Home to pole pole reizen

 

Pictures!

 

Pole Pole Reizen

 

 

 

 

 

 

Reis geboekt via:

Pacific Island Travel

    

Tips en advies en vragen: Australië pagina

google maps

handige linkjes voor het plannen van je Aussie trip, zie hieronder (door ons veel gebruikt):

The west Macs! trip planner

Gemtree (edelsteentjes zoeken)

Handig en informatief:    Rita's outback guide

Travelmate, kilometers tellen!

Exploring the Stuart Highway

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Australië

van Zuid naar Noord

 

Ons reisverslag van dag tot dag

 

door Pasca

  

Een heel lange reis achter de rug, maar we zijn er en het is heerlijk om weer in Australië te zijn! 

Op 19 mei vanuit onze woonplaats naar Amsterdam gereden, vandaar uit de vlucht genomen naar Frankfurt, van Frankfurt naar Singapore, van Singapore naar Melbourne en van Melbourne naar Adelaide! Je moet er wat voor over hebben (en dat hebben wij maar al te graag), in totaal zijn we 37 uur onderweg geweest!  

21 mei 

Lange reis – fijn hotel – vooral moe! 

Vanaf het balkon van hotel The Chifley on South Terrace in Adelaide hebben we prachtig uitzicht op the Parklands tegenover het hotel. Normaal gesproken mag je pas om 14.00 uur de hotelkamer op, maar met heel zielig en vermoeid kijken lukt het ons de sleutel al om 10.00 uur te bemachtigen. Nadat we ons hebben opgefrist gaan we Adelaide in om wat kleine boodschappen te halen. De vermoeidheid begint om 14.00 uur al toe te slaan, maar als we nu gaan slapen worden we hoogstwaarschijnlijk midden in de nacht wakker, dus we proberen het zo lang mogelijk te rekken. Wat hebben we tot nu toe al meegemaakt? Komt ie:

Op Schiphol met Yuri van Gelder staan kletsen.

Vertraging vanaf Frankfurt ivm slecht weer.

Blikseminslag in het vliegtuig, het hele entertainment systeem naar de knoppen, gelukkig blijft het daarbij!

Hitte in Singapore.

Bijna de vlucht gemist vanuit Melbourne naar Adelaide, met de nadruk op bijna.

Ons mobieltje heeft bereik en we kunnen pinnen (beide zijn niet altijd vanzelfsprekend weten we ondertussen).

Ouders om 01.30 uur NL tijd wakker gebeld om te melden dat we in Adelaide zijn aangekomen, in Adelaide is het op dat moment ± 08.30 uur.

In korte tijd drie keer ontbijt in het vliegtuig, dat krijg je met al die vluchten!

De controles op de vliegvelden in Australië vallen reuze mee. Vooral als je de hele serie hebt gezien van “Border Security Australia”! 

22 mei 

Camper ophaal dag – Port Germein – Hey mates! 

Spannende dag, vandaag halen we ons rijdende huis op voor de komende weken!

Vannacht om 03.00 wakker, we proberen toch nog wat te slapen maar om 05.00 uur is het mooi geweest. Na een kopje koffie en het inpakken van de spullen (we blijven ons erover verbazen hoe je in zo’n korte tijd, zo’n rommel kunt maken…) zitten we om 06.30 uur aan het ontbijt, het is veel te veel maar we laten het ons smaken.

Om 08.00 uur zet de taxi ons af bij Apollo camperverhuur, de deuren gaan net open! We worden uiterst vriendelijk welkom geheten en er staat direct een beker koffie voor ons neus. Na de nodige uitleg en vragen gaan we de camper bekijken, die is helemaal geweldig. Dit keer hebben we gekozen voor een “kleintje” de 2 berth euro tourer. Er wordt ons nog gevraagd of we als extra een gps willen bijhuren, maar dan schiet de dame in kwestie zelf in de lach als ze zich realiseert dat wij maar één route rijden, namelijk de Stuart highway die dwars door Australie loopt van het zuiden naar het noorden! En zelfs ons lukt het niet om op deze route te verdwalen!

Er wordt ons een prettige reis toegewenst en daar gaan we dan! We doen de grote boodschappen in Adelaide en rijden dan de A1 op richting het noorden. Het links rijden zit er direct weer in, en zonder problemen rijden we Adelaide uit, onze reis tegemoet! Onderweg stoppen we diverse keren om van het landschap te genieten, en we zijn het er over eens dat het weer heerlijk is om in Australie te zijn. Buiten Adelaide weer de weidse vlaktes en diverse zoutmeren. Het is behoorlijk fris en we zijn blij dat we buiten zomerkleding ook warme kleding bij ons hebben. Omdat we vroeg op weg zijn gegaan besluiten we door te rijden naar Port Germein wat aan zee ligt. Een klein dorpje met een van de langste houten jetty’s ter wereld, en daar zijn de inwoners  trots op! De jetty is 1500 meter lang.

We vinden een leuke camping met de eenvoudige naam “Port Germein caravan Park”. Norm, de eigenaar is één al Australische vriendelijkheid! “Hey mates, looking for a place to stay?” “Well you found it”!  

Ondanks de harde wind genieten we van de avond, we kletsen met de buren (allemaal Australiërs) en na een heerlijke douche is het tijd voor een koud pilsje en de route voor morgen door te nemen. We hebben nog wat trubbels met de stroomkabel, die blijkt niet helemaal goed te werken. Maar na enkele pogingen (beetje de kabel naar links en rechts buigen) lukt het toch en werkt alles in de camper naar behoren. 

Kosten van de camping $ 20,- inclusief stroom

Gereden km vandaag: 234 

23 mei  

Houten jetty – stoere kerels – en een heel klein plaatsje 

Vanmorgen om 06.00 uur opgestaan en naar de jetty gewandeld. Uiteraard lopen we deze helemaal tot het eind, op de jetty staan diverse borden met informatie over Port Germein, de vuurtoren en de vissoorten. Het is een heerlijke wandeling. Het waait nog stevig en het is fris maar het zonnetje komt al door.

Na het ontbijt rijden we om 09.00 aan richting Port Augusta en daar nemen we de afslag, de Stuart Highway op! De eerste indruk van de Stuart Highway is niet de beste, veel dode dieren langs de kant van de weg, koeien, schapen, vossen.

Het landschap is vlak en weids. In het plaatsje Pimba tanken we bij een heus roadhouse. Bij het roadhouse staan stoere motoren met mannen die even breed zijn als lang, leren jack, zonnebril, blikje bier in de hand en met heuse ZZ-top baarden. Geweldig! Een aller-vriendelijk “Gday mate, how you doin” klinkt als we voorbij lopen.  

Onze volgende stop is Woomera. De camping hier is super saai, een grote kale grindbak, echt geen plek waar we willen overnachten. We hebben nog tijd genoeg dus besluiten we door te rijden, maar niet voordat we de raketten op de foto hebben! Woomera is een klein stadje en ligt aan de zuidkant van een terrein waar raketten werden getest, maar waar in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw door het Britse leger, met toestemming van de Australische regering, ook atoomwapentests werden uitgevoerd. Het Woomera Heritage museum laat de geschiedenis van de raketproeven zien. Voor het museum staan de raketten tentoongesteld, die zijn interessant om te zien, tevens staan er informatieborden met de geschiedenis van Woomera. Het museum zelf gaan we niet bekijken.

We rijden terug naar Pimba en vandaar uit gaan we naar Glendambo. Het eerste wat je ziet als je Glendambo inrijdt is een informatiebord met daarop oa. Het inwoners aantal: 30!

Glendambo blijkt te bestaan uit een roadhouse, restaurant, benzinepomp en camping. We tanken eerst want dit is de laatste benzinepomp tot in Coober Pedy, 252 km vederop. De camping is echt geweldig, we mogen zelf een plek uitzoeken. Het waait nog steeds erg hard, maar daar beginnen we aan te wennen, en met een fleecetrui aan genieten we ’s avonds van de ondergaande zon. Prachtige kleuren! We krijgen nog bezoek van een vosje wat op zoek is naar eten, dan zit ie bij ons goed! 

Kosten van de camping $ 20,25 inclusief stroom

Gereden km vandaag: 366 

24 mei 

Stof – ondergrondse kerken - schatzoekers 

Vandaag om 05.00 uur al op. Door de harde wind en de kou zijn we gisteren op tijd gaan slapen en na 9 uur nachtrust is het dan wel mooi geweest! We doen het rustig aan het is nog veel te donker om te gaan rijden. De enige die het erop wagen om ’s nachts te rijden zijn de chauffeurs van de roadtrains. Die horen we met regelmaat voorbij komen.  

Om 07.10 uur verlaten we Glendambo. De uitzichten onderweg zijn weer prachtig, veel zoutmeren. We zien veel schapen, grijs koppie en vaalbruine vacht. Voordat we Coober Pedy inrijden bezoeken we een gigantisch zoutmeer. We parkeren de camper en wandelen naar het zoutmeer dat te bereiken is via een tunneltje onder het spoor door. De zon schijnt en schittert op het zoutmeer, prachtig om te zien.  

In Coober Pedy reserveren we vast een campingplekje en gaan daarna op weg om de nodige boodschappen te doen. De camping ligt net buiten Coober Pedy, Stuart Range Caravan Park en is vrij nieuw en oogt daardoor een beetje kaal, de beplanting moet nog flink groeien! De campingplekken liggen in twee cirkels rond het douchegebouw. Wij staan in de buitenste cirkel, bij de afscheidingsmuur van het terrein. Hopelijk houdt die muur de wind wat tegen. Ook hier mogen we weer zelf een plek uitzoeken en we vinden dit wel een slimme keus! In 1915 werd ontdekt dat de woestenij rond Coober Pedy een schatkist vormde. Een “digger” (schatzoeker), ontdekte de eerste opaal-ader en vierde zijn triomf zo luidruchtig, dat snel daarna massa’s schatzoekers in het zand stonden te graven. Tegenwoordig is Coober Pedy de grootste win-plaats voor opalen, 80% van alle sieropalen ter wereld wordt hier gedolven. In het plaatje wonen de mensen onder de grond, ter bescherming van de zon, het fijne stof en de talloze vliegen. Onder de grond bevinden zich woningen, hotels, winkelcentra en zelfs twee kerken. 

