms, de boerderijen zien we niet maar wel de namen van de eigenaren op bordjes langs de kant van de weg. Veel Nederlandse en Duitse namen. Ook zien we hier veel fietsers. De route die we nu rijden is inderdaad landelijker, veel goudgeel gras, veel koeien, lage begroeiing met heel apart af en toe een palmboom. We zien een wild zwijn (met antenne staart) en vier kleintjes. In een boom zitten tientallen gieren en dat kan maar één ding betekenen…er ligt inderdaad een kadaver langs de kant van de weg. Iemand heeft er een doek overheen gelegd.  

We zien een leuk stekkie en besluiten hier te ontbijten, gezellig, eitje erbij enzo. Via de voorstoelen kunnen we net bij de koelkast voor het brood en de boter. Via de achterkant wordt nu een beetje lastig aangezien we één van de reservewielen en de gehele ophanging daarvan in de camper vervoeren. De ophanging aan de buitenkant voor het reservewiel is finaal afgebroken! Oja, helmaal vergeten vanaf dag twee krijgen we de deur aan de achterkant van de camper niet meer op slot, dus in grotere plaatsen moeten we via de voorstoelen de camper zien in te kruipen en de deur vanaf binnenuit op slot doen met de schuif, maar goed dat even terzijde.  

Verder: Na het ontbijt rijden we door naar Treesleeper, op 80 kilometer komen we één auto tegen, wonderbaarlijk. We hebben voor Treesleeper gekozen om diverse redenen; door de enthousiaste reacties op het Namibië forum, door de geweldige plek en omdat we hiermee een goed doel steunen. Kijk daarvoor op www.treesleeper.org

Treesleeper is geweldig! We worden hartelijk ontvangen door twee medewerkers die ons onze site wijzen. Of we misschien in een tent willen overnachten? Waarom niet! Direct wordt e.e.a. geregeld. Wij rijden naar ons stekkie, een overdreven grote campsite met een verhoogd dek tussen de takken van een boom. Onder het dek bevindt zich een enorme termieten heuvel. De medewerkers zetten voor ons de tent op, dat is weer eens wat anders dan de camper. Elisabeth die al 8 jaar bij Treesleeper werkt, gaat morgen samen met ons het dorpje Tsintsabis bezoeken. We spreken om 08.00 uur af bij de receptie. 

’s Middags maken we een leuke wandeling in de omgeving, lezen een boekje op ons dek en bovenal; we genieten weer! 

’s Avonds de boerenwors op de braai, heerlijk!   

Gereden km. vandaag 142 

3 juni 2010  

Het loopt nu tegen het einde van de middag en we kunnen weer terug kijken op een geweldige dag! 

Vanmorgen lekker vroeg opgestaan, we willen de zon zien opkomen vanaf ons zitje in de bomen. We hebben geweldig geslapen in de tent, lekker veel ruimte en we hebben het niet eens koud gehad. Dat is vanmorgen wel anders, het is echt koud! De zon blijft zich schuilhouden achter een dik pak wolken, dus snel aankleden en eerst een kop koffie, nu niet alleen om wakker te worden maar vooral om het een beetje warm te krijgen. 

