home

 

 

 

Foto´s (pictures)

Klik hier

 

 

Pole Pole Reizen

 

 

Canada (west)

Ons reisverslag van dag tot dag

 

door Pasca

 

 

Reis geboekt bij:

Travel Home

 

Tips en advies:

canada.startpagina.nl

 

Campings British Columbia

 

Parks British Columbia

 

BC ferries

 

Coombs

(goats on the roof!)

 

Maps BC

 

Fraserway RV

 

Hotels

 

Routeplanner

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

22 juni 2011.

Dusseldorf – Canada - Vancouver

Met een lichte schok staan we dan eindelijk op Canadese bodem. Het vliegtuig gaat in de remmen, mindert vaart en taxiet rustig de laatste paar honderd meter naar de gate. De rechtstreekse vlucht vanaf Dusseldorf met Air Berlin naar Vancouver is prima verlopen. Omdat we met het licht mee hebben gereisd hebben we beiden niet geslapen en voorlopig zijn we nog veel te hyper om aan slaap te denken! We zijn er! Alle douane afhandelingen verlopen soepel, al wordt er wel uiterst nauwkeurig gecontroleerd. Zo wordt ons de vraag gesteld wat de reden van bezoek is, nou…holiday is onze reactie. Waar we dan zoal naar toe gaan, en wij sommen keurig enkele plaatsen op die op de route liggen. Das een geweldige mooie route, verteld de douane medewerker ons, hij wenst ons veel plezier en met een stempeltje in ons paspoort rijker staan we even later buiten. 

Een vriendelijke Indiase taxichauffeur inclusief felgekleurde tulband, zet ons binnen een half uurtje rijden, bij hotel Sandman (downtown) af. Hij heeft honderduit te vertellen en geeft ons zelfs een stadskaart van Vancouver. Hij wordt wat stiller nadat wij onze tip, die in onze ogen meer dan genoeg is, aan hem hebben gegeven.

In het Sandman hotel worden we vriendelijk welkom geheten, helaas kunnen we nog niet op onze kamer terecht maar kunnen we wel alvast inchecken en onze koffers kwijt. Het is nog vroeg en we moeten nog zo’n 4 uur wachten. Balen want we hadden ons graag even willen opfrissen. We moeten het rond 13.30 nog maar eens proberen. In die tussentijd gaan wij op verkenning in Vancouver. Het is behoorlijk warm, en onze jassen kunnen uit. Onze eerste gedachten over Vancouver, schoon en georganiseerd. Later stellen we deze woorden bij, het schone en georganiseerde blijkt maar een dun laagje te zijn. Als je eenmaal langer in de stad bent…maar goed daarover later meer. Wij genieten van alle indrukken, de hoge gebouwen, de brede straten, de vele winkels.

Om 12.30 uur, een uur te vroeg, lopen we terug naar het Sandman hotel, en ja hoor, er is een kamer vrij! Heerlijk, even opfrissen en bijkomen. Lang gunnen we ons dat echter niet, we zijn veel te nieuwsgierig naar de rest van de stad. En zo lopen we in de middag naar Gastown met z’n beroemde stoomklok. We slenteren langs de vele winkeltjes en komen uit bij de vijf bekende zeilen van Vancouver. We kopen een beker koffie, die overigens op elke straathoek te krijgen is, en genieten in een parkje van? Nou, van het feit dat we er zijn, en nu midden in Vancouver van een heerlijke beker koffie genieten, en in het zonnetje zitten en onze reis nu echt is begonnen!!! Wat een heerlijk gevoel is dat altijd.

Aan het eind van de middag zoeven we in een glazen lift naar het hoogste punt van de Lookout tower, die zijn naam volledig recht doet. We hebben prachtig uitzicht over heel Vancouver. Zien ons hotel, het ijshockey stadion in aanbouw, de bergen in de verte, en heel klein onder ons de vijf zeilen.

We willen nog naar Chinatown aan het begin van de avond maar op de een of andere manier lopen we verkeerd. We komen in een buurt terecht waar we ons niet echt happy voelen. Veel vreemd volk op de been, nou ja, op de been… Er liggen gebruikte spuiten in de goot en in portieken, en achter een container wordt een shotje gezet. In de steegjes ligt het afval hoog opgestapeld, een man zoekt sigarettenpeukjes en een ander duikt een afvalbak in om er nog wat bruikbaars uit te halen. Er wordt gedeald, een dronken vrouw ligt te lallen in een portiek. De duistere kant van Vancouver? Niet echt een plek waar we langer willen blijven. Al is het helaas voor vele de dagelijkse realiteit.

Terug op onze hotelkamer eerst een douche, even omkleden en dan op weg naar ons favoriete “restaurant”, de Subway! Een heerlijk broodje gegeten!

In ons hotel mag niet worden gerookt dus moeten wij een plekkie buiten het hotel zien te vinden. Een muurtje bij de parkeerplaats van het hotel, wordt gebombardeerd tot onze rookplek. Pilsje erbij en op straat roken…een beetje gęnant maar wat zou het? We kennen hier toch niemand! Al snel maken we kennis met Pat O’neill (niet zijn volledige naam ivm privacy). Hij komt aangewandeld kijkt ons aan en besluit een praatje te maken. Wat kan die man prachtig vertellen, het boeit ons enorm, de wijze van vertellen en de wijsheid die hij heeft, Pat is dakloos en neemt vaak een kijkje in de container op de parkeerplaats, hier vindt hij vaak spullen die door het hotel worden weggegooid maar die hij kan verkopen. Zo heeft hij eens een doos met zeepjes gevonden die hij voor 5 dollar doorverkocht. Nieuwe handdoeken in verpakking, die hij zelf heeft gehouden. Hij verteld ons zijn verhaal, hoe hij dakloos is geworden, hoe van het een het ander kwam. 

Zijn vader heeft gevochten in WO II, en is in Nederland geweest. Enkele jaren geleden heeft zijn vader nog een bezoek gebracht aan Europa om twee kameraden op te zoeken. Een pracht van een man, die Pat! We nemen hartelijk afscheid van elkaar. Dat zijn van die mooie ontmoetingen tijdens een reis, van die ontmoetingen die je je jaren later nog kunt herinneren.  

Om 20.30 uur zoeken wij ons bed op, hebben we het toch nog lang volgehouden. Onze kamer is klein, het is er warm maar na het aanzetten van de airco is het binnen de kortste keren steenkoud, dus dat ding gaat weer uit. Al met al slapen we prima, we zijn dan ook echt moe!

23 juni 2011

Stanley Park – China Town - Science World 

Vroeg op! Vandaag staat Stanley park op het programma. De straten in Vancouver zijn stil. Op een enkele late feestganger na, zijn de straten nog verlaten. Het miezert een beetje en het is fris. Maar dat mag de pret niet drukken en wij gaan goedgehumeurd op pad! Eerst een kop koffie en even schuilen voor de regen die over is gegaan van miezeren naar een wat heftiger niveau. De regen duurt gelukkig maar even en wij gaan weer op pad. Het Stanley park ligt ± 2 km van ons hotel en wij hebben ervoor gekozen om te voet naar het park te lopen. Eenmaal bij het park raadplegen we onze routemap, we maken “het rondje” rechtsom. Aan de rand van het park ligt het watervliegveld waarvandaan de kleine watervliegtuigjes aan en af vliegen naar oa. Vancouver Island. Leuk om te zien.  

Een enkele vroege jogger komt ons voorbij, wij genieten van de wandeling ondanks de lichte regen. We komen voorbij Hallelujah point en de Nine o’Clock Gun, een kanon die zich om 09.00 uur laat horen. Zo laat is het echter nog lang niet (wij zijn erg vroeg op pad), dus lopen we door naar Legends of the Moon, een groep totempalen met een prachtig verhaal. Omdat we Stanley Park echt helemaal rond willen lopen gaan we terug naar Brockton Point om vanaf daar de ronde verder te doen, geen binnen door wegen voor ons! We spreken af om bij het eerstvolgende rustpunt een kop koffie te nemen maar daar aangekomen is het nog gesloten, wij vervolgen onze weg. Komen langs de Girl in a wetsuit en de Empress of Japan Figurehead, helaas is deze laatste net in reparatie, krijgt een nieuw likje verf. We nemen een kijkje bij Beaver Lake, helaas geen bevers maar wel een mooi meer! Vervolgens komen we bij de Lions Gate bridge, indrukwekkend! Dan is het een flink eindje lopen naar de Siwash Rock, en buiten deze rots zien we een zeehond, veel vogels en een paarse zeester. Bij Third beach is ook alles nog gesloten, helaas het ontbijt wordt nog even uitgesteld. Geen idee hoe laat het hier allemaal open gaat. Na een flinke tocht staan we weer op het punt waar we het park zijn binnengegaan. Nu eerst maar eens kijken waar we een laat ontbijtje kunnen krijgen. We hebben al zo’n 11 km gewandeld! We vinden een restaurantje waar we uitgebreid ontbijten, gebakken eitjes, spek, geroosterd brood, heerlijk! We krijgen ieder een mok die we onbeperkt mogen bijvullen met koffie, alleen de eerste mok koffie betaal je. Overigens is dit bijna overal in West Canada zo.  