Coober Pedy ziet er vreemd uit, veel maar dan ook echt heel veel zand, kaal en stoffig. Door de wind zien we wervelwindjes van stof. We gaan eerst naar de supermarkt (boven de grond), nadat we eerst hebben uitgevonden waarom het alarm van de camper steeds afgaat, we hebben al heel wat bekijks als we er eindelijk achter komen dat een van de gordijnen achter in de camper tussen de deur zit! In ieder geval weten we nu dat het alarm doet wat het moet doen! We doen de nodige boodschappen en halen direct een nieuwe waterkoker, de oude maakt constant kortsluiting. In een andere winkel, de zogenoemde liquor store, halen we onze pilsjes, we zijn er wel uit dat VB het beste smaakt.

Een kleine drie kwartier later gaan we Coober Pedy verkennen, veel toeristische hoogstandjes. We bezoeken twee ondergrondse kerkjes, waaronder de Catacomb Curch (net buiten Coober Pedy) en een soort van mini museum met als welkoms kreet “come, browse underground”. Dit museum laat aan de hand van foto’s de geschiedenis van Coober Pedy zien. Uiteraard verlaat je het museum via de souvenirs winkel, waar oa. veel glimmende sieraden liggen met opaaltjes uit Coober Pedy. 

We rijden terug naar de camping en de rest van de middag luieren we in de zon, de wind blijft aanhouden maar onze keus om bij de muur van de camping te gaan staan blijkt een goede! Er vliegt een hele zwerm kaketoes over, prachtig! In de avond is het in een keer windstil! Wat een rust….  

Kosten van de camping $ 30,- inclusief stroom

Gereden km vandaag: 265 

25 mei 

Mad Max – Brownies – een boom met schoenen 

Om 06.00 uur staan we op. Buiten in het donker koffie drinken en in alle rust wachten tot de zon op komt, mooie momenten! Vanaf de camping eerst maar tanken en dan op weg naar Breakaways reserve. Oa. bekend van de films Mad Max III, Ground Zero en Priscilla Queen of the desert. De breakaways  liggen ten noorden van Coober Pedy. Deze rotsformaties vormen het einde van de Stuart Ranges. Op deze plek gaan de bergketens over in het vlakke land. Vanaf de Stuart Highway moeten we over een ongeasfalteerde weg nog 10 kilometer rijden voordat we bij de Breakaways zijn, de camper rammelt van alle kanten, het is voorzichtig rijden want hier en daar zitten er tussen de washboard weg diepe kuilen. Maar het is de moeite meer dan waard, wat een fantastisch uitzicht! Afgeplatte bergen en zo’n weids uitzicht, prachtig! Je kunt bij de Breakaways diverse wandelroutes volgen, maar wij beperken ons met een korte wandeling en genieten van de uitzichten. Voor de Breakaways heb je een permit nodig die je kunt kopen bij de ranger, waarschijnlijk zijn wij te vroeg want we hebben geen ranger gezien! Voorzichtig rijden we de 10 kilometer ook weer terug, we hebben geen zin in een lekke band! Vandaag een echte reisdag, veel kilometers in een fantastisch landschap. Hoe verder we naar het noorden rijden hoe meer zon en minder wind. De temperatuur loopt op! De vliegen worden overigens talrijker! We maken diverse mooie stops op gigantische grote rustplaatsen, waar gewoon niemand is.

Delen van de weg worden hier trouwens gebruikt als airstrip, van te voren wordt dit aangegeven, des te fijner dat je weet dat je helemaal aan de zijkant moet gaan rijden en dus niet op de strip moet blijven. Airstrips worden oa. gebruikt door de Flying doctors.  

We stoppen bij Cadney Homestead (hotel, winkeltje, tankstation en camping) en een “potige dame” die net haar neus met haar hand afveegt, staat ons te woord. Wat zal het zijn? Nou…laat die brownies die ons overheerlijk vanuit de vitrine aankijken maar zitten, maar we willen wel graag twee nieuwe aanstekers! Uiteraard hebben we het eerste gedeelte van de vorige zin niet hardop gezegd.

Uiteindelijk rijden we The northern territory in, Welkom in the Outback! 

We rijden naar Kulgera Roadhouse voor onze overnachting. Ook Kulgera bestaat uitsluitend uit tankstation, winkeltje en camping. Populatie: 15 inwoners, 3 honden en 1 kameel! En dat is echt waar! En het volgende is positief bedoeld, Aussies in the outback zijn echt maf! Evenals bij Cadney Homestead zie je ook bij Kulgera de meest maffe en vreemde dingen; een boom vol met schoenen, een autowrak met reclamebord dat je hier perfect kunt overnachten, een spoorwegovergang bord zonder dat er in de verste verte een spoor is, een tractor die met twee lekke banden al jaren op dezelfde plek staat, een mannetje gemaakt van blikjes en een heus ienie minie museum met alle denkbare rommeltjes! We maken heel wat foto’s! 

De leus van Kulgera: “Kulgera, the first and last pub from the northern territory”

We komen er al snel achter dat elk roadhouse zijn eigen leus heeft, daaruit blijkt dat de Aussies heel wat fantasie hebben! 

Op de camping mogen we ons plekje zelf uitzoeken, geen gedoe met nummers enzo. We zijn het er echt wel over eens dat wij het mooiste plekje hebben. De douches zijn super schoon en heerlijk warm. Tegen de avond koelt het flink af, de zonsondergang is prachtig. En de wind? Die is weg!  

Kosten van de camping $ 20,- inclusief stroom

Gereden km vandaag: 430 

26 mei 

Uluru – de IGA – warme avond 

Wederom een reisdagje vandaag. Vanmorgen wat later opgestaan, niet bewust! Vannacht echt koud geweest maar de zon komt gelukkig al op dus het zal zo wel warmer worden. Eerst een kop koffie en spullen opruimen, daarna rijden we richting Uluru! Het landschap is weer prachtig, daar kunnen we zo van genieten! Donkergroene struikjes, bomen met zilverkleurige bladeren en dan dat prachtige rode zand! We stoppen bij elk roadhouse wat we tegenkomen, gewoon om te kijken wat er allemaal voor een maffe dingen te zien zijn! Bij Erldunda roadhouse hebben ze één wand met allemaal bankbiljetten van over de hele wereld, op sommige staat een tekst. We zien zelfs een briefje van 10 gulden, je weet wel, die blauwe! John koopt enkele dvd’s, zo kan hij ’s avonds toch tv kijken, we kunnen namelijk geen enkele zender ontvangen.

We gaan van de Stuart highway af en rijden de Lasseter highway op. Na enkele kilometers zien we Mount Conner (deze berg wordt vaak in eerste instantie aangezien voor de Uluru) de berg is prachtig rood gekleurd. En dan vele kilometers verder, zien we de rots! Uluru! Nu zien we Uluru uit de verte, morgen van dichtbij. Nu eerst naar de camping in Yulara, de Ayers Rock campground deze hebben we als een van de weinigen gereserveerd. Achteraf was dat niet nodig want er is nog plek genoeg. We krijgen een mooie plek toegewezen. We hebben dezelfde buurman als in Coober Pedy! Zijn naam is Dave en in Coober Pedy hebben we elkaar begroet, hij herkent ons ook en we kletsen gezellig wat. Dave woont in Australië in het zuiden, om precies te zijn in Melbourne en als het daar kouder wordt vertrekt hij naar het noorden om via Darwin en Perth weer terug te rijden naar Melbourne. Dave is sinds twee jaar weduwnaar, hij was voorheen altijd op reis met zijn vrouw, tot ze ziek werd. Hij heeft haar moeten beloven dat hij blijft reizen, en hij verteld ons dat hij weet dat ze bij hem is. We vinden het dapper!

En het zal niet de laatste keer zijn dat we Dave zien! Hij heeft ook overnacht in Kulgera, maar daar hebben we elkaar dus niet gezien.Wij wandelen op de camping nog naar een uitkijkpunt vanwaar we Uluru kunnen zien, prachtig! Dan is het tijd om nog een IGA supermarkt op te zoeken. Vanavond eten we Kangoeroe vlees. Na een douche is het tijd voor een pilsje en een sms naar huis. We genieten van een heerlijke zonnige en warme avond.  

Kosten van de camping $ 86,- voor twee overnachtingen inclusief stroom

Gereden km vandaag: 321

27 mei 

Symbool van Australië – geheimen en mythen - Valley of the winds 

Om 08.00 uur zijn we van de camping weggereden, we gaan op weg naar het symbool voor Australië! Uluru (Ayers Rock). Uluru is een monoliet en ongeveer 600 miljoen jaar geleden ontstaan. Wat wij zien van de Uluru is het topje van de rots, onder de grond loopt deze nog enige duizenden meters door. Van oudsher beschouwen de Aboriginals deze reusachtige rots als hun belangrijkste heiligdom. Daar komen de droomtijdpaden van hun mythologische helden samen, de scheppers van de wereld en het leven, die zelf de aarde binnengingen en nu in de Uluru rusten. In sommige grotten en op verschillende overhangende rotsen bevinden zich rotsschilderingen, die de mythen en legenden over de schepping uitbeelden. Het bezoek aan Uluru is een van de hoogtepunten van onze reis, en we genieten met volle teugen!

De machtige, prachtige Uluru is in het echt en van dichtbij onbeschrijflijk! Rode rots, vol met geheimen en mythen, daar word je stil van.  

Nadat we de camper geparkeerd hebben, maken we een pracht wandeling om de rots. Ontbijt, voldoende water, zonnebrand zit in de rugzak, we zijn er helemaal klaar voor. De wandeling is 10.6 kilometer en deze is echt geweldig. Overal staan informatieborden waarop te lezen is welke vegetatie er groet, wat bepaalde delen van de rots betekenen voor de Aboriginals en tevens waar men niet mag fotograferen omdat dit heilige delen zijn voor de Aboriginals. We hebben prachtig zicht op Uluru, de ene keer lopen we in de schaduw de andere keer weer in de zon. In totaal doen we 3,5 uur over deze wandeling, inclusief rustpauzes en foto’s maken en ontbijtje onderweg. Het is gewoon machtig! We lopen door lage vegetatie, door bosrijke omgeving, langs poeltjes met water, langs heilige plekken, zien wilde honden en prachtige rotstekeningen, en daar is altijd aan onze rechtse kant, die enorme rots! Soms grillig met een oneffen oppervlak, dan weer zacht in het zonlicht zodat je de rots toch even aan wil raken. 