Om 08.00 uur treffen we een enthousiaste Elisabeth bij de receptie. Samen wandelen we naar het dorp Tsintsabis waar we twee families bezoeken. Voor beide families hebben we een tas met kleding en spelletjes bij ons. Elisabeth heeft ontzettend veel te vertellen, ze woont zelf in het dorp en verteld ons ook dat de families die we gaan bezoeken altijd in het Etosha park hebben gewoond totdat ze van de regering moesten vertrekken. In Etosha hadden ze het goed, voldoende water en voedsel, nu hebben ze bijna niets meer. Van de regering hebben ze een stukje grond en enkele koeien gekregen, deze mensen leven op de armoedegrens. Er is geen water voorradig dus kunnen ze bijna niets verbouwen. Deze mensen leven in armoede maar ze zijn trots en één en al vriendelijkheid, ontdekken we zelf. Kleine kinderen met bijbehorende snotneus letten op nog kleinere broertjes en zusjes, lopen in kapotte kleding en op blote voeten rond. Geld om naar school te gaan is er niet. We zijn blij dat we niet alle kleding onderweg al hebben weggegeven, hier komt het goed van pas. De jojo’s doen het ook weer geweldig. Van Elisabeth krijgen we een zinnetje te horen wat we kunnen opzeggen als we de kleding afgegeven (helaas zijn we deze zin echt vergeten), maar het komt er op neer dat we de mensen hartelijk danken dat we op bezoek mochten komen. We spreken het waarschijnlijk goed uit want de reactie van de families is hartverwarmend! Wat een ontzettend mooie en lieve mensen! We lopen verder door het dorp en bezoeken de “supermarkt” waar het een drukte van belang is er is ook een marktkraam waar ze kleding en schoenen verkopen. We rusten even voor de supermarkt en trekken veel bekijks. Sommige mensen komen even een praatje maken, prachtig allemaal!  

Dan is het tijd om terug te wandelen naar Treesleeper. Elisabeth verteld onderweg weer honderduit, wat een geweldig mens is het toch. We nemen hartelijk afscheid van Elisabeth met een flinke omhelzing. De rest van de dag is zij vrij en in de middag ontdoen wij onze camper weer van alle stof, doen de nodige wasjes en lezen een boekje. Morgen gaan we naar Frans Indongo en overnachten we in een huisje, voor deze reis gaat vanavond voor de laatste keer de braai aan… 

4 juni 2010  

Niet echt goed geslapen vannacht. Er was feest in het dorp en de Afrikaanse muziek ging tot 05.30 uur door, dat is tevens de tijd dat wij opstaan. We hebben het ook erg koud gehad in de tent. We pakken onze spullen in en vertrekken om 06.50 uur Treesleeper. We hebben de vorige avond al betaald dus hoeven we niet meer langs de receptie. Ons eerste doel is Grootfontein om wat inkopen te doen. Onderweg stoppen we om te ontbijten op een leuk stekje. Als we na boterhammen weer op weg willen constateren we dat een van de banden langzaam leegloopt. Dat wordt dus wisselen, we weten hoe het werkt en binnen een paar minuten kunnen we weer op weg. In Grootfontein aangekomen laten we eerst de band repareren, een stukje hout blijkt de boosdoener. Het plakken is zo gebeurd en daarna rijden we door naar de Spar om wat inkopen te doen. We nemen lekkere broodjes mee voor de lunch. We willen de grootste meteoriet gaan bekijken maar we missen de afslag (let op: kom je vanuit Grootfontein dan staat de weg naar de meteoriet maar aan een zijde van het bord aangegeven, dus in ons geval aan de achterzijde van het bord). Onder het motto “nu we er toch zijn”, draaien we om en rijden de route terug, nu zien we de aanduiding wel op het bord staan. Al met al rijden we bijna 50 km. om, maar we gaan wel naar de Hobameteoriet! Bij de meteoriet maken we foto’s van deze grote klomp die bestaat uit meer dan 50 ton metaal uit het heelal en die hier is neergeploft. In de schaduw van een boom eten we onze lunch en genieten van de rust hier.  

Via de B8 rijden we de B1 op. De omgeving is weer prachtig en er zijn weer bergen in zicht, die hebben we de afgelopen dagen niet gezien. Af en toe nemen we een korte pauze, om van de omgeving te genieten en omdat we gewoon geen haast hebben. 