Na ons bezoek aan Stanley park en met een volle buik doen we een tweede poging om China town te vinden, en nu lopen we er zo naar toe. Van het ene op het andere moment sta je in een andere wereld! Een grote boog over de weg kondigt China town aan, eenmaal onder de boog doorgelopen is het echt op en top Chinees. De winkels, toko’s in dit geval, de straatlantaarns, de geuren en kleuren. Geweldig! Veel toko’s met kruiden, gedroogd vlees en Chinese hebbedingen. We brengen een bezoek aan het Dr. Sun Yat-Sen Park wat een rust! Prachtige tuin met smalle paadjes, vijvers met waterlelies, bankjes om te rusten, Chinese theehuisjes en op de achtergrond….de hoge gebouwen van Vancouver, wat een contrast! We verlaten China town en komen weer in het andere Vancouver terecht.  

Via een sportveld, vele flats, parkjes en roller skates banen komen we uit bij Science World. Ze zijn aan het verbouwen dus betalen we ter compensatie de kinderprijs. Das maar goed ook, want het is echt ingesteld op kinderen. Alle wetenswaardigheden die we hadden verwacht, nou ja, het komt niet echt aan bod. Voor de kids is het geweldig, maar als volwassenen, waar wij ons toch tot berekenen, is het een beetje simpel. Het wordt een middag van gek doen, en niemand die er op let, ook leuk!

Eenmaal in het hotel is het spulletjes inpakken, morgen begint onze rondreis! Nog een bezoekje aan ons muurtje en we houden het voor vandaag voor gezien! 

24 juni 2011

Camper ophalen – met de ferry - Nanaimo 

Yes! Het is zover! Eerst een telefoontje naar Fraserway het camperverhuurbedrijf. Over 1 ˝ uur komen ze ons ophalen. Dus eerst nog even Vancouver in voor een ontbijtje.

Het is toch altijd weer een spannende dag, zo’n “camper-ophaaldag”. 

Precies op de aangegeven tijd komt de bus van Fraserway aangereden,koffers inladen en we kunnen op weg. Het is een kleine drie kwartier rijden naar Fraserway, in Delta.We worden direct bij de juiste camper afgezet, en deze is echt geweldig! Ons luxe huis de TC10. Nog maar 5000km gereden! De nodige uitleg in het Nederlands volgt en daarna is het alleen nog de papieren tekenen.

We krijgen een hele tas met spullen mee, campingboeken, routekaartjes, tips, ideeën enz. enz. Wij staan te popelen om te gaan, of we nog koffie willen? Nee, bedankt,….wij gaan nu echt op weg! Laat de reis maar beginnen!!! Het is de eerste keer rijden in een automaat dus maken we even een extra rondje over de parkeerplaats, het gaat perfect!

We kunnen op weg naar Tsawassen naar de ferry voor de oversteek naar Vancouver Island. Men heeft ons bij Fraserway geadviseerd de boodschappen op Vancouver Island te halen, op de boot moet namelijk de gaskraan dicht en daar draait de koelkast op.We kunnen dus direct doorrijden naar de ferries en we hopen dat we met de eerstvolgende boot mee kunnen! Het rijden gaat goed, de route is eenvoudig te volgen. Eenmaal bij de kassa’s voor de ferry horen we dat we kunnen aansluiten, wij zijn de een na laatste die nog mee kunnen, inschepen over 10 minuten! Een klein half uurtje later komt de ferry los van de kade, het is een gigantische boot met 7 dekken met winkeltjes, restaurants, lounges, internet aansluiting en nog veel meer luxe. De overtocht duurt 2 uur. Vervelen zullen we ons niet. De zon is gaan schijnen en op het dek is het heerlijk genieten. We houden de zee in de gaten, je weet maar nooit of er whale’s in de buurt zijn!

De tijd vliegt voorbij en voor we het weten wordt er omgeroepen om de vehicles weer op te zoeken, onze camper is zo gevonden, die torent boven alles uit! We hebben overigens nog dolfijnen gezien! 

Eenmaal aan land in Nanaimo rijden we eerst naar een shoppingmal voor onze eerste boodschappen. Onderweg zien we al waar onze eerste campground is, vanuit het boodschappen doen gewoon de straat weer oversteken.

De winkel is mega groot, en verkoopt bijna alles, van brood tot flat screen tv. We doen het rustig aan, we zijn uren eerder op Vancouver Island aangekomen als dat we verwacht hadden!Nu staan we op een heerlijke bosrijke camping, de Living Forest campground. Eerst maar eens alles organiseren, spullen een eigen plekje geven, boodschappen opruimen en dan….is het tijd voor een echt Canadees biertje; John Molson! 

Gereden km. 50 

25 juni 2011

Coombs – Kelsy Bay – mini camping 

We hebben heerlijk geslapen onze eerste nacht in de camper, het bed is riant! We zijn er weer vroeg bij en na een kop koffie (twee) rijden we om 07.30 uur weg van de camping. De route is weer makkelijk, we houden het noorden aan. We laten Nanaimo achter ons en de omgeving wordt steeds groener. Ons eerste stop is Coombs. In dit “dorpje” leven de geitjes op de daken. Onder het motto “nu we er toch zijn”, moeten wij dit natuurlijk gaan bekijken. De geitjes wonen inderdaad op de daken, het is een leuk dorp en vooral de plaatselijke winkel is geweldig! Er is van alles te koop, producten van over de hele wereld, stroopwafels uit Nederland, worst uit Duitsland, kazen uit Zwitserland, vruchten uit Mexico, maar ook pruiken in de meest idiote kleuren! De muziek is helemaal geweldig! We kopen reuze marshmallows, BBQ prikkers (hele grote) en, een echte heuse Coombs tas! 

De route is mooi en onderweg stoppen we een paar keer. Ontbijten op een mooi plekje en rijden door naar Sayward. Hier eerst tanken en dan op naar Kelsy bay! 

We staan op een mooie plek op een mini camping met uitzicht op zee en de bergen waar nog volop sneeuw op ligt. Het is een prachtplek. ’s Middags maken we een leuke wandeling. De camping eigenaar komt nog even een praatje maken. Leuk! Hout is gratis en hij helpt zelfs mee met sjouwen. Vanavond zal het kouder worden, zegt hij, en dan is een vuurtje heerlijk om bij te zitten.

Ondanks de wind krijgen we de BBQ snel aan, we eten heerlijk en drinken ’s avonds gezellig wat samen met de buren. Zij zijn dicht bij huis, ze wonen in het zuiden van Vancouver Island. Het wordt wel wat laat, maar gezellig is het wel!

Heerlijke dag!

Gereden km 239

26 juni 2011

Telegraph Cove – kans op beren - Whales

’s morgens om iets over 07.00 uur zijn we al weer op pad. De route gaat nog noordelijker. Veel groene bossen met hoge sparren, meertjes en bergen. Het moet nog even gezegd worden: vanaf het moment dat wij de camper op hebben gehaald is het stralend weer, ’s morgens en ’s avonds fris maar overdag zonnig! We boffen daar echt mee! Maar goed, de rest van de dag. De rit naar Telegraph Cove gaat veel vlotter dan verwacht. Onderweg stoppen we geregeld, om van het uitzicht te genieten en omdat het gewoon leuk is om te stoppen waar je wil. Om 09.30 rijden we het kleine visserdorp Telegraph Cove binnen. Het is echt een minidorp geheel in oude stijl. Er is 1 parkeerplaats waar het hele dorp z’n auto kwijt kan. In het dorp zelf kunnen geen auto’s, er zijn houten looppaden langs de houten huizen en deze huizen grenzen aan het water. We melden ons bij de receptie van de camping. We worden ontzettend vriendelijk geholpen, mogen op de camping zelf een plekje zoeken, de receptioniste wijst plekken aan die volgens haar erg mooi zijn. De camping ligt 1 km van Telegraph Cove en als we een plek hebben gevonden kunnen we dat later aan haar doorgeven. We blijven hier twee nachten, vanmiddag staat er een heuse Whale watching tour op het programma en morgen gaan we via Port McNeil met de boot (zonder camper) naar Alert Bay. Het is even zoeken op de camping maar uiteindelijk wordt het plekje 116. We sluiten alles aan, stroom, water en de afvoerslang voor afvalwater en toilet. Heerlijke plek, lekker rustig en in de bossen. Telegraph Cove staat, buiten de walvistours, ook bekend om de vele beren. Grote kans dat we die gaan zien als we teruglopen naar het dorp. Best spannend als je nog nooit een beer in het wild hebt gezien. Er wordt dus best hard gepraat tijdens de wandeling, vooral op de stukjes waar de struiken erg dicht aan de weg staan!