De Aboriginals verzoeken vriendelijk om de heilige rots niet te beklimmen, uit respect doen we dat uiteraard niet (waren we al niet van plan). Het vreemde is echter dat dit gewoon nog wordt gedaan! Wij begrijpen dat niet, het is ten eerste ontzettend gevaarlijk maar boven alles, doe je het niet uit respect! Niet iedereen denkt er zo over, helaas!

Je kunt tegenwoordig stickers krijgen met daarop de tekst  “We did not climb Uluru”. Of het helpt? Na onze wandeling rijden we naar de sunsetview parkeerplaats, vandaar uit heb je prachtig uitzicht op de gehele rots, ook zonder sunset! Tevens zien we in de verte Kata Tjuta.  

We vervolgen onze reis naar Kata Tjuta (de Olga’s). De Kata Tjuta liggen 35 km ten westen van de Uluru. Kata Tjuta (“veel hoofden”, in Aboriginal taal) bestaat uit 36 rotskoepels verspreid over 35 km². Tussen de enorme rotsbulten lopen smalle diepe kloven waarin zich het vocht verzamelt die daardoor een ideale omgeving vormen voor planten en dieren. We zijn eigenlijk van plan tot het eerste uitzichtpunt te lopen, maar uiteindelijk lopen we de toch best zware trail, de Valley of the winds. En daar hebben we geen spijt van, de wandeling is echt prachtig. Totaal aantal kilometers van deze trail is 7.4 kilometer, met behoorlijk wat klim en klauterwerk. Bijna ronde rode bollen in groepjes steken boven het oppervlak uit, een mooi gezicht. Op een deel van de route kunnen we het pad niet meer vinden en blijkt dat je echt moet klauteren om de route te volgen. Wat een uitzichten, niet te geloven! We staan bovenop het hoogste punt van Kata Tjuta met een enorme groene vallei onder ons, enorme rotswanden om ons heen, het waait er flink. Bij de poeltjes met troebel water, allemaal afdrukken van pootjes van de dieren die hier komen om te drinken.

Deze wandeling is net als de wandeling om Uluru meer dan de moeite waard! We merken wel dat het steeds warmer wordt, en insmeren met zonnebrand en veel water drinken is geen overbodige luxe! We zijn dan ook blij dat er onderweg een rustplek met schaduw is. Even bijkomen en waterfles vullen. Via een rivierbedding (dat is moeilijk lopen) keren we terug naar de camper. Vermoeid maar heel voldaan keren we om ± 15.45 uur terug naar de camping. Beetje opruimen, douchen en genieten van de avond. Onze voeten krijgen weer wat rust, wat een prachtdag!  

’s Avonds nog even met Dave gekletst, hij blijft nog een dag langer en gaat morgen met een helikoptervlucht mee om Uluru en Kata Tjuta vanuit de lucht te zien.  

Gereden kilometers vandaag: 131 

28 mei 

Kings Canyon – 2 x Apollo - hotspot 

Vanmorgen uitgeslapen tot 07.10 uur, het is tenslotte wel vakantie! Na de nodige koppen koffie rijden we weg van de camping. Eerst nog even naar de IGA supermarkt voor de nodige boodschappen en dan op weg naar Kings Canyon. De afslag naar Kings Canyon (de Luritja Road, naar Watarrka = Kings Canyon) ligt ongeveer op de helft van de route Uluru -  Erldunda op de Lasseter highway en is echt niet te missen, er staat een groot informatiebord en een kunstwerk en daar stoppen we even om een foto te maken. Op het informatiebord kun je mooi zien waar je precies bent en wat er allemaal te zien en te beleven is in de omgeving.

Bij Kathleen Springs maken we een leuke korte wandeling (2.6 kilometer) we komen bij een oude veekraal en bron en om ons heen zijn prachtige bergen. Aan het eind van de route komen we uit bij een klein meertje, prachtig! Het lijkt overigens of we alleen op de wereld zijn! We stoppen nog even bij een roadhouse (plaspauze) en rijden dan door naar Kings Canyon Campground in Watarrka National Park. We zitten achter een Apollo camper, precies dezelfde als die van ons, grappig. Als je hier rijdt, heb je maar een doel, jawel de Kings Canyon Campground! Laten we nou precies op hetzelfde plekje staan, campers met de neus naar elkaar! En, het stel is ook Nederlands! Leuk! We kletsen gezellig wat en dan is het tijd voor de dagelijkse rituelen, camper opruimen, de was doen en te drogen hangen, douchen, en de braai op de camping aan om het vlees te bakken (de taak van John). We hebben weer een prachtplekkie, helemaal aan de buitenkant van de camping met vol zicht op de canyon. We zitten pontificaal met onze stoeltjes achter te camper te genieten van het uitzicht en krijgen van diverse kanten te horen “dat is echt eerste rang!” en hoeveel hebben we betaald voor die “hotspot” Klopt! We zitten echt eerste rangs, en we hebben echt niet meer betaald dan een ander, maar gewoon mazzel met dit plekje. Laat ons maar mooi zitten en genieten van dit grandioze uitzicht!  

Het wordt donker en overal zien we oogjes, dat zijn de eerste dingo’s die we zien, en het zijn er heel wat! Ze zijn ontzettend schuw, maar rennen wel links en rechts de camper voorbij. Je schrikt je rot! Het stukje lopen naar het toilet wordt voor mij een heel avontuur! Overal dingo’s. John geniet van het braaien, en ondertussen neem ik de wandelingen van morgen door. Bij de receptie zijn uitgebreide wandelkaarten te krijgen en ook een heel stel kaarten over de flora en fauna in dit gebied, super interessant! Het valt op dat in deze omgeving ontzettend veel mooie gekleurde vogels zitten en met behulp van de kaarten kunnen we opzoeken welk soort het is. 

Overdag vandaag veel wind, ’s avonds windstilte en we kunnen gezellig buiten eten 

Kosten van de camping $ 84,- voor twee overnachtingen inclusief stroom

Gereden km vandaag: 308 

29 mei 

Garden of Eden – maanlandschap – Dingo’s 

Vandaag wandelen! Vanmorgen op tijd opgestaan en na de nodige koffie gaan we op weg naar Kings Canyon. Op de parkeerplaats van Kings Canyon maken we ons ontbijtje klaar (met eitje) voor onderweg. De rugzak wordt gevuld, water en zonnebrand horen tot de standaard uitrusting.

Bij het beginpunt van de wandeling staat een informatiebord met daarop diverse trails, de temperatuur en veiligheidsvoorschriften. De Kings Canyon Walk is 6 km en je doet er, ivm de hoogteverschillen ± 3.5 uur over. Het eerste gedeelte van de wandeling is ontzettend steil, een heel geklauter, en we rusten diverse keren, even op adem komen. Na een behoorlijke klim staan we dan bovenaan de canyon, wat een uitzichten! Het waait hierboven stevig en de capuchon gaat op, de lucht is strakblauw en de zon schijnt! Het lijkt wel of we alleen op de wereld zijn, waar we ook kijken, geen andere wandelaars. We lopen over de rand van de canyon, de route is duidelijk aangegeven, het ene uitzicht is nog mooier dan het andere. Aan het einde van de cayon gaat het omlaag de vallei in, halverwege nuttigen wij in het zonnetje ons ontbijt. Het laatste gedeelte gaat met houten trappen naar beneden, en eenmaal in de vallei zie je pas hoe hoog de wanden van de canyon zijn. In de vallei lopen wij naar de Garden of Eden, en deze heeft de naam niet voor niets! Geen wind, volop zon, palmbomen en andere tropische vegetatie, en een heus meertje met ijskoud helder water. Bij het meertje zitten twee mensen heerlijk van hun koffie te genieten, ze leggen uit dat ze geen enkele wandeling ondernemen zonder hun gasbrandertje, twee mokken en oploskoffie! 

Aan de andere kant van de canyon gaat de trip weer naar boven, en zien we dus van hieruit de route aan de overkant van de canyon waar we eerder hebben gelopen. Aan deze kant lijkt het op sommige plekken wel een maanlandschap. De uitzichten zijn enorm. Op het eind van de wandeling weer meer bomen en stuikjes en overal die rode rotsen en rode aarde, wat een contrasten.  

Veel te snel zijn we bij het eindpunt van de wandeling, we hadden nog wel even door willen lopen! We besluiten de korte route Kings Creek Walk te lopen. Deze korte wandeling voert je over de bodem van de canyon naar een klein meertje. Onderweg weer die prachtige rode, oranje rotsen in grillige vormen. Als de zon erop valt lijkt het gesteente wel van fluweel.   

In de namiddag willen onze voeten rust, dus zijn we lekker lui, boekje lezen, verslag schrijven, sudoku puzzel. Dagelijkse handelingen, camper opruimen, douchen, eten voorbereiden en dan is het tijd om met een pilsje van het uitzicht te genieten. We kletsen gezellig met twee Australiërs, die de volgende keer dat ze hier zijn, de plek willen waar wij nu staan met onze camper.  

In de avond is het weer tijd om dingo’s te spotten! 

Gereden km vandaag: 20 

30 mei  

No Fishing – Dinky – kaketoes  

En nu? Nu staan we in Stuart Well! Bij een een roadhouse aan de Stuart Highway, 100 km. Verwijderd van Alice Springs.

Vanmorgen zijn we om 08.15 uur vertrokken uit Kings Canyon. Onderweg diverse keren gestopt, om van het uitzicht te genieten en voor ons ontbijtje met heel vieze melk! Het Nederlandse stel met de Apollo camper is vanmorgen ook vertrokken richting Alice Springs en onderweg komen we elkaar diverse keren tegen. Of wij rijden en zij staan op een parkeerplaats of net andersom! Luid getoeter en geknipper met de lichten, zwaaien! Blijft leuk!  