Bij de Frans Indongo lodge worden we hartelijk welkom geheten. Of we een plek op de campground hebben gereserveerd, vraagt de medewerker met een blik op onze camper. Nee! Nu is het tijd voor wat extra luxe,

wij hebben een huisje gereserveerd. Tijdens ons welkomstdrankje krijgen we info over diverse uitstapjes. Wij boeken de cheeta safari voor morgenochtend. We nemen de sleutels in ontvangst en wandelen naar ons huisje. En wat voor een huisje! Het is prachtig, wat een verwennerij. Het huisjes is van alle gemakken voorzien en het is mooi gelegen. Voor vandaag doen we lekker helemaal niets meer, behalve lekker lui in het zonnetje zitten en een boekje lezen! ’s Avonds uitgebreid douchen en om 19.00 uur naar het diner. Het menu is geweldig, het eten wordt prachtig opgediend, over elk bord een mooie zilverkleurige bolle deksel, in hun eigen taal tellen de medewerkers tot drie en dan worden alle deksels tegelijkertijd opgetild. Het opdiende eten is net een kunstwerk op ons bord, prachtig! Er staat wildebeest op het menu en het is heerlijk. Tijdens het toetje voel ik iets bij mijn teen, maar het is al te laat als ik kijk, ik ben warempel gebeten door een muis! Het bloed vrij heftig en dat laat ik maar zo. Als er vuil in zit komt dat er nu wel uit. Op de kamer gelijk spoelen en dettol erop. Gelukkig houd ik er niets aan over. Het is de eerste keer dat we ’s avonds onze slippers aan hebben in plaats van onze wandelschoenen, dat doe ik morgen dus anders! 

’s Avonds zitten we gezellig buiten al is het wel erg koud. Vanavond slapen we heerlijk in een riant tweepersoonsbed! 

Gereden km. vandaag 343 

5 juni 2010  

We zijn vroeg op en hebben uitstekend geslapen. Op het terrasje nemen we eerst een kop koffie, het wordt al een beetje warmer, de zon komt op. De lucht kleurt mooi roze en het uitzicht is super.  

Omdat het eigenlijk al na een paar dagen zo gewoon wordt zou ik haast vergeten te vertellen dat we nog nooit zoveel sterren hebben gezien als ’s avonds in Namibië, zo ontzettend veel dat delen van de hemel een witte gloed hebben door al die sterren, het blijft elke avond een geweldig gezicht!

Om 08.00 uur rijden we, na een prima ontbijt, naar de cheeta opvang waar we om ± 09.30 uur aankomen. Onderweg zien we het waterbergplateau, een gigantisch afgeplatte berg. Bij de cheetaopvang krijgen we uitleg over wat ze hier precies doen, en zien we een introductiefilmpje over oa. het ontstaan van de opvang. Daarna volgt een wandeling langs de afgezette weides waar de cheeta’s leven. Onze safari auto heeft een lekke band dus moeten we nog even wachten tot deze is gerepareerd. Een van de medewerkers neemt ons mee op een andere wandeling om bij andere weides naar cheeta’s te kijken. De dieren zijn prachtig om van zo dichtbij te zien. De dieren die hier leven worden nooit meer uitgezet, ze zijn te veel gehecht geraakt aan de mensen. Een cheeta zal niet snel aanvallen, dat zit niet in de aard van het beestje. Je moet echter nooit gaan rennen, de cheeta ziet je dan als een prooi. Grappig is dat de cheeta’s een spinnend geluid maken, ze hebben het dus goed naar hun zin.

In de buurt van de weides lopen grote honden los, de medewerker merkt op dat deze hier niet thuishoren. De cheeta’s worden er onrustig van, ik overigens ook! Het zijn joekels van honden en ze kunnen agressief zijn, jasses! De medewerker waarschuwt mij om absoluut niet te gaan rennen, man, ik kan geen stap verzetten en kruip haast in de broekzak van de medewerker! Gelukkig weet hij de honden te verjagen. En eerlijk gezegd weet ik geen raad om terug te lopen naar de opvang.  

Onze safari gaat van start, een medewerkster rijdt in een open safariauto en heeft stukjes vlees meegenomen voor de cheeta’s. De toch is echt geweldig, je ziet de cheeta’s van zo ontzettend dichtbij. Ze storen zich absoluut niet aan de auto en komen rustig een stukje vlees halen. De medewerkster verteld honderduit en is erg enthousiast. Wij maken een boel mooie plaatjes!