We kijken even bij de vissers die hun vangst aan het schoon maken zijn. De vis wordt direct verkocht, verser kan niet. Dat de vis ook gratis te verkrijgen is laat een jonge adelaar ons zien, hij vliegt laag over 1 van de vistafels en weet daar een visje te pakken, met de vis in zijn klauwen vliegt hij door om een paar meter verder op in een boom van zijn vangst te genieten! Prachtig gezicht! Lijkt National Geographic wel! Om 12.30 uur melden we ons bij Stubbs voor de Whale Watching tour. De reservering hebben we vanuit thuis al gedaan, en dat is maar goed ook, de ochtendtoer zat al vol en die van 13.00 uur ook! We worden hartelijk welkom geheten en krijgen aan de kade nog wat uitleg, en dan mogen we aan boord. Het is prachtig weer, volop zon en geen wind. Perfecte middag voor op het water dus. We laten Telegraph Cove achter ons, prachtig om dat kleine dorpje vanaf het water te zien. Het wordt een geweldige middag, en weer hebben we geluk, we zien zeehonden, adelaars, Gray Whale, Bultruggen en Minkey Whale, echt super! Helaas zijn we net iets te vroeg voor de Orka’s. Die zijn al wel onderweg naar deze wateren en kunnen over 1 of 2 dagen gespot worden. Maar wij zijn dik tevreden met wat we nu al allemaal gezien hebben. De rest van de middag zijn we op het water, er is veel te zien, en Stubbs heeft ook gezorgd voor koffie met lekkers. Wij zitten op het bovendek en genieten van het uitzicht en de zon. Om ± 16.00 uur gaan we van boord, we wandelen nog wat rond en dan lopen we terug naar de camping. Veel te vertellen op de “beren” route, we maken dus flink wat geluid (geen beer gezien). 

Terug op de camping draaien we eerst een was en daarna is het tijd om te douchen. Later op de avond bij de BBQ komt de eigenaar vragen of we ook de twee beren hebben gezien, die blijken de hele middag in de boom bij de douches gezeten te hebben! Nee, we zijn er wel drie langs gelopen maar hebben vergeten om omhoog te kijken! Daisy, de hond van de eigenaar houdt ons de rest van de avond gezellig gezelschap bij ons vuurtje, braaf Daisy, let jij maar goed op of er geen beren in de buurt komen! 

Gereden km. 152 

27 juni 2011

Beren – Alert Bay - totempalen 

Vandaag eens wat langer geslapen om 07.45 staan we op. Eerst even checken of er beren in de buurt zijn en als dat niet het geval blijkt te zijn eerst buiten een kop koffie! Even wakker worden. Het miezert een beetje maar onder de boom bij de camper is het droog en kunnen we heerlijk van onze koffie genieten. Vandaag gaan we naar Alert Bay, een klein eilandje voor de kust van Vancouver Island. We ruimen de camper in en gaan op weg, het is een klein half uurtje rijden naar Port Mc.Neill vanwaar de ferry vertrekt. Als we net een paar km. onderweg zijn is het dan zover: onze eerste BEER! John stopt de camper, de beer zit in de berm en trekt zich niets van ons aan. Door de adrenaline die razendsnel door mijn lijf giert (echt waar) kan ik geen fatsoenlijke foto maken, een bibberig berenkontje is het resultaat! Maar we hebben eindelijk een beer gespot! Nog geen km. verder is het weer raak, nummer twee loopt over de weg en verdwijnt in de struiken. 

In Port Mc.Neill parkeren we de camper nabij de haven en halen onze tickets voor de overtocht. Om 11.30 uur gaan we aan boord, we blijven binnen zitten ivm de regen. Het is een behoorlijk grauwe dag vandaag. De overtocht duurt zo’n 3 kwartier en onderweg zien we dolfijnen. Alert Bay is een klein eiland met een rijke Indianen cultuur. Het heeft een echte hoofdweg, met houten huizen die grenzen aan zee. Vanaf de ferry lopen we eerst naar het info centrum. Een erg enthousiaste dame verteld ons veel over het eiland en voorziet ons van veel (heel veel) informatie boekjes, kaarten en folders. Er is geen wildleven op het eiland, uitgezonderd roofvogels, maar volgens de medewerkster van het infocentrum is er een paar dagen terug een hertje gesignaleerd! Deze heeft het water getrotseerd en verblijft nu op het eiland. We moeten dus niet vreemd opkijken als we het hertje op de hoofdstraat tegenkomen.

Eerst gaan we de hoogste totempaal van de wereld bekijken, we wandelen over houten vlonders langs het water. De houten huizen doen rommelig aan, overal rondom het huis staat troep, banken, kapotte auto’s, stoelen, verroeste boten, graffiti op huizen en noem maar op. Het doet een beetje troosteloos aan, het weer helpt deze indruk te versterken. 

De hoogste totempaal is inderdaad heel erg hoog, hij wordt in het gareel gehouden met touwen. Na de totempaal bezoeken we de begraafplaats, deze is erg indrukwekkend en kleurrijk. De graven zien er mooi verzorgd uit en er liggen persoonlijke spulletjes bij.

We wandelen nog wat rond en lopen dan terug richting haven. Helaas hebben we geen tijd meer voor het museum/cultureel centrum omdat we de boot moeten halen. Het blijkt echter wel een must te zijn. Op het eiland staat een stenen gebouw, wat volgens ons zo in een griezelverhaal opgenomen kan worden. Sober, kapotte ramen, dichtgetimmerde ramen,  graffiti.

We bezoeken nog twee andere begraafplaatsen met prachtige totempalen (herdenkingspalen), mooie kleuren en mooie versieringen. Toeristen wordt vriendelijk gevraagd deze twee begraafplaatsen niet te betreden, uiteraard voldoen wij aan dat verzoek.

Bij een winkeltje halen we een kop koffie, en met een van de bewoners hebben we een boeiend gesprek. Er blijkt dat er in dat stenen gebouw gruwelijke dingen hebben plaatsgevonden. Het blijft er staan ter herinnering, omdat het verleden niet vergeten mag worden. Er is sprake geweest om het museum/cultureel centrum er te vestigen, maar dat is er nog niet van gekomen. De bewoners hopen dat dat ooit gaat gebeuren, maar daar is veel geld voor nodig.

We nemen afscheid van de bewoner en van Alert Bay, een boeiend eiland met een rijke cultuur.

Terug in Port Mc. Neill doen we nog wat boodschappen en dan rijden we terug naar Telegraph Cove. Op de camping gaat de braai aan en wordt er heerlijk gegeten. Daisy komt ons nog een bezoekje brengen.

Gereden km. 53

28 juni 2011

Woss – Gold River - wegwerkers

We verlaten Telegraph Cove en rijden terug naar het zuiden. Nog een leuk weetje: Telegraph Cove heeft 20 vaste bewoners! Onderweg richting zuiden komen we hertjes tegen. In Woss is onze eerste stop, even naar het thuisfront bellen! Fijn om ze allemaal weer gesproken te hebben! In de plaatselijke winkel in Woss vragen we de route naar Gold River. Er wordt ons echter dringend geadviseerd om via de grote weg te rijden, door de hevige regenval van afgelopen maanden is de “binnen door” weg naar Gold River niet te rijden. We zijn eigenwijs, maar niet zo eigenwijs om het advies van de plaatselijke bevolking te negeren. Wij kiezen voor de grote weg. Het regent de hele morgen, veel wolken en mist rond de bergtoppen, maar het landschap is weer prachtig!

In Elk Falls is het tijd voor ons late ontbijt (of vroege lunch). Daarna lopen we via een mooi wandelpad naar de watervallen, wat een geweld heeft dat water. Vooral door de heftige regen van de laatste tijd, zijn de watervallen nu op hun mooist. We vervolgen onze route naar Gold River, een smalle weg die klimt en daalt, John vindt het geweldig rijden al die bochten. Onderweg veel meren en beekjes en heel veel bos. Op de parkeerplaats van Strathcona pp genieten we van het prachtige uitzicht.

Bij een bocht staan wegwerkers met hun auto op de weg, wij hebben ivm. de berg aan de linkerkant geen overzicht dus stoppen achter de auto, de behulpzame wegwerker zegt ons door te rijden, hij loopt vast naar de bocht en wenkt ons, wij rijden dus door. Maar goed dat John en de vrachtwagenchauffeur die de bocht om komt, zo alert zijn….het loopt goed af. We ruiken rubber, de vrachtwagenchauffeur moest in de remmen. De wegwerker trekt wit weg. Ik schrik me rot maar de wegwerker zal dit ook niet snel vergeten. Pfff…zijn van die dingen….

Hoe dan ook, we komen veilig aan op Buttle Lake pp campground! Volgens ons hebben we het mooiste plekje! Aan de rand van het bos met uitzicht over het meer. Eind van de middag maken we nog een wandeling langs het meer, zo mooi! Bergen op de achtergrond, met sneeuw op de toppen. De ranger komt tegen de avond langs om hout te brengen, de BBQ kan aan.

Gereden km. 260

29 juni 2011

Cathedral Grove - Little Qualicum – just to keep away the bears

Vroeg op! 06.00 uur gaat de wekker. We kunnen lekker rustig aan doen, genieten van onze koffie, ruimen de spullen op en gaan op weg. Eerst rijden we naar Campbell-River om te tanken en boodschappen te doen bij Woolmarkt. We rijden vervolgens een stuk van de Sea site route, ondanks de miezer is het uitzicht prachtig. We nemen de afslag naar Port Alberni om Cathedral Grove te bezoeken. Een hele slinger route langs bergen en meren. In Cathedral Grove vinden we oeroude bomen die hun eigen geschiedenis hebben. Sommige zijn omgewaaid en dan zie je de enorme wortels. Ook is er een prachtig meertje in groen blauwe kleuren. Er is veel informatie te lezen over de diverse bomen. We zien bontgekleurde spechten.   