Een echte reisdag vandaag. John houdt het gas erop en veel eerder dan verwacht zijn we bij het plaatsje waar we in eerste instantie zouden overnachten, we kunnen makkelijk nog heel wat kilometers maken dus gaan we weer op weg. We rijden op de Stuart Highway richting het noorden, het landschap is weer prachtig! We pauzeren wat langer op een leuke stopplaats met tientallen kaketoes in de bomen, prachtig roze met kuif! Ze blijven rustig zitten en laten zich graag fotograferen. Bij een andere stopplek staat in de droge rode aarde een bord met “no fishing”. Wat een humor! Wij houden daar wel van!

We komen bij Stuart Well en besluiten om daar te overnachten. Bij het roadhouse is een gezellige campground. Wat ons nieuwsgierig maakte was de leus van Stuart Well roadhouse: “The home of Dinky, the singing Dingo”. Bij het inchecken vraag ik nieuwsgierig waar Dinky is, als antwoord krijgen we te horen dat we vanavond om 19.00 uur naar het café moeten komen, dan kunnen we het zelf zien! 

Om 19.00 uur zitten wij dus trouw met een tiental andere bezoekers in het café. En daar is Dinky, een prachtige dingo. Zijn baas, Jim, verteld hoe hij aan Dinky is gekomen en waarom hij een wilde dingo in huis heeft genomen, dan speelt Dinky wat op de piano en “zingt” er bij! Dat is leuk, maar waar het eigenlijk om gaat is dat het baasje van Dinky, uitlegt hoe wilde dingo’s leven. Hij wil dat de mensen dingo’s anders gaan zien, dan alleen maar als lastig. Het is een ontzettend boeiend verhaal. Dinky en zijn baas zijn overigens te zien geweest bij Discovery, bij het programma “dogs 101”.  

Kosten van de camping $ 25,- inclusief stroom

Gereden km vandaag: 380 

31 mei 

Namatjira drive – gorges – top lokatie 

Vanmorgen wat later aangereden. Alice Springs is nog maar 94 km vanuit Stuart Well. In Alice doen we boodschappen, tanken de camper vol en dan gaan we op weg naar Glen Helen in de MacDonnell Rangers.  

Alice Springs ligt min of meer in het centrum van de MacDonnell Ranges, die zich over een afstand van rond 400km van oost naar west in de Centraal-Australische vlakte uitstrekken. De MacDonnells bestaan uit steile bergreeksen, en zijn van elkaar gescheiden door parallel lopende kloven en ze hebben de vorm van golvende plooien. Interessant! Over de weg die Namatjira drive heet die vanuit Alice begint, liggen de landschappelijke hoogtepunten die wij willen bezoeken. Voorbij Alice Springs Desert Park en de gedenkplaats Flynns Grave, voor de in 1951 overleden “vader van de Royal flying Docter service”, bereiken we het West MacDonnell National Park. Er is ontzettend veel te zien in dit gebied, dus we zullen vaak stoppen en veel wandelen.

De Namatjira drive is geweldig en is niet voor niets een scenic route. Wij rijden door naar Glen Helen waar we overnachten. Eenmaal aangekomen kijken we onze ogen uit, wat een plek! Echt geweldig mooi. De camping is wat hoger gelegen en we hebben uitzicht op de bergen en het meer. We besluiten bij het inchecken dat we ipv 2 nachten, 3 nachten blijven. En dat is gelukkig geen probleem. We mogen zelf een plek uitzoeken en de medewerker geeft aan dat de bovenste rand van de camping de mooiste plekken heeft. Je kijkt dan over de campers en caravans heen die wat lager liggen. Met onze camper kunnen we gemakkelijk naar boven rijden. Echt een top lokatie hier! 

Nog even terug naar Alice Springs, zoals aangegeven hebben we de grote boodschappen gedaan. Eerst even langs geweest bij het visitor informatie centre. Aardig wat kaarten gekregen van de MacDonnell Rangers waar de diverse gorges op staan, heel handig! We zijn onderweg al diverse Aboriginal dorpjes tegengekomen, de mensen kijken er onvriendelijk en stug. Hier in Alice komen ze nog stugger over. Ze roepen naar elkaar (je hebt dus het idee dat het over jou gaat) kijken nors en zelfs vijandig. Ik doe enkele pogingen met een vriendelijk goede morgen, maar een reactie blijft uit. Ze hangen rond in groepjes in de parken en op straat en bij de ingangen van de winkelcentra. Krijgen de Aboriginals geen kansen of grijpen ze de kansen niet (meer) aan? Triest! 

’s Avonds op de camping maken we kennis met John en zijn kleinzoon van 12 jaar, ze zijn twee weken samen op pad. John wil vooral zijn kleinzoon veel leren over de outback en hem in contact brengen met andere reizigers. De jongen is eerst wat verlegen maar klets uiteindelijk honderd uit!

Kosten van de camping voor drie overnachtingen $ 90,- inclusief stroom

Gereden km vandaag: 227 

1 juni 

Ghost Gum – Walibi – braaien  

Om 07.30 zijn we al op pad om de Glen Helen gorge te gaan verkennen, pal tegenover de camping. Het is super koud! De zon komt op en kleurt de bergen prachtig oranje. Het is een leuk tripje, maar echt koud omdat we merendeels in de schaduw van de bergen lopen. Dan pakken we de camper en rijden enkele kilometers over de Namatjira drive, naar Ormiston gorge. Ter plekke op de parkeerplaats brood gesmeerd voor onderweg, rugzak inpakken en we kunnen op weg. We besluiten de Ghost Gum walk te gaan doen. Op het informatiebord lezen we dat het mogelijk is dat we op het eind van de wandeling door het ijskoude water moeten waden om terug te komen, een andere mogelijkheid is om de gehele route weer terug te lopen. Toch fijn dat ze dat van te voren even melden. We gaan op weg, en wandelen heerlijk in de zon. Het is een prachtige wandeling. Het eerste gedeelte is even klimmen en vervolgens lopen we via een pad langs de bergwand richting de gorge. We hebben bij een lookout prachtig uitzicht op het dal en zien in de verte onder ons een klein wit stipje dat onze camper moet zijn. Het begint gelukkig wat warmer te worden. Uiteindelijk voert het pad langzaam naar beneden en staan we in een heus paradijs. Wat is het hier prachtig en rustig! Poeltjes met water, kleine strandjes en om ons heen oranje rotswanden. Dit is echt zo’n plek met een hoog “wauw”gehalte. We genieten op een klein strandje van ons ontbijt. Wat een rust hier. Een hele zwerm felgroen gekleurde parkietjes vliegt over, dit is echt genieten!  

En dan….een stukje boven ons tussen de rotsen…jawel een heuse rots Walibi. Wat zijn die klein! Het beestje heeft het formaat van een haas, grote achterpoten, een stevige staart en kleine voorpootjes. We zijn ontzettend blij dat we een rots Walibi hebben gezien. Ze hebben een lichtbruine vacht en zijn moeilijk te spotten tegen de rotswand. 

De terugweg lopen we over rotsen langs het water, we hopen dat we op deze manier ook terug kunnen zonder door het koude water te waden. Het is goed uitkijken waar we lopen, als je om je heen wil kijken kun je beter stil gaan staan, we hebben geen zin in verzwikte enkels! We zien een eindje verdop nog een walibi die heerlijk in het zonnetje zit te eten. Hij (of zij) heeft ons allang gezien maar maakt geen aanstalten om weg te hupsen. Van een afstandje kunnen we het beestje goed bekijken.

Verder gaat de tocht, en wat is het heerlijk om hier te wandelen en te klauteren. Op het eind van de route moeten we nog even flink stunten, het laatste stukje is lastig ivm hoogte verschil, maar het gaat goed en we zijn allang blij dat we het water niet in hoeven! 

Op de picknickplaats staan gasbarbecues, helaas ontbreken die op de camping bij Glen Helen. Nou dan “braaien” we hier mooi ons vlees voor vanavond!  

Het gebraden vlees gaat de koelkast in en wij rijden verder naar Ochre Pits. We zien bergwanden met strepen erin in de kleuren rood, geel en wit. Dit is Aboriginal gebied en dat wordt van tevoren aangegeven op het info bord door een teken van een handje. We lopen de trail van 4 km. (± 3.5 uur). De trail loopt voor een groot deel over de heuvels en het is behoorlijk warm geworden. Het is een sportieve wandeling, laten we het daar maar op houden. Het is vermoeiend en de vele vliegen maken het er niet leuker op!

Terug bij de camper is het 15.00 uur, en we zijn al een behoorlijke tijd in de running. Tijd om terug te gaan naar de camping, het is mooi geweest voor vandaag. Op de route terug zien we nog een koe (waar komt die vandaan?) en een dingo. Bij Glen Helen heerlijk douchen en de wandelroutes voor morgen uitzoeken. 

Gereden km. vandaag: 58 

2 juni 

Koud – t-bone – en een piertje  

Freezing cold! Het heeft vannacht gevroren! Binnen koud en buiten koud! Met onze fleecetrui aan een warme kop koffie om de dag mee te beginnen. We gaan op pad naar Ellery Creek big hole. Er zijn diverse trails te lopen en we besluiten om als eerste de wandeling te doen die over de heuvels loopt, dan lopen we in ieder geval in de zon en kunnen we eerst even opwarmen. De vingers gaan ervan tintelen! De wandeling is mooi, prachtige vergezichten. Mooie rotsformaties in een glooiend landschap. Daarna bezoeken we het meer. Dit meer is een van de grootste meren van de West MacDonnell, waar permanent water in staat. De zon staat nog niet hoog genoeg zodat we dit gedeelte in de schaduw lopen, gelukkig is het al wat warmer geworden. Op warme dagen kun je in de big hole zwemmen, maar dat laten we nu maar achterwege.  

Vanuit Ellery Creek rijden we naar Serpentine gorge. Het laatste gedeelte van de route is een hobbel de hobbel weg en de camper trilt aan alle kanten. Maar we zijn er, en ook hier is het weer kei rustig, bijna niemand te zien. De route naar de gorge is prachtig, een rood zandpad tussen veel soorten bomen en struikjes door, wuivend geel gras en een strakblauwe lucht, echt een plaatje. Voordat we naar de gorge lopen nemen we eerst de route die naar de Serpentine lookout gaat. Behoorlijk klimmen, maar het uitzicht is grandioos! Heel in de verte onder ons, zien we een prachtig blauw meertje tussen de bergen. Wij denken dat dit de gorge is waar we naartoe wandelen. Het is tijd voor ons ontbijtje op grote hoogte met bijzonder uitzicht.    