Om 12.00 uur gaan we nog kijken naar het voeren van de cheeta’s en daarna rijden we terug naar de lodge. De rest van de middag mogen we weer lekker lui zijn dus boekje lezen en van het zonnetje genieten. Tegen de avond krijg ik een sms van mijn ouders, die geven door dat ze goed zijn aangekomen op het Griekse eiland Corfu. Grappig: vanavond eten we hartebeest met…Tzatsiki! Dus ook wij een Grieks tintje! 

Het avondeten is heerlijk en verloopt “muis-loos”.  

Gereden km. vandaag 167 

6 juni 2010  

Geen haast vandaag dus geen wekker en we proberen wat uit te slapen. Dat lukt tot 07.00 uur! Om 07.30 uur zitten we aan het goed verzorgde ontbijt. Nadat we nog een kopje koffie hebben gedronken in ons huisje gaan we op weg naar Windhoek. De laatste kilometers die we maken in Namibië. De rit verloopt vlot, dus stoppen we onderweg wat vaker, nog effe van Namibië genieten hoor. De zon schijnt volop en het is weer heerlijk warm. Al kun je wel merken dat het echt winter is geworden de morgens en avonden zijn erg koud. In de verte zien we Windhoek liggen tussen de bergen en het is inmiddels steeds drukker geworden op de weg. Eenmaal in Windhoek moeten we even zoeken naar Caprivi, we vragen het onderweg een keer en het blijkt dat we al in de goede straat zitten, de omgeving kwam ons al bekend voor. We moeten even keren en zien dan inderdaad een paar honderd meter terug Caprivi. We waren het dus gewoon voorbij gereden! We leveren onze, zo goed mogelijk schoongemaakte, camper in. We kletsen nog gezellig wat over onze reis en dan worden we door een medewerker naar de Airport lodge gebracht. De lodge ligt op 20 kilometer van het vliegveld en het is er heerlijk rustig, we zijn weer eens de enige gasten. De lodge is een beetje vergane glorie, jammer want de huisjes zijn echt leuk. Bij de receptie is het rommelig en kunnen ze onze boeking nergens vinden, niet dat dat een probleem is aangezien er geen enkel huisje bezet is. De lodge heeft een zwembad en dat ziet er best redelijk uit. De medewerkers zijn in ieder geval ontzettend vriendelijk en behulpzaam, ze brengen zelfs onze rugzakken en koffer met de auto naar het huisje.   

Tegen de avond babbelen we nog wat met de medewerkster van de lodge en geven haar onze laatste vier jojo’s mee voor haar kinderen. We maken een makkelijke maaltijd in ons huisje en eten buiten terwijl we genieten van het uitzicht. We brengen onze bagage op orde en kletsen over onze reis, wat hebben we toch weer allemaal gezien en meegemaakt! Een fantastische reis zit er bijna op. De wekker gaat op 04.00 uur. 

Gereden km. vandaag 301 

7 juni 2010  

Tijd om afscheid te nemen van dit indrukwekkende prachtige land met zijn vriendelijke mensen! Om 05.00 uur staat de medewerker van Caprivi voor de deur om ons weg te brengen naar het vliegveld. Daar nemen we afscheid van elkaar en checken we in. We hebben nog wat tijd om winkeltjes te kijken en buiten een kop koffie te drinken. Ook deze morgen is het weer koud maar de zon komt al op.  

In het vliegtuig worden we er op gewezen dat we na een tijdje al over Etosha vliegen, prachtig om te zien vanuit de lucht. Dan laten we al snel Namibie achter ons en vliegen we via München terug naar Dusseldorf. Dezelfde dag, dus op 7 juni om 23.55 uur zijn we thuis! Wij kijken terug op een fantastische, avontuurlijke reis.