We gaan op weg naar Port Alberni, halen wat informatie bij het info centrum, kijken wat rond en gaan dan op weg naar onze campind. Little Qualicum pp is prachtig en ons plekkie is nog mooier! We staan op een heuvel in de bossen, en onder ons loopt de rivier. We lopen een heuse trail, praten extra iets te hard (beren!) en genieten van de wandeling. Spectaculaire watervallen, donderend geweld! Het is een geweldig mooie trail om te lopen, we verdwalen even maar zitten dan weer op het juiste pad. Twee “tegenliggers” liggen in een deuk als ik zingend (beren!) de bocht van een heuvel om kom. Ik verontschuldig mezelf met “just to keep away the bears”, je weet maar nooit, toch?

Om 17.00 uur zijn we terug bij de camper. Het zonnetje schijnt en ondanks de wind genieten we daar van. Geen douches op deze camping, maar met een washandje lukt het ook wel. Later komt de ranger nog even langs om hout te brengen, de BBQ kan aan!

Gereden km. 227

30 juni 2011

Naar het vaste land – rook en rubber - Axel

Vanmorgen vroeg weggereden van de camping. Eigenlijk hebben we de ferry van 12.15 gereserveerd maar we proberen om eerder de oversteek naar het vast land te kunnen maken. Vandaag een lange rit voor de boeg. We nemen net voor de ferry nog de verkeerde afslag maar dat is snel hersteld. Om 08.15 uur hebben we onze kaartjes voor de overtocht en kunnen we mee met de overtocht van 08.30 uur. De overtocht is weer geweldig en wederom zien we dolfijnen. De skyline van Vancouver is super!

Eenmaal in Horseshoe bay houden we richting Wisthler aan. Niet echt een plek die ons aantrekt, een echt ski-oord en weinig te beleven rond deze tijd. We rijden door naar Pemberton en in het info centrum vertellen ze ons dat het ± 100km is naar Lillooet, we hebben nog tijd genoeg en wat is nou 100km? Veel! Daar komen we achter, we moeten een hele berg over, heuvel op, heuvel af, dat neemt veel tijd in beslag. Onderweg stoppen we bij een pp, tijd voor een wandeling, het is koud en er ligt sneeuw, we zitten op hoogte! Maken sneeuwballen in de regen en mist en ondanks de kou is het volop genieten! Prachtig meer, snel een foto want het begint steeds harder te regenen. De mist verzamelt zich om de bergtoppen. We gaan steeds verder berg op, het wordt nog kouder, veel vaart kunnen we niet maken, geen zicht in verband met de mist. Koud, koud en nog eens koud!

Dan gaat het ineens bergafwaarts, wij rijden de mist uit en de zon begint te schijnen, heerlijk. De temperatuur loopt weer op, en wij gaan steeds maar bergafwaarts. We zaten echt hoog! De weg is vol bochten, veel remmen en weer gas geven. We naderen Lillooet, en ruiken……brand! Direct de eerste parkeerplaats op, waar een drietal campers en een auto staan met de motorkap open. Eerlijk gezegd kunnen wij niet anders… de rook komt onder de motorkap uit….

Een motorrijder komt de berg af gereden en rijdt direct de parkeerplaats op, hij moet al lachen als hij ons ziet staan. In het Engels met een Duits accent legt hij ons uit dat het de remmen zijn, geen probleem gewoon even blijven wachten. Hij verteld ons dat hij automonteur is geweest en hier al zo veel campers en huurauto’s heeft zien staan. Ze leggen bij de verhuurbedrijven niet altijd goed uit hoe je moet rijden in de bergen, en de berg waar wij net doorheen zijn gereden is echt heftig! Het feit dat hij automonteur is geweest stelt ons al meer op ons gemak, hij zal toch wel weten waar hij het over heeft! We bedanken hem vriendelijk…pfff was wel even schrikken. Ook de andere verhitte reizigers worden op hun gemak gesteld, niets aan de hand. Volgende keer toch echt even terugschakelen!

In Lillooet aangekomen rijden we eerst naar het infocentrum om naar een campground te informeren. Er staan twee Nederlandse stellen voor ons met dezelfde vraag. De medewerkster weet een ontzettend leuke camping en laat ons foto’s zien. Wacht eens even…een van de mensen op de foto herkennen wij! Het is de motorrijder van vanmiddag! Is hij een medewerker van de camping? Nee hoor, legt de medewerkster ons uit, hij is de eigenaar! Wij hoeven niet lang na te denken, het wordt deze camping. Alle andere Nederlandse stellen zijn het hier mee eens, we gaan in Nederlandse formatie naar de camping van Axel! De enthousiaste medewerkster belt even met Axel, hij heeft immers maar drie campingplekken. Wij roepen nog dat we het Nederlandse stel van vanmiddag zijn en dat we de beste plek willen! We horen Axel door de telefoon lachen, we zijn alle drie welkom!! We krijgen nog Canada-stickers en Canada pins mee. Morgen is het Canada Day!

Eenmaal aangekomen op de camping van Axel staat hij ons al op te wachten, wat een toeval allemaal. Axel heeft veel te vertellen, komt uit Oost Duitsland en heeft vele jaren geleden de stap gemaakt om naar Canada te emigreren. Hij laat ons alles zien, zijn nieuwe kippenverblijf zijn tuin met groenten en fruit en stel ons voor aan zijn vrouw. We hebben een geweldig leuke avond en Axel neemt met ons de fijne kneepjes van de BBQ door. Super! Axel geeft ons zelf geschoten en gedroogd Moose vlees en eigengemaakte jam mee, evenals een paar leuke tips voor onderweg. Vandaag, zon, regen en sneeuw! Echt Canada!

Gereden km. 296

1 juli 2011

Canada Day – Wells Gray – loonies en toonies

Canada Day! Ter ere van deze dag, hebben we trouw onze Canada pins opgespeld! Vanmorgen zijn we weer vroeg op. Omdat we gisteren een behoorlijk eind zijn doorgereden is de route van vandaag wat korter (maar nog behoorlijk lang). In Lillooet eerst tanken en pinnen. Lillooet is echt zo’n Canada stadje, historische houten huizen, groene kleine parkjes. We begrijpen wel waarom Axel hier is gebleven! De route is weer prachtig, veel boerderijen (sommige met Nederlandse vlag) met grote lappen grond en veel koeien. Dan rijden we de bergen weer in, maar volgens Axel hebben we “het ergste” gehad, dus geen zorgen meer over de remmen. In het dorpje 70 miles doen we inkopen en kunnen we de afvaltank legen. We rijden verkeerd maar kunnen daardoor ontbijten met uitzicht op een prachtig meer! De omgeving verandert van vlak naar bergen met sneeuw op de toppen en bossen. In Clearwater aangekomen rijden we eerst naar het infocenter om informatie te krijgen van het pp Wells Gray. De camping hebben we al besproken (op Canada day zit alles behoorlijk vol!) We krijgen een kaart van Wells Gray en een heleboel informatie mee!

Nu staan we op de Buffalo Ranch vlakbij de ingang van Wells Gray. We blijven twee dagen op deze camping, met stroom, elektra, afvaldump en….douches! Dat laatste werd ook wel weer tijd! We hebben een heerlijk zonnig plekje (helaas is het humeur van de eigenaresse niet zo zonnig, maar daar trekken wij ons niets van aan!). Vanmorgen zijn we trouwens wakker geworden van de coyotes en vanmiddag onderweg hebben we ze ook gezien, evenals hertjes!

Mocht je afval willen dumpen in Canada…zorg dan altijd dat je voldoende Loonies en Toonies bij je hebt! 

Gereden km. 380

2 juli 2011

Beren – buffels - Green Mount Tower 

De wekker staat standaard op 05.50 uur, dus we zijn er weer op tijd bij vandaag! Om 07.10 uur rijden wij op de camping weg om het Wells Gray te gaan verkennen. Mooie route! Als eerste bezoeken we de Dawson Falls, een brede waterval en door de regen van de afgelopen tijd, spectaculaire, wat een geweld! Overigens hebben wij geen last van regen, het is de hele dag droog met volop zon! Daarna rijden we door naar de Helmcken Falls, en deze is smal maar heel erg hoog! Onderweg worden er uiteraard gezocht naar beren! We bezoeken Alice Lake en de Ray farm. Bijzonder! Vooral omdat we ooit in een reisverslag hebben gelezen dat hier veel beren zitten, zijn we op onze hoede. We lopen de trail “Alice Lake” voor de helft, het pad is onbegaanbaar. Onze tweede trail is de West Lake Loop, echt super, veel foto’s en veel…pootafdrukken van beren in de modder! Er wordt dus weer veel gekwekt onderweg! “Beertje, beertje… wij komen eraan, effe zouten”, is onze spreuk! Onderweg naar Clearwater Lake spotten we onze derde beer! Ook deze is te snel om op de foto te zetten! Ook zien we nog twee vossen, eekhoorn en prachtige grote vlinders. Aan het Clearwater Lake bestellen we twee koffie en genieten van de omgeving. Eigenlijk waren we van plan een kano te huren om het Clear Water Lake op te gaan, maar de stroming is te snel dus dit wordt ons afgeraden. Als we van onze koffie aan het genieten zijn krijgen we heel spontaan van Canadezen Canada pins aangeboden, gewoon omdat ze het leuk vinden dat we in Canada zijn!