We lopen terug de berg af en denken dat we nog een heel eind moeten om bij de gorge te komen, dus niet! Na enkele honderden meters staan we al bij een prachtige gorge, dat is dus niet de gorge die wij vanaf de lookout hebben gezien. We vinden het eigenlijk jammer dat we er al zijn, de route is bijzonder mooi om te wandelen. De gorge is prachtig en via diverse strandjes kunnen we nog een eindje doorlopen. Het water is bijzonder helder. Terug lopen we via een droge rivierbedding, dat is lastiger lopen maar het is wel leuk om een andere route terug te wandelen, dan de heenweg.  

We rijden richting Glen Helen en slaan wederom af bij Ormiston gorge (waar we gisteren waren), niet om er te wandelen maar om vlees te bakken op de gasbarbecue, T-bone steak smaakt nu eenmaal lekkerder van de bbq! Net als we ons vlees in de koelkast hebben gezet en weg willen rijden zien we een groepje mensen naar iets kijken tussen de struikjes, en wie zijn wij dan om niet even mee te kijken. Iedereen staat op afstand te wijzen, naar? Een slang! Die moeten wij ook zien, camera in de aanslag! Dan zien we de slang, nou ja, slang…het lijkt op een uit de kluiten gewassen pier, oranje met grijs. Dat noemen wij geen slang, maar we maken uiteraard wel een foto, van dichtbij! 

Het loopt tegen het einde van de middag en we besluiten om nog even naar het uitkijkpunt van Mount Sonder te rijden. De 1.379m hoge Mount Sonder is indrukwekkend om te zien, de uitzichten vanaf het uitkijkpunt zijn mooi. Terug bij de camping maken we nog een wandeling naar de Glen Helen Gorge, in de Glen Helen Gorge verbreedt de Finke river zich tot een diepblauwe lagune, die een contrast vormt met de oranjerode en roestkleurige, ijzeroxide-houdende kwartsietklippen. Vanuit het resort lopen we ook nog oever van het meer waar we vogels kunnen observeren.  ’s Avonds komen John en zijn kleinzoon gezellig wat drinken. We hebben elkaar weer heel wat te vertellen. Zo hebben zij het laatste stukje van de Ghost Gum route bij Ormiston gorge wel door het water gelopen, hun reactie “Mates, it was freezing cold”! Dat geloven wij!

Wij vertellen hen over het slangetje en laten de foto zien, blijkt het “piertje” hartstikke giftig te zijn en razend snel….oeps…voortaan houden wij ook maar afstand!     

Gereden km. vandaag: 110 

3 juni 

liquor stores - tropic of Capricorn - Gemtree 

We nemen afscheid van Glen Helen en rijden richting Alice Springs. Voordat we de Namatjira drive verlaten bezoeken we eerst nog de Simpson gap.

Vanuit Alice Springs gezien ligt deze bezienswaardigheid aan het begin van de route. Simson gap is prachtig met een mooi meer en steile rotswanden. De zon probeert door te komen maar er hangt flink wat bewolking. Juist door de bewolking ziet de gap er mysterieus uit, en we kunnen er mooie foto’s van maken. We spotten zelfs nog een Walibi. Terug bij de parkeerplaats eten we eerst een boterham en na het ontbijtje rijden we door naar Alice Springs. De winkels zijn op zondag gewoon open, gelukkig maar want we moeten weer nodig boodschappen doen, ook de biertjes moeten worden aangevuld. In the Outback mag alcohol pas na 14.00 uur verkocht worden in de liquor stores maar omdat het zondag is blijven deze winkels vandaag de hele dag gesloten. Bij het informatiecentre weten ze ons te vertellen dat we bij de “drive Thru” alcohol kunnen kopen. Net als bij onze mc. Donalds, bestel je bij het loket vanuit de auto (in ons geval vanuit de camper), je betaalt, rijdt een stukje verder en daar staat al iemand klaar die de gekochte spullen (in ons geval de biertjes) netjes voor je in de camper zet. Je moet wel je rijbewijs laten zien, dat is niet alleen om je leeftijd te controleren maar is in dit geval om te kijken of je eerder bent aangehouden met alcohol op achter het stuur, zo ja, dan krijg je niets mee. Vanuit Alice Springs vervolgen we onze route via de Stuart Highway naar het noorden. Onderweg stoppen we nog even want we gaan de “tropic of Capricorn” over, foto!

Na ± 70 km. Verlaten we de Stuart Highway en slaan rechtsaf naar het oosten de Plenty Highway nr. 12 op richting Gemtree wat 70 km. verderop ligt. 

Onderweg zien we nog een enorme aasgier stukjes vlees verorberen van “iets” wat langs de kant van de weg ligt. Het “iets” is niet meer te herkennen.  Na 70 km bereiken we Gemtree. Op de Gemtree campground hebben we een plekje gereserveerd. Dit is wel nodig want het kan hier behoorlijk druk worden…..waarom? We gaan edelstenen zoeken, en dat vinden meer mensen erg leuk! Per toeval kwamen we op het internet de site tegen van Gemtree. De eigenaren van de camping hebben een groot stuk grond (en in Australië is groot ook echt groot). Hier zoeken ze op hun eigen grond naar edelstenen. Het gebied behoort al vanaf 1920 tot de Chamlers familie. Ze hebben een hechte relatie met de Aboriginals die in dit gebied wonen, de relatie is gebaseerd op wederzijds vertrouwen en respect. Als we aan komen rijden staat er een groepje Aboriginals druk te praten, ik blijf het proberen en begroet ze vriendelijk, we krijgen een ontzettend vriendelijke reactie terug. Fijn, zo kan het dus ook! Een van de dames uit het groepje wijst ons waar we ons kunnen melden en wenst ons veel plezier!  

We hebben voor twee dagen geboekt. Morgen gaan we heuse steentjes zoeken, en we kijken er echt naar uit. Bij het inchecken laat de behulpzame medewerkster ons zien, waar we morgen eigenlijk naar moeten zoeken. Wij hebben namelijk geen idee hoe zo’n steentje er uit ziet. Ze laat ons wat stoffige rode steentjes zien, hmmm, niet echt wat wij verwachten van edelsteentjes. Maar zodra ze de steentjes in het water legt, zien wij de mooie rode glanzende kleur die zich in het binnenste van zo’n steentje bevindt. Als je de steentjes tegen het licht houdt, is de kleur nog beter te zien. Oke! Duidelijk. Morgen om 08.00 uur worden we verwacht op de parkeerplaats bij de receptie.

Omdat de camping zo ontzettend groot is, worden we door een meneer die er uit ziet als Crocodile Dundee, althans hij heeft in ieder geval dezelfde hoed, naar onze plek gebracht. Hij rijdt voorop met z’n stoere trike en wij erachter aan! We krijgen een mega plek! Niet te geloven, buren hebben we wel, maar heel in de verte! Achter ons begint het bos en voor ons is een mooie vlakte met goud geel gras. Jeetje, dit is echter super! De zon gaat onder maar de temperatuur blijft aangenaam. Wij vermaken ons wel!   

Kosten van de camping voor twee overnachtingen $ 60,- inclusief stroom

Gereden km vandaag: 292 

4 juni  

Mr. Dundee – goudkoorts - wasjes 

Om 08.00 uur staan we klaar voor vertrek naar de edelsteenvelden. In totaal zijn we met 6 personen en in mini konvooi rijden we achter mr. Dundee aan. Het gas weet ie wel te vinden! Het is nog een aardig ritje. Eenmaal ter plekke laden we alle spullen uit. We worden voorzien van: pikhouweel, schep, zeefjes, water en emmer, een hele uitrusting! Mr. Dundee laat ons zien hoe het moet, we krijgen allemaal, per koppel, een plek toegewezen waar we ons mogen uitleven. Na de uitleg vertrekt Mr. Dundee en kunnen we aan de slag. We hebben overigens ook een blikje meegekregen om de edelsteentjes in te doen, en dat willen we toch wel graag vullen! Tot 13.30 uur mogen we hier blijven.

Dit is echt kei leuk! Met pikhouweel aarde los maken, droog zeefje: schep zand erop, grote keien verwijderen, zeven, (de rode aarde waait alle kanten op), overhevelen op de andere zeef, zeef in het water en dan flink shaken! De zeef tegen het zonlicht omhoog houden (de rode waterstraaltjes lopen via onze armen in onze kleding), en zie daar! Rood is goed, is een juweeltje, haal die tussenuit! Snel tussendoor een boterham, niemand neemt daar echt de tijd voor, de “goudkoorts” heeft ons nu al te pakken! We hebben er zo’n schik in en de tijd gaat dus veel te snel voorbij! We zien rood van het stof, zweten ons rot, maar dit is echt super!!! We hebben het echte Outback gevoel!

Tegen 13.00 uur is het tijd om de spulletjes schoon te maken en elkaar de gevulde blikjes te laten zien. We hebben het niet slecht gedaan! Met drie campers rijden we terug naar Gemtree. Daar volgt de keuring…spannend! Een echte kenner gaat nu onze steentjes keuren. De overige twee stellen laten ons voorgaan, zij zijn hier voor de derde keer, en weten hoe spannend de keuring is. Wij laten ons dat geen twee keer zeggen, en staan met ons blikje vooraan! De steentjes worden gekeurd, opgemeten, nogmaals bekeken, in het water gelegd…..De grootste steentjes worden direct aan de kant geschoven, die zijn niets waard! Sorry, dat waren onze grootste vondsten. Ons wordt uitgelegd dat er te veel breukjes inzitten, die kunnen niet geslepen worden. Maar, we hebben een paar mooie steentjes gevonden, daar kunnen we in totaal twee ringen en een paar oorbellen van laten maken. Alles wordt keurig op grootte in plastic zakjes gedaan. En wij zijn blij met onze vondst! We nemen afscheid van de andere deelnemers en gaan terug naar ons campingplekje. 

Eerst maar eens de was sorteren, de zon schijnt en dan kan de was mooi buiten drogen. Helaas is de wasmachine bezet, dus kan ik met wasmand weer terug naar de camper, over een half uurtje een nieuwe poging. Helaas na een uur, is de wasmachine nog steeds bezet. Eind van de middag kan eindelijk onze was de wasmachine in, helaas gaat de zon bijna onder dus buiten de was drogen gaat niet meer lukken. We spannen dus maar lijntjes in de camper, in de hoop dat het morgen droog is. 