Op de terugweg bezoeken we nog de Green Mount Tower, wat een rit! De camper moet even in de 4-wheel drive anders gaan we het niet halen! Gelukkig geen tegenliggers, anders hadden we een probleem. Het uitzicht is echter helemaal geweldig! Het is zonnig en helder en de besneeuwde bergtoppen schitteren in de zon! Om 15.00 uur staan we weer op ons plekje op de Buffalo Ranch. Vast ritueel; John gaat hout halen voor de BBQ, ik doe de afwas! Beetje opruimen en schoonmaken. En…we kunnen weer douchen! We maken nog een kleine wandeling om bij de buffels te gaan kijken. Die mogen natuurlijk niet ontbreken als de camping The Buffalo Ranch heet, dat zou een beetje raar zijn.

Gereden km. 108

3 juli 2011

De Rockies – Jasper de beer – garnalen en worstjes

Op de camping nog water bijvullen ons afvalwater loodsen. We kunnen weer op pad. Voordat we Wells Gray uitrijden bezoeken we eerst nog de Spahats Falls, ook weer spectaculair, je vraagt je af waar al dat water blijft wat met donderend geweld naar beneden komt vallen. Het was de bedoeling om in Clearwater boodschappen te doen, maar we zijn te vroeg, de winkels zijn nog niet open. Dan doen we dat wel in een van de plaatsjes die we nog tegenkomen. De route is weer prachtig, het zonnetje schijnt! 

Wij rijden door plaatsjes met namen als Birch Island en Avola. Inmiddels zijn de Rockies in zicht! In Valemount gaan we even langs het info center en krijgen we een “berg” info mee over de Rockies. We bellen met het thuisfront en ook daar gaat alles goed!

In Valemount doen we ook onze boodschappen, de winkel hier is redelijk uitgebreid. Valt ons wel op dat ze overal in de supermarkten zo ontzettend behulpzaam zijn. Trouwens, ook buiten de supermarkten hoor. Als we de boodschappen aan het inladen zijn, krijgen we een gigantische stortbui over ons heen. Binnen een paar minuten hebben grijze wolken zich samengepakt en de regen komt echt met bakken naar beneden. Binnen de kortste keren staan de straten blank, wij wachten even met wegrijden tot het wat minder hard regent. Dat is al na een paar minuten en een waterig zonnetje komt weer te voorschijn, of er niets is gebeurd. Buiten Valemount hebben we ons late ontbijtje met uitzicht op Mount Terry. Overigens, als je op de parkeer- picknick plaats staat met uitzicht op Mount Terry, lees dan ook het bijzondere verhaal over Terry, de berg is naar hem vernoemd. Op de parkeer- picknick plaats is het verhaal te vinden.  

In Mount Robson maken we bij het info center eerst foto’s van de hoogste berg van de Rockies, The legend Mount Robson, 3954m hoog. Niet geheel zichtbaar door de bewolking en een paar minuten later is ie geheel verdwenen in het grijze wolkendek. De klok kan een uur vooruit, we zijn de tijdzone van BC naar Alberta overgereden. In het gebied van mount Robson bezoeken we de Rearguard Falls en de Overlander Falls. Water…heel erg veel water! Prachtig zijn deze watervallen! Na de Overlander Falls begint het weer te regenen en het houdt niet op tot we in Jasper aankomen. We doen nog wat kleine inkopen en maken uiteraard nog een foto van Jasper the bear! Een volgende bui dwingt ons de camper weer in te stappen. Wij rijden door naar ons overnachtingadres de Wapiti campground, en hier staat een heuse file om de camping op te komen, gelukkig hebben wij vanuit Nederland een plekje gereserveerd. De camping staat zo goed als vol! Het nummer van ons campplekje is lastig te vinden het staat echt onduidelijk aangegeven maar na een keer verkeerd gereden te zijn vinden we het dan toch. Op de campground merk je niets van de drukte, voldoende rust en ruimte en veel groen! Het zonnetje komt nog even door en dat is mooi want de BBQ gaat aan. Ondanks dat we af en toe een druppel voelen, wordt het toch een gezellige avond en kunnen de garnalen en worstjes op de BBQ zonder weg te regenen, als toetje een uitzonderlijk grote muffin! ’s Avonds daalt de temperatuur razend snel en is het heerlijk om nog bij het vuurtje te kunnen zitten, lekker warm!

Gereden km. 358

4 juli

Maligne Lake – Icefield parkway – was drogen in de Rockies

Vandaag heel vroeg opgestaan, om 06.20 uur rijden we al weg op de campground. De reden om zo vroeg op pad te gaan is natuurlijk het spotten van wildlife. Het is vanmorgen erg koud, de temperatuur is net boven het vriespunt (maar dan ook echt net!), de nevel hangt nog tussen de bergen en de bomen.

We rijden eerst terug naar Jasper, tanken, en rijden dan de weg op naar Medicine en Maligne Lake. De eerste zonnestralen komen tussen de bergen door, het is een prachtig gezicht en weer een prachtige route. We zien diverse hertachtige onderweg, ook bij de mooi gekleurde meren. Bij Medicine en Maligne Lake maken we een wandeling. We zien een hertje wat waarschijnlijk toch wat meer aan mensen is gewend. Hij/zij laat zich van dichtbij op de foto zetten en loopt vervolgens ongestoord door.

Het begint gelukkig wat warmer te worden.

De route terug, via dezelfde weg, geeft weer hele andere uitzichten, de meren zijn nu nog mooier gekleurd omdat de zon hoger staat. Via Jasper rijden we dan de 93 op, de Icefield parkway ligt voor ons!

Een heerlijke route om te rijden, weinig verkeer op de weg en overal kunnen we stoppen om van al het moois te genieten. Het weer is uitstekend, fris, helder, en een stralende zon! Thuis hebben we de route al bestudeerd, er is ook zo veel te zien, en wij willen daar het mooiste uit proberen te halen. Ondanks dat we regelmatig hebben horen zeggen dat het op deze route erg toeristisch is, vinden wij dat best meevallen. Het is inderdaad druk bij de hoogtepunten op deze weg, maar buiten de drukbezochte hoogtepunten is er nog zo veel meer moois te zien, we kunnen stoppen waar we willen! Waar we vanavond overnachten zien we wel, lekker die vrijheid tijdens de reis!

We bekijken prachtige bergen, stoppen bij de Athabasca Pass voor ons ontbijtje en bewonderen Mount Edith Cavell met een hoogte van 3368 meter. De Sunwapta falls zijn op hun mooist en de nevel veroorzaakt samen met de zon op diverse plekken kleurrijke regenbogen. Endless Chain, Mushroom Peak en zeker Stutfield Glacier mogen niet ontbreken. Tangle Creek is een waterval met in dit jaargetijde voor de helft water en de andere helft ijs en sneeuw. Sunwapta Canyon en Mount Kitchener zijn door de sneeuw oogverblindend! Wij vinden het prachtig machtig! Bovenstaande opsomming is maar een klein gedeelte van wat we deze dag allemaal zien. Overal wordt gestopt, we hebben tijd genoeg.

Voorbij het Icefield center gaan we op zoek naar een camping, Wilcox Creek staat al aardig vol en we besluiten door te rijden. Onderweg stoppen we bij de Weeping Wall en deze “wall” doet z’n naam eer aan…

We rijden de Rampert Creek campground op en zijn direct verkocht, deze moet het worden! We hebben een prachtplek gevonden, nummer 17, in de bossen en rondom ons torenen de bergen hoog op. Sneeuw op te toppen, we genieten! Het is zo’n mooi weer dat we besluiten de was te doen, handwas want op deze camping is niets, behalve prachtige campplekken! We hangen ons waslijntje op en het ziet er grappig uit, was drogen in de Rocky Mountains!

Een dag vol met bergen, bossen, watervallen, meren en glaciers!

Gereden km. 180

5 juli 2011

Koud – Kootenay - Paintpots 

Opstaan met 1 graadje boven 0. Bibberen! Eerst koffie om wakker te worden maar vooral ook om warm te worden! We doen lekker rustig aan, we zijn er tenslotte weer vroeg bij. In Saskatchewan gaan we eerst tanken en kunnen we ons afvalwater kwijt en vers water bijvullen. Ook is er een klein winkeltje te vinden, maar daar hoeven we geen gebruik van te maken, boodschappen doen we straks in Lake Louise. In de winterperiode is Saskatchewan gesloten, verteld de medewerker ons, geen doorkomen aan met al die sneeuw. Leuke plek om een nachtje te verblijven, ze hebben er leuke cabins. Wij vervolgen onze route over de Icefield Parkway. De zon schijnt en de temperatuur loopt langzaam wat op. Fris en helder, beter kun je op deze route niet wensen! We bezoeken Mistaya Canyon en Mistaya Lake, plaatjes zijn het! Evenals Waterfowl Lakes met Mount Chephren en Bow Glacier. Peyto Lake is indrukwekkend zo blauw! Overal maken we wandelingen, we willen niets missen! Na Crowfoot Glacier en Hector Lake besluiten we om bij Herbert Lake te ontbijten met uitzicht op het meer. We zijn hier om ± 10.00 uur, de hele dag nog voor ons! We zien een uit de kluiten gewassen eekhoorn, thuis maar eens opzoeken wat voor een soort dat is. Na ons ontbijtje rijden we door naar het dorpje Lake Louise, druk hier! Het kost wat moeite om een parkeerplek te vinden en in de kleine winkel is het dringen. We doen boodschappen, laten de drukte achter ons en rijden door, via route 93, naar Kootenay. Bij Vermilion Pass wordt gestopt, toch een bijzondere plek. We zijn slim bezig en besluiten in Kootenay eerst naar een overnachtingplek te zoeken en daarna Kootenay te gaan verkennen. Het wordt de Marble campground, weer zo’n prachtplek, we doen ons geld in een envelop en kiezen plekje B6. Lekker zonnig, hoge dennenbomen rondom en uiteraard zicht op de bergen. De wat hoger gelegen plekken kijken uit naar kale dennenbomen, door een bosbrand van enkele jaren geleden, ziet er een beetje triest uit. Ons plekje is dus helemaal geweldig, we hangen ons bewijsje op, en gaan op ontdekkingstocht door het Kootenay park!