Dan eerst zelf douchen en ’s avonds genieten van een goede T-bone steak! Hebben we wel verdiend! 

Gereden km vandaag: 61 

5 juni 

Ufo’s – Elvis – en de Hulk 

Daar staan we, op een heuse “big 4” camping met hele kleine plaatsjes! We hebben nog geen buren, maar als die er komen moeten wij de stoeltjes aan de zijkant van de camper weghalen en voor of achter de camper neerzetten, zo’n kleine plekken zijn het. De “big 4” doet z’n naam geen eer aan. Of bedoelen ze juist dat je met vieren, één plek moet delen? Hoe dan ook is het wel een maffe camping, helemaal gericht op de ufo’s die hier elke avond landen, volgens de eigenaar. We staan op de camping bij Roadhouse “Wycliffe Welle. Dit is echt wel lachen! Alles staat in het teken van ufo’s.

Vandaag weer een echte reisdag gehad, maar we zijn mooi op tijd op de camping om de camper goed schoon te maken, op te ruimen en ook nog te genieten van het zonnetje! Onderweg vanuit Gemtree hebben we diverse roadhouses bezocht, de een nog gekker dan de ander. Veel foto’s gemaakt! We hebben afgesproken dat we vanaf nu bij elk roadhouse even stoppen, gewoon omdat het ontzettend leuk is! Veel meer komen we op de route ook niet tegen aan dorpjes. De enige plekken waar we kunnen tanken en inkopen kunnen doen zijn de roadhouses. Vandaag flink wat kilometers gemaakt, John trapt het gas flink in! 

Vanuit Gemtree zijn we eerst gestopt bij het monument voor Ned Ryan. Vandaar uit zijn we doorgereden naar Aileron, roadhouse, winkeltje en benzinepomp, mega grote beelden en de “desert mermaid and her lover”. Leus: Aileron, the best bar and restaurant on the track”.

Klinkt dit allemaal wat verwarrend? Zie de foto’s!  

Daarna rijden we door naar Ti Tree 59 km. verwijderd van Aileron, ook een roadhouse. De leus; Ti Tree, the most central pub in Australia”. We rijden bij Ti Tree weg en zien in de verte al politie staan, ja hoor, we worden van de weg gehaald, iedereen trouwens, zo druk is het hier niet. Het is 10.30 uur en voor de eerste keer in z’n leven mag John blazen! Uiteraard alles oke, en de agent in kwestie wil toch nog wel graag weten waar we van oorsprong vandaag komen, wat ons naar Australie brengt en waar we naar toe gaan, of we het naar onze zin hebben enz. Hij wenst ons uiteindelijk een prettige reis. Vriendelijke vent! 

Bij Barrow Creek roadhouse stoppen we wat langer, tijd voor het ontbijt. Dit roadhouse is echt super! Er is veel te zien en zij noemen zich “Barrow Creek, the most central bank of Australia”. Je kunt een geldbiljet aan de muur prikken met je naam erop en als je ooit terugkomt mag je voor dat bedrag iets eten of drinken. Volgens de eigenaar maakt hij goede winst….er komt toch nooit iemand terug! Alle wanden hangen vol met biljetten, iedereen laat hier wel wat achter. Geld, nummerborden, petjes, noem het maar op. Ze hebben er trouwens overheerlijke ice coffee! Ik laat per ongelijk mijn zonnebril liggen op de bar. Als ik dat buiten bij de camper bemerk loop ik terug, de eigenaar moet al lachen als hij mij binnen ziet komen, “I know you come back”. Hij overhandigt mij, mijn zonnebril die even daarvoor nog op zijn hoofd had staan! Tevens kun je bij Barrow Creek de “locals” zien achter glas, en hebben ze er een heuse “Sin Bin”! Klinkt dit allemaal wat verwarrend? Zie de foto’s!  

Australie 2012 Adelaide Darwin 510.JPG

Terug naar de Ufo camping. We bekijken de camping, zien Elvis, de Hulk, een mega varken en daartussen door Ufo’s en aliens. Mooie muurschilderingen overigens. We weten het….het klinkt nogal verwarrend, maar we zijn ten slotte niet voor niets in de outback….zie de foto’s!    

We krijgen buren, kei leuke Australische mensen, een ouder echtpaar, stoeltjes en tafel aan de kant en hun camper kan ook keurig staan! Maar wat een belachelijk kleine plekken hier! We kunnen ’s avonds heerlijk buiten blijven zitten, het wordt naar het noorden toe steeds warmer!  

Kosten van de camping in principe $ 30,- inclusief stroom, maar we krijgen € 5,- korting omdat we met Apollo reizen, dat is toch mooi meegenomen! Uiteindelijke kosten dus $ 25,-

Gereden km vandaag: 375 

6 juni 

Knikkers – Dunmarra - en helikopters 

Weer heel wat kilometers gemaakt vandaag, ik krijg het idee dat John stukken overslaat! We zijn op tijd weggereden op de Ufo camping. Onderweg hebben we voldoende stops. Onze eerste stop is bij de Devils Marbles. De Devils Marbles (knikkers van de duivel), liggen ten noorden van Wauchope verspreid over een gebied van 18km3, het zijn honderden ten dele zeer grote ovale en ronden rotsen. De roestrode knikkers zijn ontstaan door de kringloop van dag en nacht, de gloeiende hitte van de woestijndagen, en de ijzige kou van de woestijnnachten. De temperatuurverschillen zorgden ervoor dat de oppervlaktelagen van enorme granietblokken uitzetten en samengeperst werden en daarna als de rokken van een ui afbladderden. Veel van de Devils Marbles zijn vrijwel volkomen ronde bollen, sommige onbeduidend klein, andere met een doorsnede van verschillende meters. De Aboriginals van het gebied beschouwen de granieten rotsen als de eieren van de mythische regenboogslang Wanambi, die voor hen als belichaming van de vruchtbaarheid de oorsprong van alle leven is. We maken een mooie wandeling door dit bijzondere gebied. Onderweg staan overal informatieborden waaronder het bord met het “vreemde, maar het ware verhaal van de woestijnkikker en de krab”. De rood, oranje knikkers zijn prachtig om te zien!

Wij vervolgen onze weg en de volgende stop is Threeways roadhouse. Leus; Treehways, is named best roadhouse in the NT. Het schijnt dat ze hier de beste gerechten hebben. Het is dan ook een drukbezocht roadhouse. Binnen een wand met nummerborden en een hele rij foto’s van chauffeurs. Helaas ook foto’s van enkele chauffeurs die zijn overleden door ongelukken. Triest! De foto’s hangen er ter nagedachtenis aan deze truckers.

Net buiten Threeways roadhouse bij het John Flynn memorial nuttigen wij ons ontbijtje. 

De volgende stop is bij Renner Springs. Leus; Renner Springs, the border between the tropical end and the temperate red centre regions. Ook hier weer een bonte verzameling van petjes, t-shirts en nummerborden. 

De route is weer prachtig en wordt steeds groener, meer bomen en struiken en meer water in poeltjes en beekjes, we naderen het tropische noorden! 

We passeren Elliot, een Aboriginal dorp en rijden verder naar Dunmarra Roadhouse, 104 km. van Elliot.

De camping hier ziet er erg gezellig en zonnig uit en we besluiten om te blijven. Genoeg kilometers gemaakt vandaag. We mogen zelf een plekje uitzoeken, lekker in de zon. We hebben een erg leuk gesprek met de camping toezichter, hij komt oorspronkelijk uit Nederland en is naar Australie verhuisd toen hij twee jaar jong was. Hij spreekt nog enkele woorden Nederlands. Hij en zijn vrouw werken hier enkele maanden en daarna gaan ze de Outback weer in om de Aboriginals te helpen door oa. onderwijs aan de kinderen te geven. Hij heeft veel kennis opgedaan van de Aboriginals, hij weet alles over kruiden, geneeswijze, water zoeken enz. Hij laat ons zien welke vrucht helpt tegen buikpijn, welke blad je in thee kunt gebruiken tegen koorts. En al die bomen en struiken groeien hier om ons heen. Het is ontzettend interessant om met deze man te praten.

Op de camping staat trouwens een prachtig grote Baobab. 

Tegen de avond nog een heus spektakel op de camping, pal achter onze camper landden twee kleine helikopters, samen met de buren gaan we kijken wat er aan de hand is. Het blijken twee medewerkers van een boerenbedrijf. Ze zijn een deel van hun koeien kwijt. En ja, in Australie zijn de grondstukken zo groot, dat ze helikopters inzetten om de kudde op te sporen. Het wordt te laat (en dus te donker) voor de jongens om nog terug te vliegen naar de boerderij dus overnachten ze bij Dunmarra Roadhouse. ’s Morgens in alle vroegte, zodra het een beetje licht begint te worden, horen we de helikopters alweer vertrekken.  

Kosten van de camping $ 19,50 inclusief stroom

Gereden km vandaag: 482 

7 juni  

Daly Waters – Nitmiluk – snelle roofvogel 

Heerlijk geslapen, maar wel op tijd ons bed uit. Om 06.15 zitten we al aan de koffie. De helikopters zijn net vertrokken. We ruimen nog het e.e.a. op en om 07.45 uur gaan we op weg. Onze eerste stop van vandaag is de historische en meest beroemde pub van Australie! Daly Waters! We moeten er iets voor omrijden, de pub ligt namelijk niet aan de Stuart Highway, maar wat zijn nou enkele kilometers in Australie, dat stelt niets voor. Onderweg zien we nog kangoeroes. 

Daly Waters overtreft al onze verwachtingen, we hadden er al het een en ander over gelezen, maar dit hadden we nooit verwacht! We parkeren de camper op een kleine parkeerplaats in de buurt van de pub, en zien als eerst een bord waarop staat “McDonalds, drive thru, --à 286 km.” Dit bord hangt onder een helikopter…. 