We rijden naar de Marble Canyon, en deze plek is absoluut super! Mooi open plek met watervallen en een mooie trail om te lopen. Ook hier nog sporen van een bosbrand. Diep onder ons raast het lichtblauwe water door de canyon, via bruggetjes lopen we van de ene naar de andere kant. Onderweg lezen we veel informatie over de bosbranden en wat dit doet met de grond, plantjes, struiken en bomen krijgen een kans om te groeien. Deze plek is geweldig bijzonder en we genieten enorm. De zon schijnt, het is zelfs erg warm!  We bezoeken de paintpots, weer een hele andere omgeving op een paar km. van de Marble Canyon. De aarde is rood-oranje, donker groene dennenbomen op de achtergrond en een stralend blauwe lucht. Bij de paintpots zijn mooie verhalen te lezen over de Indianen cultuur, de rood-oranje grond vermengt met water werd gebruikt om het lichaam te versieren voor allerlei rituelen, denk dan aan huwelijken, oorlogen en religieuze dagen. We zijn blij dat we de trail niet helemaal alleen lopen, onlangs zijn hier nog poema´s gezien en daar moet je beter voor oppassen dan voor de beren!

Ook de Numa Falls worden bezocht, donderend geweld! Het zijn echt drie toppertjes die we niet hadden willen missen! Weinig toeristen bezoeken deze gebieden maar ze zijn de moeite meer dan waard! We rijden door naar Vermilion Crossing, gewoon om er even te kijken. We ontdekken dat iedereen zich hier ophoudt! Een meer, picknickplekken en veel, heel veel mensen! Bootjes en kano´s te huur, klein restaurantje, toiletten, douches enz.

Wij zijn er zo weer weg.

Op de campground gebruiken we met deze uitzonderlijk warme dag voor de eerste keer de buitendouche. Heerlijk in de zon opdrogen. Echt een topdag! Het was vandaag boven de 25 graden, we zijn zelfs een beetje verbrand.

In de avond komt de campbeheerder nog langs en vraagt waar wij morgen heen gaan. Vanuit hier rijden we naar Yoho NP. Hij weet ons te vertellen (daarom vroeg hij het ook) dat de Kicking Horse campground is getroffen door een sneeuwlawine en voorlopig wel gesloten zal zijn. Laat dat nou net de campground zijn waar wij naar toe hadden willen gaan! Plannen worden bijgesteld. Hij geeft ons een routemap en geeft ons een leuk alternatief door, is een beetje dezelfde soort camping als waar we nu staan. Klinkt goed! We maken nog gezellig een praatje met de ranger (zo noemen wij alle campbeheerders, klinkt veel stoerder!) bedanken hem en maken er een gezellige avond van. Het blijft ook in de avond warm!

Gereden km. 190

6 juli 2011

Lake Moraine – Yoho – gletsjer water 

De zon schijnt! De temperatuur is 2 graden, heerlijk wakker worden! Eerst koffie, ons boeltje opruimen en we kunnen weer op weg. We rijden eerst terug naar het dorp Lake Louise om van daaruit Lake Moraine te bezoeken. Nog een aardig stukje rijden vanuit het dorp via een smalle slingerweg. Behoorlijk wat auto’s en bussen rijden voor ons, gelukkig nog niet al te veel tegenliggers op deze vroege morgen. Via een leuke wandeling komen we aan bij Lake Moraine, in een woord….een plaatje! Gelukkig zijn we vroeg, want zelfs nu is het al erg druk. Wat een pracht meer is dit en wat een uitzonderlijk mooie groen/blauwe kleur! Het water weerspiegelt de bergen en dennenbomen rondom het meer, net alsof je via het meer in een spiegel kijkt.

Nadat we even rond hebben gelopen gaan we op weg naar Yoho NP. Lake Louise slaan we over, de parkeerplaats staat vol met bussen, campers en auto’s. Ondertussen hebben we al diverse keren gehoord dat Lake Moraine net zo mooi is en minder druk, dus houden het mooi op een bezoek aan Lake Moraine. 

Net aangekomen in het Yoho NP bezoeken we eerst de Kicking Horse Pass. Een treinenstelsel waar we geen wijs uit kunnen, dat zit ingewikkeld in elkaar. Wel zien we gigantisch lange treinen achter ons voorbij rijden en minuten later voor ons voorbij rijden en in de tunnels verdwijnen. Het schijnt een heel staaltje te zijn geweest om dit alles zo te bouwen en wij geloven dat graag. Lezen de info borden en bekijken de foto’s van vroeger. Knap staaltje werk! 

In Field, in Yoho NP, gaan we eerst wat informatie inwinnen bij het info center en met weer vele folders rijker staan we 10 minuten later weer buiten. Field is een geweldig gemoedelijk en schattig dorpje. Vanuit Field rijden we iets terug om de Takakkaw fall te bezoeken, de vierde hoogste waterval van geheel Canada! Ze hebben ons wel gewaarschuwd voor de beruchte haarspeldbocht, en dat is het zeker, we moeten twee keer steken om de bocht door te komen, onze voorganger met een nog langere camper doet er vier keer over, maar… we bereiken allemaal de top! Tegenliggers hebben geduld, die zijn tenslotte ook naar boven gereden, dus het is allemaal geen probleem.

De waterval is vanaf de parkeerplaats al te zien, althans voor een stukje. Via een wandelpad en diverse informatieborden komen we bij de uiteindelijke waterval terecht, en die is echt hoog! Smal, maar hoog! De waterdamp voel je al vanaf verre. Waanzinnig! We lopen tot aan de waterval, John gaat de laatste meters alleen, veel te nat allemaal!

Na de Takakkwaw fall rijden we door naar de Natural Bridge, en dit is ook weer zo’n ontzettend mooie natuurplek. De Natural Bridge heeft z’n naam niet voor niets, een uitgeholde rots (die door al het watergeweld, nu lijkt op een brug over het water) heeft heel wat water te verstouwen. Weer veel water, douw en daardoor mooie regenbogen. Het is weer erg warm vandaag en bovenop ons al enigszins gekleurde velletje vormt zich alweer een rood laagje!

We gaan een campplekkie zoeken, en op aanraden van de ranger van Marble Campground, rijden we naar Chancellor Peak. En dit is een heuse “wauw” plek. Vanuit de ingang rijden we naar links en vinden daar aan het water (gletsjer water) een fantastische plekje om te overnachten. We doen ons geld in een envelop en hangen ons bewijsje aan de daarvoor bestemde paal bij “ons” plekje.

We besluiten nog even naar Golden te rijden om inkopen te doen. De weg is echter constant onderbroken en omgeleid door wegwerkzaamheden en de rit duurt wat langer dan gedacht. Maakt niet uit, uiteindelijk komen we er toch wel. Na enkele keren vragen vinden we in Golden de winkel en liqueur store en wij doen de nodige inkopen. Ze hebben in de supermarkt ook weer maďskolven, heerlijk voor op de BBQ! De dame achter de kassa vraagt iemand anders in de rij om zijn kortingskaart en gebruikt deze voor ons, op deze manier besparen wij weer enkele dollars. Heel attent!

Op de terugweg zien we berggeiten, wat een prachtige dieren!  

Terug op onze campground gaan we ons eerst eens goed installeren, we doen de afwas met gletsjerwater uit de rivier die pal voor onze camper langs stroomt. Op de camping geen douches (maar er is water genoeg in de rivier), wel toiletten. De ranger komt langs en wij besluiten spontaan om hier, na vannacht, nog een dagje te blijven, zo’n ontzettend mooi plekje mogen we niet na één overnachting al verlaten. De ranger is het met ons eens en wij betalen direct voor de volgende nacht!

Vandaag is de temperatuur rond de 30 graden geweest! In de avond blijft het warm, het zonnetje gaat onder en de BBQ gaat aan!  

Gereden km. 242 

7 juli 2011

Hoodoos – Friesland - kolibries

Vandaag voor ons doen eens echt uitgeslapen, mag ook wel eens, het is tenslotte wel vakantie! Vandaag weer een stralende dag, heerlijk warm. ’s Nachts in de camper kun je de rivier horen stromen, prachtig! Na een kop koffie gaan we op weg naar de Hoodoo campground, hier kunnen we afvalwater dumpen en water bijvullen, dan is dat ook weer mooi geregeld.

Dan gaan we voor de Hoodoo Trail in het Yoho NP. We parkeren onze camper en gaan op pad. Vanaf de parkeerplaats is het een behoorlijk stukje lopen tot aan de rivier, net over de rivier begint de echte trail. Voordat we de rivier oversteken lopen we over een terrein wat eens een camping is geweest, waarom deze is verdwenen weten we niet, maar het is een mooie plek. Bij de rivier even opfrissen en we kunnen op weg. Vergis je echter nooit in 2.2 km. Dit is de afstand van de trail, kan nooit echt moeilijk zijn, denken we….vergissing! Het gaat steil omhoog, wat een tocht! Het is een hele uitdaging. De omgeving is prachtig, maar daar wordt eerlijk gezegd op het laatste stuk niet meer echt op gelet! Pfff, wat een klim, maar we zetten door! Uiteindelijk na heel veel steile stukken zien we een bordje “route naar de onderste Hoodoos” en een bordje “route naar de Hoodoos, hoogste punt”, ja daag! We gaan nu ook voor het hoogste punt hoor! Dus nog een stuk klimmen en dan kan een paar honderd meter nog echt ver zijn. Maar we zijn er! De Hoodoos zijn bijzonder om te zien en wij zijn trots op onze prestatie! 

Hoodoos zijn overigens stukken rots die als lange smalle zuilen uit de bodem verrijzen, vaak met een platte bovenkant. Ze komen vooral voor in droge gebieden met veel breuken en scheuren in de aardkorst.

Op de terugweg voelen we de inspanning van de heenweg in onze kuiten! We lopen nu lekker rustig en genieten van de prachtige vergezichten. Bijna het hele pad loopt door de bossen, dus gelukkig hebben we wat schaduw.  

Na de Hoodoo trail rijden we naar de Wapta fall (ook in Yoho NP), deze fall ligt op korte afstand van de Hoodoos. We hebben er eerst een laat ontbijtje, het loopt al tegen de middag. Boterham eten we buiten de camper in de schaduw. We raken aan de praat met twee 60 plussers uit Friesland en hebben een geweldig gezellig gesprek. We vertellen over en weer over onze belevenissen tot nu toe en wisselen nuttige tips uit. Routekaarten worden erbij gepakt. We maken de cirkel door west Canada precies andersom als de mensen uit Friesland en ontmoeten elkaar zo’n beetje in het midden daarvan. We hebben elkaar veel te vertellen over wat de ander nog gaat zien. Leuk deze ontmoetingen.  

We gaan de trail naar de waterval lopen, een mooi pad wederom door het bos. Een eenvoudige route en dat is maar goed ook, wij hebben al voldoende inspanning gehad vandaag. De beloning aan het einde van de trail is een prachtige brede waterval met helderblauw water, met een echt wit zandstrandje erbij. Rondom de groene dennenbomen, het is echt een plaatje uit de boeken. Op de terugweg (toch nog even klimmen) komen we de Friezen nog tegen en wederom wensen we elkaar uitbundig een goeie reis. Wij zijn bekaf na al die trails en brengen de rest van de middag luierend op de camping door. Wildlife voor vandaag: een pad, twee boskippen en een kolibrie!  

Gereden km. 17. Gelopen km. 15

Nu…toe aan een koud pilsje!

8 juli 2011

Regen – Glacier – een heuse trail 

Vannacht heeft het flink gestormd, regen donder, bliksem en veel wind! Ik ben toch maar een paar keer opgestaan, even checken of de rivier niet buiten de oevers kwam…en of er geen bomen op onze camper zouden kunnen vallen…John vindt dat maar onzin natuurlijk. Maar goed, echt goed geslapen hebben we niet. Het is vanmorgen fris, grijze wolken en het dreigt elk moment te gaan regenen. Zo leuk, de Friezen hebben nog een kaart van Glacier NP voor ons neergelegd, gelukkig strategisch een goede plek dus niet natgeregend! We rijden de camping af en rijden naar Golden om te tanken en boodschappen te doen. Daarna verlaten we het prachtige Yoho NP en gaan we op weg naar Glacier NP. De route verloopt vlot, het is ook niet zo ver rijden. De klok hebben we weer teruggezet op BC tijd. Onderweg een paar keer regen, het ziet er niet naar uit dat het vandaag nog opklaart. Eenmaal in Glacier lopen we twee eenvoudige maar erg leuke trails, eerst doen we de Rock Garden Trail. Een wandeling over rotspaden en met goed zoeken kun je fossielen ontdekken. Er hangt een dichte mist en dat maakt het toch erg apart. Veel informatieborden (ook met waarschuwing voor beren), maar vooral met info over planten, bomen, rotsbloemen en struiken en uiteraard over de fossielen.

Vervolgens hebben we een mini wandeling, de Hemlock Grove trail. Een houten vlonder pad door een oud bos, ook hier weer info over de bomen en struiken. Er schijnen veel vogelsoorten zich op te houden in dit bos, maar vandaag met al die regen is het rustig. Toch zien we hier weer mensen, bij de Rock Garden Trail zijn we niemand tegengekomen. Met regenjassen en paraplu’s trotseren de meeste de regen, wij ook!

We besluiten om een eindje van Hemlock Grove de Loop Brook trail te lopen. We parkeren de camper en gaan op pad. Ondanks de regen en het modderige pad is deze route echt de moeite waard. Je ziet veel over de geschiedenis van de spoorwegen. De stenen pilaren van een spoorbrug zijn nog zichtbaar. Langs de gehele route veel info en oude foto’s. Door de foto’s krijgen we een beeld hoe de spoorlijn is aangelegd, zwaar werk! Op het eind van de route kun je je naam en eventuele opmerking in een boek schrijven, helaas is de pen weg en die hebben we niet bij ons. Natuurlijk is het wel altijd leuk om even door zo’n boek te bladeren, we komen veel Nederlandse namen tegen.

We hebben het koud en gaan op aanraden van de mensen uit Friesland naar de Illecillewaet camping. Een camping in het bos aan een meer. We vinden een mooi plekje aan het water, jammer dat het nog zo regent. De grond op de camping is drassig en uiteraard, zoals dat in een bos hoort, liggen dennennaalden. Je kunt je voorstellen hoe de camper eruit ziet, hoe we ook ons best doen om de meeste naalden en modder buiten te laten. Eerst droge kleding aan en dan eerst een, wederom, laat ontbijtje, daar zijn we ook wel aan toe na al die wandelingen. Wat doen we? In de camper blijven de rest van de middag is toch geen optie met al dat moois wat we nog moeten gaan zien? Trotseren we de regen? Tuurlijk! Regenjassen aan en we gaan op weg. Vanuit deze campground zijn er diverse trails te volgen, een daar van gaat richting een gletsjer. Dat doen we! Zonder ook maar verder te informeren gaan we op pad, echt weer iets voor ons, gewapend met fotocamera en een flesje water blijken we de moeilijkste trail uit te kiezen, de Sir Donald trail, en die is heftig! Het eerste gedeelte van de route loopt langs een snelkolkende rivier met kleine watervalletjes, prachtig om te zien, we lopen zelfs een stukje om, om maar niets te missen. Dan volgen we een (ondertussen drassig geworden) pad, door het bos, aan de ene kant een berg, aan de andere kant de rivier. Wij lopen steeds hoger en de rivier ligt al een behoorlijk eind beneden ons, en is door de vele struiken en bomen niet meer te zien. Het is nu even droog en het ruikt heerlijk naar…nou ja, gewoon naar een fris bos! 

Eenmaal uit het bos, komen we bij een grote vlakte uit met alleen maar rotsblokken, we kunnen het “pad” nauwelijks onderscheiden maar zien nog wel de kleine rode lintjes die we al een tijdje volgen. We klauteren over de rotsen en er lijkt geen einde aan te komen. In de verte voor ons zien we bergen, met watervallen en sneeuw. We gaan gewoon door, ook al is het erg pittig. Na de rotspartij wordt het wat mistig, we zijn al op een flinke hoogte. Via smalle brugjes van ijzer steken we diverse watervalletjes over die van de berg afgutsen. Geen leuning aan de bruggetjes, dus opletten en evenwicht bewaren. We klimmen en klimmen, komen bij de sneeuw uit en zien, ondanks de mist en de grauwe lucht, ijs! Heel veel ijs! Watervallen bestaand uit water en ijs, het is prachtig! We klimmen nog hoger, en dan is het pad toch echt op! We kunnen niet verder, er ligt veel te veel sneeuw. We rusten wat uit en merken dan tevens dat het behoorlijk koud is hier boven.  

Omdat we de route niet in z’n geheel kunnen maken, zullen we toch echt via dezelfde weg terug moeten. Maar….we zijn “beren”trots op onszelf! Hebben we toch maar wel even mooi gedaan!

Achteraf blijkt de route in totaal 15 km. te zijn, wij hebben er 10 km van gelopen. Er wordt ons verteld dat de sneeuw dit jaar lang is blijven liggen, normaal gesproken kun je in deze tijd van het jaar de gehele route al lopen, maar nu niet, de sneeuw is nog lang niet weg. Zijn jullie net echt daarboven geweest? vragen ze bij de receptie van de camping. Ja echt waar! We kijken naar de berg die haast niet meer te zien is door alle mist.