Australie 2012 Adelaide Darwin 570.JPGBinnen kijken we onze ogen uit, overal maar dan ook echt overal, geld, onderbroeken, bh’s, visitekaartjes, slippers, nummerborden, vlaggen…..De hele zaak hangt vol! Je weet gewoon niet waar je het eerste moet kijken. Kijk even naar de foto’s, dan krijg je een indruk. Vanuit Nederland heb ik het visitekaartje van mijn vader meegenomen, met de belofte dat ik dit neer zou hangen in Daly Waters, dat is dus ook gebeurd! Het prijkt nu tussen de honderden andere visitekaartjes en identiteitsbewijzen! Zoek even naar Abeco als je er toch bent! We nemen uitgebreid de tijd om rond te kijken.

Leus van Daly Waters is trouwens “True Blue Aussie Outback Pub”.   

Wij vervolgen onze weg naar het noorden. Aan de Stuart Highway ligt Larrimah, en hier overheerst de Pink Panter. Met andere woorden zijn we bij een roadhouse aangekomen. Bij het roadhouse tevens een kleine dierentuin, maar eerlijk gezegd hebben we dat zo gezien, het ziet er niet echt jofel uit. Maar misschien komt dat omdat we de dierentuinen in Nederland gewend zijn. Veel Chinese bezoekers hier, die alle dieren stuk voor stuk op de foto zetten, en dan eigenlijk ook het liefst drie keer. Ze blijven aan het knippen. Larrimah beweert het volgende “we’re at Larrimah, the highest bar of the Northern Territory”.  Even buiten Larrimah is het tijd voor ons ontbijtje, we merken dat het al ontzettend warm begint te worden (lees: heet!) De omgeving is nu echt groen!

Via Mataranka rijden we naar Katherine om boodschappen te doen en dan gaan we op weg naar Nitmiluk national park, onze eindbestemming voor vandaag. Het Nitmiluk National Park ligt iets ten noord-oosten van Katherine. De kern van het Nitmiluk NP bestaat uit de 30 km lange Katherine gorge. Een gorge is een door water geslepen nauwe doorgang in rotsen, meestal nog gevuld met water. De Katherine rivier slingert zich door 13 verschillende canyons. Omdat in de Katherine rivier bijna het gehele jaar water staat is de Katherine gorge ideaal voor flora en fauna, vooral voor de vogelwereld, die met rond 160 soorten van een buitengewone verscheidenheid is. Tot de talrijke in de kloven levende reptielen behoren ook de ongevaarlijke Johnstone zoetwaterkrokodillen.

Door het national park loopt bovendien een dicht net van wandelpaden van verschillende moeilijkheidsgraad. Het vertrekpunt voor alle wandelingen is het bezoekerscentrum. De camping in Nitmiluk is groot en vrij druk. We hebben echter weer een mooi plekje gevonden (mochten we zelf uitzoeken) en de Walibi’s komen ons begroeten. Een heeft een baby in haar buidel, die even nieuwsgierig zijn koppie buiten de buidel steekt, om te kijken waar ie nu eigenlijk is, zo schattig! Onderweg zo ontzettend veel dode Walibi’s en Kangoeroes gezien dat we nu blij zijn een paar levende te treffen, ze hupsen vrolijk rond de camper! Het is prachtig om ze van zo dichtbij te kunnen zien. Vanmiddag trouwens bijna een gigantische roofvogel tegen de vooruit van onze camper gehad, gelukkig weet ie ons op tijd te ontwijken. 

Bij de receptie zijn ze uiterst behulpzaam, we krijgen direct veel info over flora en fauna, goede kaarten met wandelroutes, en als we nog vragen hebben, kunnen we altijd langskomen. Tevens is er een info ruimte met foto’s en film en deze info ruimte is zeker de moeite waard om te bezoeken.  

Op de camping diverse gasbarbecues, tijd om daar onze steaks op te “braaien”. 

Kosten van de camping voor twee overnachtingen $ 80,- inclusief stroom

Gereden km vandaag: 351

8 juni 

Wandelen – schildpad - slangen 

Dit is weer zo’n echt “wauw” dag! Ik begin maar gewoon vooraan… 

….In totaal zijn we zo’n 6 uur onderweg geweest, niet met de camper, we hebben gewandeld. In totaal 13 km gelopen. De Butterfly walk, en die was net zo mooi als de naam doet vermoeden. Vanuit de camping lopen we richting de receptie, hier kunnen we goede routekaarten krijgen. Net achter het receptiegebouw begint deze geweldige wandeling.

Het eerste stuk is een flinke klim waarbij we prachtige uitzichten hebben op Katherine gorge. Echt het tropische top end, palmen, varens, yucca’s, bloemen! De route gaat verder via een kloof, bergwanden om ons heen, beekjes en poeltjes, libellen in alle formaten. De route is goed aangegeven en gaat eerst door rotsgebied met lage begroeiing, en daarna volgen hoge bomen en palmen, we volgen een heel stuk een beekje. Onderweg kunnen we onze waterfles bijvullen. Deze route heet niet voor niets de Butterfly walk! Om ons heen een honderdtal vlinders! Prachtig, de kleuren blauw en zilvergrijs overheersen. We zien gigantische spinnen in zilveren webben, kleine kikkertjes in groen poeltjes. Het is eigenlijk onbeschrijfelijk mooi (al hebben we wel een poging gedaan om al het moois over te laten komen!).

Op het eind van de wandeling een prachtig meer, aan de rechtse kant kunnen we via een smalle richel in de rotswand nog een eindje doorlopen, onder ons het blauwe water. Of we nog niet genoeg zijn  verwend, zien we in het water een gigantische schildpad! Hij (of zij) zwemt rustig rond en komt af en toe boven om lucht te happen. We volgen het beestje een poosje, het zwemt heel relaxed rond en gaat daarna terug naar het diepere water.

Wij besluiten dat het tijd is voor ons ontbijt, het is ondertussen behoorlijk heet geworden en we zoeken een schaduwrijk plekje. Dit is echt genieten.  

 

Dan is het tijd voor de route terug. Onderweg zien we nog een Whip Snake, en die zijn echt razendsnel. We weten niet wie er meer schrikt, wij of de slang! Ook zien we nog een knalgele slang, maar daar weten we de naam niet van. Deze laatste is ook een stuk kleiner, valt veel meer op dan de Whip snake, maar is net zo snel. We zien onderweg oa. (roof)vogels, walibi’s, slangen, schildpad, vlinders, spinnen, kikkers, en wespennesten, gigantische termietheuvels. Echt een top wandeling, die af en toe behoorlijk zwaar is maar die meer dan de moeite waard is, ondanks de hitte!

Als beloning voor deze prestatie hebben we ’s avonds T-bones van de BBQ!

We kijken nog naar de route van morgen, maar komen vrij snel tot de conclusie dat we het wel zien. 

9 juni 

Kakadu – Cooinda – mooie uitzichten 

Beetje uitgeslapen, beetje veel getreuzel maar uiteindelijk om 08.30 uur vertrekken we uit het prachtige Nitmiluk national park. Eerst nog even naar Katherine om nog wat inkopen te doen en dan op weg naar Kakadu national park. In Pine Creek ons ontbijtje, tanken en weer verder. Bij Mary River Roadhouse kopen we water, een ijscofee en hebben we een wat langere pauze. We schaffen ook gelijk de toegangkaarten aan voor Kakadu ($ 25,- per persoon). We krijgen een mooie routekaart mee waarop alle interessante plaatsen, uitkijkpunten en alle campings staan.

Kakadu “here we come”! 

Het park werd opgericht in 1981 en het is 19.804 km² groot. Kakadu wordt gezamenlijk bestuurd door de Australische overheid en de oorspronkelijke Aboriginal-bevolking. In 1987 is dit park opgenomen op de Werelderfgoedlijst van de Unesco. Dit aan de Australische staat “in bruikleen afgestane gebied” van ongeveer tweeduizend Aboriginalvolken is het grootste nationale park van het continent en tevens het op twee na grootste van de wereld!  De naam van het park, dat elk jaar door 350.000 natuurliefhebbers wordt bezocht, heeft niets te maken met kaketoes, maar komt van Gagudju, de benaming voor een van de hier woonachtige Aboriginalvolken.      

Kakadu is een archeologisch en etnologisch belangrijk gebied dat meer dan 40.000 jaar bewoond is geweest. De grotschilderingen, rotsinscripties en archeologische plaatsen laten de vaardigheden en levenswijze van de toenmalige bewoners zien, van de mensjager uit de prehistorische tijden tot de Aboriginals die hier nog steeds wonen. Bekende plaatsen waar rotsschilderingen van Aboriginals te vinden zijn zijn Ubirr en Nourlangie.

Eenmaal in het park stoppen we bij Bukbukluk outlook, hier hebben we uitzicht over het gigantisch grote, groene park, heel in de verte de bergen. Hier en daar een rookpluim, gebieden worden namelijk door Aboriginals bewust in brand gezet om het land weer vruchtbaar te maken, maar ook om grote ongecontroleerde branden te voorkomen. De kleinere gecontroleerde branden verbranden kreupelhout en droog gras zodat deze geen extra voeding vormen bij een eventuele brand. De bewuste branden vinden meestal plaats in de “koelere” periode. 

In het informatieboekje wat we bij Mary River Roadhouse hebben gekregen zien we diverse campings staan, van zeer eenvoudig tot wat luxere, enkel campings kunnen wij in de camper niet bereiken omdat de route er naar toe uitsluitend over dirt roads gaat. We besluiten door te rijden naar Cooinda en te overnachten op de Gagudju camping. De duurste tot nu toe $ 46,- maar wel een mega plek met veel privacy aan de rand van het bos.

Tijd om wat wasjes te draaien, de camper op te ruimen, en te genieten van de omgeving. Luie middag; boekje lezen en van het zonnetje genieten. ’s Avonds de route en wandelingen uitstippelen voor morgen. 

Kosten van de camping $ 46,- inclusief stroom

Gereden km vandaag: 287 

10 juni 

Lowlands – Ernie – lui  

Vanuit Cooinda rijden we als eerste naar de Mirrai Lookout, we parkeren de camper en hebben een leuke wandeling op de vroege morgen. Dat het vandaag weer een hete dag gaat worden is nu al goed te merken. Bij de lookout hebben we uitzichten op oa. de zogenoemde lowlands van Kakadu. Hier geldt; groen, groener, groenst. Tevens zien we tijdens de wandeling prachtig gekleurde vogels.