Terug bij de camper eerst weer droge kleding aan en voor de eerste keer deze reis toch even de verwarming aan. Helaas vanavond geen BBQ en dat is de eerste keer deze vakantie. Het blijft regenen. Dan wordt het toch echt een keer blikjesvoer…  

Vandaag veel gewandeld ondanks de regen en de kou. 

Gereden km. 146 

9 juli 2011

Km maken – zon - douchen

Vandaag een km. dag voor de boeg. Na een kop koffie zijn we al weer vroeg op weg. Het is wat minder koud (maar nog steeds koud) en het regent nog een beetje. De camping is modderig en ligt vol dennennaalden en bladeren, het heeft vannacht ook flink gewaaid. Het moet gezegd, de camping is mooi en is fantastisch gelegen, wij hadden alleen het weer niet mee. Net als we wegrijden zien we nog een coyote. 

Vanuit Glacier NP rijden we naar Revelstoke. Onderweg tanken en dan rijden we door naar Sicamous. In Three Valley een stop, mooi dorpje aan een prachtig meer met bergen op de achtergrond. Tijdens onze stop komt het zonnetje door en binnen de kortste keren klaart het weer op. Net voor Sicamous hebben we ons ontbijtje, niet te geloven, het is nu zelfs warm! Stralende dag! We rijden door naar Kamloops, de omgeving verandert nu echt. We rijden door, zoals wij dat noemen, prairie gebied. Droog, er is minder groen en de bergen hebben een lichtere kleur. Weer vee boerderijen, koeien en paarden. Wij vinden het prachtig! En de temperatuur blijft maar oplopen. Onderweg horen we op de radio dat het gebied, waar wij de afgelopen dagen zijn verbleven, kampt met overstromingen.

In Cache Creek vinden we een camping, de Brookside Campsite, met alles erop en eraan! Stroom, dump, wateraansluiting, zwembad, wasmachines en het belangrijkste….douches!

De camper wordt op orde gebracht, wasjes worden gedaan, er wordt gedoucht en de BBQ kan aan!

Gereden km. 358 

10 juli 2011

Goldrush trail – Alexandra Bridge – Emeroy Creek

Vanmorgen lekker uitgeslapen. Gisteravond nog lekker lang buiten gezeten, het was heerlijk weer.

De route is weer prachtig, wij menen nu te weten waar ze al die cowboy film opnemen. We zien bighorn sheep en coyotes. In Cache Creek eerst tanken en dan gaat de rit via Spences Bridge en Lytton naar Boston Bar. In Lytton doen we boodschappen. Lytton is van vroeger uit ook dorpje waar de goudkoorts toesloeg. Overigens rijden we al weer enige tijd over de historische Goldrush Trail.

Net voorbij Boston Bar willen we Helss Gate bezoeken, maar 20 dollar per persoon om via een kabelbaan de Fraser rivier over te gaan, vinden wij toch echt veel te veel, dus besluiten we door te rijden. Uiteraard proberen we via de reling nog wel een glimp op te vangen van de Fraser River, maar daar hebben ze rekening mee gehouden, het uitzicht is zeer beperkt.

Een eindje verderop in Provincial Park Alexandra Bridge stoppen we en maken een leuke wandeling door het park. Via de indrukwekkende brug lopen we naar de overkant van de Fraser River, voor niets! En met een veel mooiere omgeving! In Boston Bar bezoeken we een camping maar dat is niet echt wat we willen dus rijden we door. Net voor het dorp Hope vinden we een geweldige plek, Emeroy Creek, geen Provincial park maar een Yale Indian reserve, zoals ze het zelf noemen. Een prachtige mooie plek in een prachtige omgeving aan de rivier. Dit is de grootste campingplek van onze hele reis. De ranger van het park verteld honderduit en is trots op het park. In de omgeving maken we in de middag nog een leuke wandeling.

In de avond gaat de BBQ aan, het is perfect weer geweest vandaag, zonnig en warm.

Gereden km. 182 

11 juli 2011

Hope – Rambo – RV Plaza 

Vandaag weer lekker uitgeslapen, het bed in de camper ligt veel te lekker! We genieten nog even van Emeroy Creek, zien kolibries en een mooi gemaakt nestje met vogel die haar eigendom bewaakt.

We rijden naar Hope enkele kilometers verderop. Eerst nog even tanken, camper parkeren en naar een restaurant waar ze ontbijt serveren. Het ontbijt is heerlijk, veel te veel en onze kop koffie komt niet leeg, die wordt door de serveerster constant bijgevuld!

Na ons overdadig ontbijt lopen we naar het info center. John is een echte Rambo fan, overigens is het dorp Hope dat ook, en we krijgen een echte Rambo route mee! Voor degene die het niet weten; in 1982 is de film Rambo opgenomen in Hope! We lopen door de straten van Hope; “hier is die en die scčne opgenomen”, “daar reed Rambo met z’n motor”, “daar ging hij de winkel in”….Ja, als echte Rambo fan vind je dit prachtig! Buiten Rambo heeft Hope gelukkig nog meer te bieden, leuke restaurants, een mooi park en veel houten beelden die met een kettingzaag zijn gemaakt! Dat laatste is echt bijzonder, wat een kunstwerken zijn er in Hope te bewonderen, mooi om te zien. Als laatste bezoeken we in Hope de “Rambo bridge”, we moeten er met de camper naartoe rijden, maar eenmaal een fan van Rambo… Bij de brug is het druk, niet met toeristen maar met de plaatselijke bevolking, de brug wordt namelijk afgebroken en daar zijn ze nu mee bezig. De bevolking komt in opstand, protesteert ertegen en wij begrijpen dat wel. Het hele dorp Hope draait nog steeds voor een groot gedeelte op de Rambo fans. Wij zien de werkers die de brug demonteren, de mensen die protesteren, we maken een foto, zijn wij een van de laatste die “de Rambo brug” nog in volle glorie zien? Als we thuis zijn kijken we over een paar weken nog wel eens of Hope het voor elkaar heeft gekregen te brug te behouden. Misschien is er nog “hope” voor Hope! 

Dan wordt het toch echt tijd om richting Vancouver te rijden. Gisteren hebben we gebeld naar RV Plaza (camping op aanraden van Fraserway). De camping ligt op een half uurtje rijden van Fraserway, hoeven we morgen niet zo ver meer te rijden. 

’s Middags is het tijd om de camper schoon te maken en de koffers vast in te pakken. RV Plaza is zo’n echte stadcamping met meer vaste bewoners dan gasten. Ze zijn er vriendelijk en we mogen voor ’s avonds de BBQ lenen. Deze is op kolen, in de buurt van de stad mag je geen vuurtje meer stoken. ’s Avonds de laatste vleesjes op de BBQ en gezellig kletsen over onze reis. Het zit er weer bijna op!  

Gereden km. 167

12 juli

Inleveren camper – Vancouver - souvenirs 

De beheerster van de camping laat ons weten dat alles wat we over hebben, welkom is. Zij zal de spullen weer verdelen onder de bewoners. Prima, ze krijgt van ons het e.e.a. mee, pak waspoeder, jerrycan water, jam, kaas enz. Komt dat ook weer goed terecht. Het BBQ hout wat we over hebben mogen we ook achterlaten, dit komen ze om de paar weken ophalen en de campingbeheerster krijgt er wat geld voor. Goed geregeld! 

De tanks van de camper worden leeggemaakt, het vers water wordt bijgevuld, nog een laatste check en een kop koffie en we gaan op weg. Het is druk op de weg ook al is het nog vrij vroeg. We naderen de brug die ons naar Annacis island leidt. Ondertussen rijden we in een heuse colonne. 9 campers van Fraserway achter elkaar, leuk om te zien. We moeten natuurlijk ook nog allemaal tanken bij het tankstation, wat net voor de afslag naar Fraserway is gelegen, en ook daar ontstaat een rij campers. 

Bij Fraserway worden we hartelijk ontvangen, wordt ons een parkeerplekje aangewezen, loopt een medewerker een rondje om de camper en tekent af. Dat was dat. We hebben de camper weer netjes en ongeschonden teruggebracht. Binnen geven we ons formuliertje af en vraagt men hoe de reis was. We krijgen koffie aangeboden en de papieren worden in orde gebracht. Voor we de reis begonnen hebben we een kilometer pakket gekocht, en de medewerkster moet twee keer checken. Ze heeft het nog nooit meegemaakt maar wij hebben op de kilometer nauwkeurig, exact het aantal kilometers gereden wat we gekocht hadden! Helaas zit er geen eerste prijs aan verbonden zegt de medewerkster lachend, anders hadden wij die gekregen! 

Fraserway brengt ons keurig netjes naar ons hotel in Vancouver. In de middag slenteren we door Vancouver en halen onze laatste souvenirs.

’s Avonds gezellig een pilsje en niet te laat naar bed. 

Morgen de terugreis! 

Canada; wat een heerlijk land om rond te reizen. We hebben zo ontzettend veel indrukken opgedaan. De machtige bergen, de geweldige meren, bijzondere landschappen, het spannende (denk aan de beren en poema’s), mooie wandelgebieden, knusse dorpjes, de vriendelijke mensen!