Gisteren hadden we moeite om de wandelingen van vandaag uit te zoeken, het is onmogelijk om ze allemaal te doen. Het wordt ons echter makkelijker gemaakt, diverse wandelroutes zijn afgesloten ivm hoogwater, en daarmee is de kans op krokodillen op je route natuurlijk ook groter. We vervolgen onze weg naar Muirella Park. Een park met veel Aboriginal art. Interessant om te zien, we maken hier diverse wandelingen. Tijdens de wandelingen zien we rotstekeningen waaronder de beroemde tekening van de geest Nabulwinjbulwinj (Nar-bull-win-bull-win). Overal staan informatieborden met uitleg over de tekeningen. Ook hier weer prachtige bergen, hoge bomen met hun wortels boven de grond, en mooie uitzichten.  

We rijden richting Jabiru, de wandelingen die we onderweg hadden willen doen, blijken afgesloten te zijn (hoog water). Het is al echt heet en we besluiten in Jabiru een camping te zoeken, het is veel te warm om nu nog wat te gaan ondernemen. De camping van Kakadu Lodge lijkt ons wel wat. We rijden in het kleine dorpje Jabiru eerst naar de winkel, even de boel aanvullen. Op het hele parkeerterrein staat maar 1 enkele auto, zou de winkel gesloten zijn of komt het door de warmte dat ze hier midden op de dag geen boodschappen meer gaan doen? De winkel is megagroot (er zijn bijna geen klanten) en heerlijk koel, we doen het dus ook maar rustig aan.   

Na de nodige boodschappen rijden we naar de camping, we rijden een prachtige oprijlaan op met aan weerszijde palmbomen, onze eerste gedachten is dat dit wel een kei dure camping zal zijn. We worden vriendelijk welkom geheten, een plek kost $ 38,- per overnachting, nou dat valt mee en we mogen zelf een plek uitzoeken (daar houden wij wel van).

Daar staan we dan, wederom op een prachtplekkie, de achterdeuren van de camper open, in de hoop dat dat voor verkoeling zorgt. Lekker boekje lezen en heel erg lui, brengen we de rest van de middag door. John neemt nog een duik in het zwembad, het water is ijskoud! Maar ja, dat zorgt dus wel voor verkoeling!  

In de avond komen we nog een bekende tegen, Ernie. Hem hebben we ontmoet in Glen Helen, toen was hij onze buurman en nu staat hij enkele campers verderop. We hadden vanmorgen al het idee dat we hem zagen op zijn brommertje, Ernie reist in een camper, zet deze ergens neer en verkent de omgeving op zijn brommer. Leuk om elkaar hier weer te ontmoeten. Uiteraard worden over en weer de reisverhalen doorgegeven. Ernie komt oorspronkelijk uit Duitsland maar woont al vele jaren in Australië. Evenals vele anderen reist hij naar het noorden om de warmte op te zoeken als het in het zuiden kouder wordt. Nou, dan zit hij hier toch helemaal goed! 

Misschien komt het doordat we al veel ondernomen hebben, veel wandelingen gemaakt hebben en het tegen het eind van onze reis loopt, of misschien komt het door de warmte maar we worden toch wat luier merken we. We hadden eigenlijk morgen naar de rand van Kakadu willen rijden (richting Darwin) maar besluiten om nog een heerlijk lui dagje op deze camping door te brengen! John loopt terug naar de receptie en het is geen enkel probleem een dag bij te boeken! Mooi! Kunnen we morgen voor de middag wandelen, en na de middag luieren.  

Kosten van de camping voor twee overnachtingen $ 76,- inclusief stroom

Gereden km vandaag: 96 

11 juni 

Wandelen – Alligator River – rotsformaties  

We zijn weer op tijd op pad, vanuit Jabiru gaan we de East Alligator regio verkennen. Op de camping hebben we navraag gedaan en de route is open. De route is prachtig, veel moeras gebied dus veel mooie watervogels. Sommige delen op de weg zijn nog ondergelopen, maar de route is probleemloos te rijden. We stoppen onderweg even voor een foto, maar hebben daar direct spijt van als honderden muggen ons aanvallen, we weten geen raad om terug te komen in de camper.

De Bardedjilidji route is open, en wat is dit een ontzettend mooie wandeling! Het eerste stukje is door moerasgebied, waarbij duidelijk staat aangegeven dat je op moet passen voor krokodillen. Aan weerszijde van het pad staat hoog riet, dus hebben we geen enkel zicht op wat er zich tussen dat riet allemaal bevindt. Het eerste gedeelte lopen we dus vlot door! We komen uit bij prachtige rotsformaties, mooi opgestapelde platte stenen vormen heuse pilaren. In een grot zien we Aboriginal art, een mooie rode hand staat afgedrukt op een rots. Ook zien we in de grot een vijzelsteen waar ze voorheen oa. kruiden in konden vermalen of vermengen en tevens is de vuurplaats nog goed te zien. Via een mooi pad langs de Alligator River lopen we terug naar de camper. 

De tweede wandeling van vandaag is de Manngarre wandeling, die we via de Border Store Manbiyarra bereiken. We parkeren de camper op de ruime parkeerplaats en gaan op pad, maar niet voordat we flink antimug hebben opgedaan! Deze wandeling gaat geheel door moerasgebied,dus de antimug is geen overbodige luxe. De route loopt voor een groot deel langs de Alligator River met aan de overkant van deze rivier Arnhem land. We hebben prachtig uitzicht op de oevers van de rivier. Ook hier is het oppassen voor krokodillen.

Onderweg informatieborden over de flora en fauna in dit gebied. We zien tijdens deze wandeling opvallend veel vlinders. Het laatste stukje van de route loopt door een “maanlandschap”, plotseling sta je vanuit dicht begroeid gebied in een kaal landschap zonder bomen of struiken, heel apart. Het is wel even zoeken naar de juiste route.  

Bij de Merl campground is het tijd voor ons late ontbijt, en dan rijden we terug naar de camping in Jabiru. Mooi geweest voor vandaag, we wijten het toch aan de warmte dat we wat luier zijn! 

Op de terugweg zien we Ernie op z’n brommer al aankomen, zwaaien! 

Gereden km vandaag: 88 

12 juni 

Camper inleveren – Darwin – Palm City 

Om 06.50 uur staan we maar eens op. Eerst koffie en dan wordt het echt tijd om onze spullen in te pakken. Wat hebben we toch allemaal verzameld en meegesleept de laatste weken?! Folders, boekjes, visitekaartjes, routebeschrijvingen…..Hoe dan ook, het zal toch allemaal in de rugzakken moeten. Ook de pindakaas, jam, flessen 7-up, flessen water, zak chips en behoorlijk wat blikjes bier. Kunnen we allemaal nog gebruiken tijdens onze twee dagen in Darwin! 

Dan campertje schoonmaken, het bed wordt voor de eerste keer in 3½ week weer een heuse zithoek, keuken, toilet en douche schoonmaken en dan is het tijd om te vertrekken. De route is prachtig, onderweg zien we nog dingo’s, kangoeroes, roofvogels en watervogels. De eerste roadtrains kondigen zich ook weer aan, het wordt weer drukker op de weg, we naderen Darwin. Zo makkelijk als we Adelaide zijn uitgereden, zo makkelijk rijden we Darwin in. Onderweg nog even een ontbijtje en dan op weg naar Apollo. De vestiging van Apollo ligt aan de Stuart Highway en is zo gevonden. Heerlijk als dat zo makkelijk gaat!

De camper wordt gekeurd, en goed bevonden (we hadden ook niet anders verwacht), de door ons aangeschafte waterkoker wordt vergoed. Handtekeningetje onder de papieren, taxi bellen en we kunnen op weg naar het Palm City resort.  

De receptioniste van het Palm City zal haar dag wel niet hebben, wat een vreselijke trut. Maar onze mini-villa is helemaal geweldig! Midden in de stad zitten we bij onze villa tussen de palmen en bloemen, wat wil je nog meer. We ruimen onze spullen op en gaan nog even Darwin in. Wat een super relaxte stad, heerlijk!  

Gereden km vandaag: 243 

13 juni  

Travellers Walk – Croc Cove – Indo Pacific Marine 

Nog een hele dag om Darwin te verkennen. We maken wandelingen door prachtige parken en langs monumenten. De Travellers Walk Mosaic art project is een bezoek zeker waard. Langs deze route zien we prachtig gekleurde mozaïeken, heel kunstig gemaakt en op sommige tegeltjes staan verhalen die het nog interessanter maken. In de stad bevindt zich ook Croc Cove en daar brengen we een bezoek aan. Een soort van dierenpark gericht op vissen, reptielen en uiteraard krokodillen. Je kunt er zelfs krokodillen voeren en baby krokodillen vasthouden. Erg leuk om te zien. Evenals het Indo Pacific Marine, hier laten ze aan de hand van een kunstmatig rif zien, welk leven het rif herbergt, hoe koraal groeit enzovoort. Eerst zien we een informatiefilm en dan begint de rondgang met gids. We leren van alles over schelpen, zeedieren het rif en de koralen.

De parken in Darwin zijn heerlijk om in te wandelen, veel leuke kunstvoorwerpen, mozaïeken en fonteintjes. En we zien de zee weer! Maar dit maal dus aan de andere kant van dit gigantische continent. In een van de parken treffen we Dave! Nou ja, zo leuk om hem weer te spreken, voor het laatst zagen we hem bij Uluru. Wat een toeval om hem hier weer te zien. Dave blijft nog een paar dagen in Darwin en reist dan verder. Wij slenteren door Darwin en doen wat inkopen, leuke souvenirtjes voor thuis kopen. 

Voor ons zit het er bijna op. We genieten nog van de avond en nemen alle belevenissen nog eens door. Wat hebben we veel ondernomen en gezien, veel leuke mensen ontmoet en interessante verhalen gehoord en gelezen. We kijken terug op een prachtige reis en nemen ontzettend mooie herinneringen mee naar huis!

14 juni 

Vlucht van Darwin naar Singapore, dan naar Frankfurt en van Frankfurt naar Amsterdam. Aankomst Amsterdam op 15 juni om 07.10 uur. 

Totaal aantal kilometers gereden deze reis:

Adelaide – Darwin 5.105 km.